அந்த ஆழ்ந்த இரவில், லண்டனின் ஒரு தனியார் மருத்துவமனையில் ஆரியன் அனுமதிக்கப்பட்டிருந்தான். அவனது தலையில் ஒரு பெரிய கட்டு போடப்பட்டிருந்தது. விக்ரமின் ஆட்கள் செய்த தாக்குதலில் அவனது குரல்வளை நரம்புகள் லேசாகப் பாதிக்கப்பட்டிருந்தன. இது ஒரு பாடகனுக்கு மிகப்பெரிய சாபம்.
யாழினி அவனது படுக்கைக்கு அருகில் அமர்ந்து அவனது கைகளைத் தன் கன்னத்தோடு அணைத்துக்கொண்டிருந்தாள். அவளது கண்கள் உறக்கமில்லாமல் சிவந்திருந்தன.
“ஆர்யன், டாக்டர் சொன்னார்… இன்னும் ரெண்டு நாளைக்கு நீ பேசக்கூடாது. ஆனா இன்னைக்குத் தான் அந்த முக்கியமான ரெக்கார்டிங்…” என்று யாழினி மெல்லிய குரலில் சொன்னாள்.
ஆர்யன் மெல்லக் கண்களைத் திறந்தான். அவனது பார்வை யாழினியின் மீது நிலைத்தது. அவன் அவளது கையை மென்மையாக அழுத்தினான். அவனது கண்கள் சொல்லின: “என்னால் முடியும்.”
அவன் அவனது டைரியில் எழுதினான்: “யாழினி, என் உடல் காயப்பட்டிருக்கலாம், ஆனால் என் ஆன்மா உன் காதலால் நிறைந்திருக்கிறது. இந்த ரெக்கார்டிங் நடக்கவில்லை என்றால் விக்ரம் ஜெயித்துவிடுவான். அது நடக்கக் கூடாது.”
“ ஆர்யா இப்போது உன்னால ரெக்கார்டிங்க்கு வர முடியுமா?”
ஆர்யன், “நிச்சயம் முடியும்” என திக்கி திணறி கூறினான். இருப்பினும் டாக்டரின் அறிவுறுத்தலின் பெயரில் அன்றைய இரவு பூரண ஓய்வு தேவை என்று கூறினார். யாழினியும் அதற்கு ஒத்திசைந்தாள். அன்றைய இரவு ஒரு வருடம் போல மெதுவாக கடந்தது. ஆர்யன் கொடுக்கப்பட்ட மருத்துவத்தில் அமைதியாக ஓய்வெடுத்தான். இரவு மெல்ல கடந்தது. ரியா, யாழியினின் தோளைத் தொட்டு “நீயும் ஓய்வெடு காலையில் பார்த்துக்கொள்ளலாம்” என அறிவுரை கூறினாள். ஆனால் யாழினி
“இல்லை ரியா இந்த இரவு எனக்கான தவம், நானும் ஓய்வெடுக்க சென்று விட்டாள், ஆர்யன் தூங்குவது போல தெரிந்தாலும் உள்ளுக்குள் உழைத்துக் கொண்டு இருப்பான், நடு இரவில் அவன் நிச்சயம் விழிப்பான். அருகில் யாரும் இல்லையென்றால் அப்படியே கிளம்பி ரெக்கார்டிங் சென்று விடுவான்.” ரியா யாழினியின் புரிந்துணர்வை கண்டு வியந்தாள். அவர்களை அவர்கள் போக்கில் விட்டுவிட்டு ஓய்வெடுக்க சென்றாள். நேரம் மெதுவாக யாழினியின் பாசத்திற்கு ஏதுவாக கடந்தது. இரவு முடிந்து காலை சூரியனை வரவேற்க தயாராக இருந்தது அதிகாலை வேளை.
லண்டன் நகரம் புதிய விடியலைத் துவங்கியது. யாழினிக்குத் தெரியும், ஆரியனைத் தடுப்பது இயலாத காரியம் என்று. அவள் அவனை ஒரு சக்கர நாற்காலியில் அமர வைத்து, ரகசியமாக ரெக்கார்டிங் ஸ்டுடியோவிற்கு அழைத்துச் சென்றாள். லண்டன் சிம்பொனி ஆர்கெஸ்ட்ராவின் கலைஞர்கள் அனைவரும் ஆரியனின் நிலையைக் கண்டு அதிர்ச்சியடைந்தனர்.
விக்ரம் அங்கே ஒரு கேலியான புன்னகையுடன் நின்றிருந்தான். அவனை கண்ட யாழினியும், ரியாவும் பெருங்கோபம் கொண்டனர். “என்ன ஆர்யன், பாட வந்தாயா அல்லது அழ வந்தாயா? இந்த நிலையில் உன்னால் ஒரு சுருதியைக்கூடத் தொட முடியாது,” என்று இகழ்ந்தான்.
அதே நேரம் கௌதம் விக்ரமுக்கு பாடம் கற்பித்தல் ஆகாது. அவனையும், அவனது திமிரையும் அடக்கி ஒடுக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் கொண்டான்.
ஆர்யன் மைக்ரோபோனுக்கு முன்னால் நின்றான். அவன் யாழினியைப் பார்த்தான். யாழினி அவனுக்கு அருகில் வந்து நின்று, அவனது இதயத்தின் மீது கையை வைத்தாள். அவளது தொடுதல் அவனுக்கு ஒரு புதிய சக்தியைத் தந்தது.
இசை தொடங்கியது. ஆர்யன் பாட முயன்றான். முதல் சில நொடிகள் அவனது தொண்டையிலிருந்து சத்தம் வரவில்லை. விக்ரம் சிரித்தான். ஆனால், ஆர்யன் கண்களை மூடி யாழினியின் முகத்தை நினைத்துப் பார்த்தான். அவளுக்காக அவன் கடந்த வந்த பாதைகள், அவளது மௌனம், அவர்களின் காதல்… எல்லாம் ஒரு அக்னிப் பிழம்பாக மாறியது.
அடுத்த நிமிடம், ஆரியனின் குரல் அந்த ஸ்டுடியோவை அதிர வைத்தது. அது ஒரு மனிதனின் குரலாக இல்லை; ஒரு காயம்பட்ட சிங்கத்தின் கர்ஜனையாக இருந்தது. ஒவ்வொரு வரியிலும் வலி இருந்தது, ஆனால் அந்த வலியை விட அதிகப்படியான காதல் இருந்தது.
விக்ரமின் கையில் இருந்த வயலின் வில் நழுவி கீழே விழுந்தது. அந்த ராகத்தின் ஆழத்தில் அவன் நிலைகுலைந்து போனான். உடனடியாக ஆடியோ சூப்பரவைஸர் விக்ரமை ஸ்டுடியோவில் இருந்த வெளியேற்றினார். கௌதம் இசை தன்னை தோற்கடித்ததை உணராமல் மேலும் வெறுப்பையே தனக்குள் உற்பத்தி செய்தான். ஆர்யனை கொன்று புதைக்கவேண்டும் என்ற அளவுக்கு கோபமும், வெறுப்பும் அவனுக்குள் எரிச்சலோடு வன்மம் எரிந்து கொண்டு இருந்தது. அந்த வன்ம நெருப்பு அவனையும் எரித்து சாம்பலாக்கும் என்பதை உணரவில்லை. உலகப் புகழ் பெற்ற லண்டன் மேடையில் அவமானப் பட்டு வெளியேற்றப்பட்டதை கருத்திலே கொள்ளாமல் பழி வாங்க காத்திருந்தான். ஆரியனின் குரலில் உள்ள சங்கீத அர்ப்பணிப்பை உடன் இருந்த மற்ற கலைஞர்கள் கேட்டு அவர்களை அறியாமலேயே கண்ணீர் விட்டனர். ஆர்யன் விடாமல் சங்கீத காதலில் நீந்தியபடி பாடிக்கொண்டு இருந்தான்.
பாடி முடித்ததும், ஆர்யன் அப்படியே யாழினியின் தோளில் சாய்ந்தான். அவனது வாயிலிருந்து மெல்லிய ரத்தக் கசிவு இருந்தது, ஆனால் அவனது முகத்தில் ஒரு மாபெரும் வெற்றியின் புன்னகை இருந்தது.
லண்டன் ஆர்கெஸ்ட்ராவின் கண்டக்டர் (Conductor) ஓடி வந்து ஆரியனின் கைகளைப் பற்றிக் கொண்டார். “இது இசை அல்ல ஆர்யன், இது ஒரு மிராக்கிள் (Miracle)! இந்த ஆல்பம் உலக வரலாற்றில் ஒரு மைல்கல்லாக இருக்கும்,” என்றார்.
யாழினி ஆரியனை அணைத்துக்கொண்டாள். “நீ ஜெயிச்சிட்ட ஆர்யன்! நம்ம காதல் ஜெயிச்சிடுச்சு,” என்று அவனது காதோரம் முணுமுணுத்தாள்.
ஆனால், இந்த வெற்றி விக்ரமை இன்னும் கொடூரமான முடிவை நோக்கித் தள்ளியது. அவன் ஸ்டுடியோவின் இருட்டான மூலையில் நின்று, தனது போனில் ஒரு ரகசிய எண்ணை அழைத்தான். “கடைசித் திட்டம்… இன்றிரவே முடிய வேண்டும்,” என்றான்.
அந்த ஆழ்ந்த இரவில், லண்டனின் ஒரு தனியார் மருத்துவமனையில் ஆரியன் அனுமதிக்கப்பட்டிருந்தான். அவனது தலையில் ஒரு பெரிய கட்டு போடப்பட்டிருந்தது. விக்ரமின் ஆட்கள் செய்த தாக்குதலில் அவனது குரல்வளை நரம்புகள் லேசாகப் பாதிக்கப்பட்டிருந்தன. இது ஒரு பாடகனுக்கு மிகப்பெரிய சாபம்.
யாழினி அவனது படுக்கைக்கு அருகில் அமர்ந்து அவனது கைகளைத் தன் கன்னத்தோடு அணைத்துக்கொண்டிருந்தாள். அவளது கண்கள் உறக்கமில்லாமல் சிவந்திருந்தன.
“ஆர்யன், டாக்டர் சொன்னார்… இன்னும் ரெண்டு நாளைக்கு நீ பேசக்கூடாது. ஆனா இன்னைக்குத் தான் அந்த முக்கியமான ரெக்கார்டிங்…” என்று யாழினி மெல்லிய குரலில் சொன்னாள்.
ஆர்யன் மெல்லக் கண்களைத் திறந்தான். அவனது பார்வை யாழினியின் மீது நிலைத்தது. அவன் அவளது கையை மென்மையாக அழுத்தினான். அவனது கண்கள் சொல்லின: “என்னால் முடியும்.”
அவன் அவனது டைரியில் எழுதினான்: “யாழினி, என் உடல் காயப்பட்டிருக்கலாம், ஆனால் என் ஆன்மா உன் காதலால் நிறைந்திருக்கிறது. இந்த ரெக்கார்டிங் நடக்கவில்லை என்றால் விக்ரம் ஜெயித்துவிடுவான். அது நடக்கக் கூடாது.”
“ ஆர்யா இப்போது உன்னால ரெக்கார்டிங்க்கு வர முடியுமா?”
ஆர்யன், “நிச்சயம் முடியும்” என திக்கி திணறி கூறினான். இருப்பினும் டாக்டரின் அறிவுறுத்தலின் பெயரில் அன்றைய இரவு பூரண ஓய்வு தேவை என்று கூறினார். யாழினியும் அதற்கு ஒத்திசைந்தாள். அன்றைய இரவு ஒரு வருடம் போல மெதுவாக கடந்தது. ஆர்யன் கொடுக்கப்பட்ட மருத்துவத்தில் அமைதியாக ஓய்வெடுத்தான். இரவு மெல்ல கடந்தது. ரியா, யாழியினின் தோளைத் தொட்டு “நீயும் ஓய்வெடு காலையில் பார்த்துக்கொள்ளலாம்” என அறிவுரை கூறினாள். ஆனால் யாழினி
“இல்லை ரியா இந்த இரவு எனக்கான தவம், நானும் ஓய்வெடுக்க சென்று விட்டாள், ஆர்யன் தூங்குவது போல தெரிந்தாலும் உள்ளுக்குள் உழைத்துக் கொண்டு இருப்பான், நடு இரவில் அவன் நிச்சயம் விழிப்பான். அருகில் யாரும் இல்லையென்றால் அப்படியே கிளம்பி ரெக்கார்டிங் சென்று விடுவான்.” ரியா யாழினியின் புரிந்துணர்வை கண்டு வியந்தாள். அவர்களை அவர்கள் போக்கில் விட்டுவிட்டு ஓய்வெடுக்க சென்றாள். நேரம் மெதுவாக யாழினியின் பாசத்திற்கு ஏதுவாக கடந்தது. இரவு முடிந்து காலை சூரியனை வரவேற்க தயாராக இருந்தது அதிகாலை வேளை.
லண்டன் நகரம் புதிய விடியலைத் துவங்கியது. யாழினிக்குத் தெரியும், ஆரியனைத் தடுப்பது இயலாத காரியம் என்று. அவள் அவனை ஒரு சக்கர நாற்காலியில் அமர வைத்து, ரகசியமாக ரெக்கார்டிங் ஸ்டுடியோவிற்கு அழைத்துச் சென்றாள். லண்டன் சிம்பொனி ஆர்கெஸ்ட்ராவின் கலைஞர்கள் அனைவரும் ஆரியனின் நிலையைக் கண்டு அதிர்ச்சியடைந்தனர்.
விக்ரம் அங்கே ஒரு கேலியான புன்னகையுடன் நின்றிருந்தான். அவனை கண்ட யாழினியும், ரியாவும் பெருங்கோபம் கொண்டனர். “என்ன ஆர்யன், பாட வந்தாயா அல்லது அழ வந்தாயா? இந்த நிலையில் உன்னால் ஒரு சுருதியைக்கூடத் தொட முடியாது,” என்று இகழ்ந்தான்.
அதே நேரம் கௌதம் விக்ரமுக்கு பாடம் கற்பித்தல் ஆகாது. அவனையும், அவனது திமிரையும் அடக்கி ஒடுக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் கொண்டான்.
ஆர்யன் மைக்ரோபோனுக்கு முன்னால் நின்றான். அவன் யாழினியைப் பார்த்தான். யாழினி அவனுக்கு அருகில் வந்து நின்று, அவனது இதயத்தின் மீது கையை வைத்தாள். அவளது தொடுதல் அவனுக்கு ஒரு புதிய சக்தியைத் தந்தது.
இசை தொடங்கியது. ஆர்யன் பாட முயன்றான். முதல் சில நொடிகள் அவனது தொண்டையிலிருந்து சத்தம் வரவில்லை. விக்ரம் சிரித்தான். ஆனால், ஆர்யன் கண்களை மூடி யாழினியின் முகத்தை நினைத்துப் பார்த்தான். அவளுக்காக அவன் கடந்த வந்த பாதைகள், அவளது மௌனம், அவர்களின் காதல்… எல்லாம் ஒரு அக்னிப் பிழம்பாக மாறியது.
அடுத்த நிமிடம், ஆரியனின் குரல் அந்த ஸ்டுடியோவை அதிர வைத்தது. அது ஒரு மனிதனின் குரலாக இல்லை; ஒரு காயம்பட்ட சிங்கத்தின் கர்ஜனையாக இருந்தது. ஒவ்வொரு வரியிலும் வலி இருந்தது, ஆனால் அந்த வலியை விட அதிகப்படியான காதல் இருந்தது.
விக்ரமின் கையில் இருந்த வயலின் வில் நழுவி கீழே விழுந்தது. அந்த ராகத்தின் ஆழத்தில் அவன் நிலைகுலைந்து போனான். உடனடியாக ஆடியோ சூப்பரவைஸர் விக்ரமை ஸ்டுடியோவில் இருந்த வெளியேற்றினார். கௌதம் இசை தன்னை தோற்கடித்ததை உணராமல் மேலும் வெறுப்பையே தனக்குள் உற்பத்தி செய்தான். ஆர்யனை கொன்று புதைக்கவேண்டும் என்ற அளவுக்கு கோபமும், வெறுப்பும் அவனுக்குள் எரிச்சலோடு வன்மம் எரிந்து கொண்டு இருந்தது. அந்த வன்ம நெருப்பு அவனையும் எரித்து சாம்பலாக்கும் என்பதை உணரவில்லை. உலகப் புகழ் பெற்ற லண்டன் மேடையில் அவமானப் பட்டு வெளியேற்றப்பட்டதை கருத்திலே கொள்ளாமல் பழி வாங்க காத்திருந்தான். ஆரியனின் குரலில் உள்ள சங்கீத அர்ப்பணிப்பை உடன் இருந்த மற்ற கலைஞர்கள் கேட்டு அவர்களை அறியாமலேயே கண்ணீர் விட்டனர். ஆர்யன் விடாமல் சங்கீத காதலில் நீந்தியபடி பாடிக்கொண்டு இருந்தான்.
பாடி முடித்ததும், ஆர்யன் அப்படியே யாழினியின் தோளில் சாய்ந்தான். அவனது வாயிலிருந்து மெல்லிய ரத்தக் கசிவு இருந்தது, ஆனால் அவனது முகத்தில் ஒரு மாபெரும் வெற்றியின் புன்னகை இருந்தது.
லண்டன் ஆர்கெஸ்ட்ராவின் கண்டக்டர் (Conductor) ஓடி வந்து ஆரியனின் கைகளைப் பற்றிக் கொண்டார். “இது இசை அல்ல ஆர்யன், இது ஒரு மிராக்கிள் (Miracle)! இந்த ஆல்பம் உலக வரலாற்றில் ஒரு மைல்கல்லாக இருக்கும்,” என்றார்.
யாழினி ஆரியனை அணைத்துக்கொண்டாள். “நீ ஜெயிச்சிட்ட ஆர்யன்! நம்ம காதல் ஜெயிச்சிடுச்சு,” என்று அவனது காதோரம் முணுமுணுத்தாள்.
ஆனால், இந்த வெற்றி விக்ரமை இன்னும் கொடூரமான முடிவை நோக்கித் தள்ளியது. அவன் ஸ்டுடியோவின் இருட்டான மூலையில் நின்று, தனது போனில் ஒரு ரகசிய எண்ணை அழைத்தான். “கடைசித் திட்டம்… இன்றிரவே முடிய வேண்டும்,” என்றான்.
