அவன் எப்படி ஒரு நாளில் அவளின் உயிரானான்…
இது ஒரு நாள் நடந்த கூத்து தான் என்று அவள் தன்னைத்தானே சமாதானப்படுத்திக் கொண்டிருந்தாள்.
ஆனா, இப்போ அவளுக்கு புரிய ஆரம்பிச்சது…
இது திடீரென்று நடந்த ஒன்றே இல்லை.
யாரோ ஒரு ஓவியர், மெதுவாக, நாளுக்கு நாள், ஒரு முகத்தை வரைவது போல…
அவளுடைய மனசுக்குள்ள அவன் நுழைந்திருந்தான்.
ஒவ்வொரு பார்வையும்…
ஒவ்வொரு வார்த்தையும்…
அவள் விழுந்திருந்த அந்த இருட்டுக்குள்ள அவன் இழுத்து போட்ட ஒளி கோடுகள்தான்.
அது எப்படி?…
எனக்கு இவன் ஏன் வேலை வாங்கி கொடுக்கணும்?…
இவன் ஏன் என்னை இவ்வளவு அரவணைக்க வேண்டும்?…
கண்ணாடியில் என் முகத்தை எனக்கே பார்க்கவே பிடிக்காதே…
இவனுக்கு பிடித்ததற்கு காரணம்?…
என் மீது ஏதாவது இரக்கமா?…
இந்த கேள்விகள் எல்லாம் அவள் மனசுக்குள்ள சுழன்று கொண்டிருந்தாலும்,
அவன் அழுகை…
அதை எல்லாம் தூக்கி எறிந்தது.
அவன் மனசு உடைந்து சிதறுற சத்தம் போல,
அவனுடைய ஒவ்வொரு சொட்டு கண்ணீரும் அவள் தோளில் விழும் போதெல்லாம்,
அவளுடைய நெஞ்சு பதைபதைச்சது.
அவனுக்கு துடிப்பு…
அவளுக்கு அதே துடிப்பு.
அழுகாதே…
என்று சொல்லும்போதே, அவளுடைய குரலும் உடைந்திருந்தது.
நான் இருக்கேன் விக்ரம்…
ஏன் இப்படி அழுகுறீங்க?..ன்னு
அவனைக் கேட்கும் போது,
அவளும் அவளை அறியாமல் அழுது கொண்டிருந்தாள்.
எனக்கு வாழவே பிடிக்கல…
அந்த ஒரு வாக்கியம்,
அவளுடைய இதயத்தை கத்தியால் கிழிச்ச மாதிரி இருந்தது.
எனக்கு செத்துடனும் போல இருக்கு,
நான் சாகணும்னு ஆசைப்படுகிறேன் நிலா…என்று அவன் கதறும் போது
அவள் சுவாசமே நின்று போனது போல உணர்ந்தாள் .
எனக்குன்னு இங்க யாருமே இல்லையே…ன்னு
அவன் சொன்ன ஒவ்வொரு வார்த்தையும்,
அவளுக்குள் ஒரு பொறுப்பை விதைத்தது அவனை தனியே விட கூடாது என்று …
நான் அப்படி என்ன தப்பு செஞ்சேன்னு எனக்கு தெரியல…
என்ன சுத்தி இருக்கிற எல்லாரும் என்னை விட்டு விலகிப் போயிட்டே இருக்காங்க…என்றது அவனின் தளர்ந்த குரல்,
ஒரு சின்ன குழந்தையின் அழுகையைப் போலவே இருந்தது.
என்னோட அம்மாவை எனக்கு சுத்தமா பிடிக்காமல் போய்விட்டது…
அவள் நல்லவள் இல்லை என்று சொல்லிய படியே
அவன் தலையை அவள் மார்பில் புதைத்துக்கொண்டான்.
இதுவரைக்கும்…
ஒரு நாள் கூட என் அம்மா கையால நான் சாப்பிட்டதே இல்லை…
அவள் கைகள் தானாகவே அவன் தலையை வருடின.
என்னோட அம்மா ஒரு கொலைகாரி…
அவன் சொன்ன அந்த வார்த்தை,அவளின் மனதுக்குள் ஆயிரம் கேள்விகளை உருவாக்கியது அவங்க அம்மாவை பற்றி …
ஆனா அதைவிட அதிகமா அவளுக்கு பயமா இருந்தது
அவன் உடைந்து போயிருப்பது.,
அவள் ஒரு மோசக்காரி…
உன்கிட்ட இருந்து என்னை பிரிச்சிடுவாளோனு எனக்கு பயமா இருக்கு…”
அவன் கண்கள் பைத்தியம் பிடிச்ச மாதிரி அலைந்தது.
“அப்படி எங்க அம்மா ஏதாவது செய்தால்,
என்ன விட்டு போயிட கூடாது…
நீ என்னோட உயிர் நிலா…”
அவன் அவளுடைய மடியில் முகம் புதைத்து அழுதான்.
உனக்காக மட்டும் தான் நான் இத்தனை கஷ்டங்களையும் தாங்கி வாழ்ந்துட்டு இருக்கேன்…
நீ இல்லனா என்னால வாழவே முடியாது…
அந்த வார்த்தைகள்,
அவளை பயமுறுத்தின…ஏன் அப்படி சொல்கிறான் என்று…
அதே நேரத்தில், அவளை கட்டிப்போட்டது.
“என்ன விட்டு நீ போயிடாத…”
என்று கெஞ்சிக்கொண்டே,
அவன் அவளுடைய மடியில் படுத்து அழுதவன்,
அவள் கன்னங்களை தன் இரு உள்ளங்கைகளால் பிடித்து,
அவள் கண்களை நேரா பார்த்து,
அவன் கண்ணில் உள்ள அதீத காதலோடு கெஞ்ச ஆரம்பித்தான்.
பார்க்க ரவுடி போல இருக்கிறவன் இப்படி குழந்தை போல அவன் அழுவது என்னவோ செய்தது..
அவனை ஆறுதல் படுத்தனும்னு தோணுது.
நான் எங்கேயும் போகல…
அவள் அவன் கண்ணீருக்குள் தன்னையே கரைத்துக்கொண்டாள்.
உனக்கு என்ன ஆச்சு?…
ஏன் இப்படி எல்லாம் பேசுற…
விக்ரம்,
நான் உன் கூட இருக்கேன்.
இப்போ இல்ல…
எப்போதுமே உன் கூட மட்டுமே நான் இருப்பேன்.”
அவன் உடல் சற்று தளர்ந்தது. ஏதோ நிம்மதியாக இருந்தது போல அவன் உணர ஆரம்பித்தான் புலம்புவதை குறைத்து அவள் முகத்தையே பார்த்தான்.
எனக்கு இந்த உலகத்துல
என்னோட அம்மா அப்பா தங்கச்சி யாரும் வேணாம்…
“நீ மட்டும் போதும்…”
அவள் கண்களில் நீர் வழிந்தது.
நான் உன்னை விட்டு போக மாட்டேன் டா…
ஏன் இப்படி சின்ன குழந்தை மாதிரி அழுகிற…
அவள் அவனைத் தூக்க முயற்சித்தபோது,
அவன் உடல் திடீரென்று சாய்ந்து,
அங்கேயே வாந்தி எடுத்தான்.
அந்த நிமிஷம்,
அவளுக்கு அருவருப்பு எதுவுமே இல்லை.
நிலா…
நீ கீழ போ…
நான் சுத்தம் பண்றேன்…
அவன் அவளுடைய காலைப் பிடித்து தள்ள முயற்சிக்க,
அவள் அவன் கையை இறுக்கமாக பிடித்துக்கொண்டாள்.
நீ முதலில் எழுந்திரு…
நான் பார்த்துக்கிறேன்…
நீ வா…
வேணாம்… வேணாம்…
இதெல்லாம் அசிங்கம்…
நீ தொட வேண்டாம்…
அவன் கண்களைத் தாழ்த்தினான்.
இங்க பாரு…
என்னை பாரு…
கீழேயே குனிஞ்சிட்டு இருக்காத…
அவள் சொன்ன அந்த கட்டளையில் கூட,
ஒரு தாய் மனமும்,
ஒரு காதலி மனமும் கலந்திருந்தது.
அப்புறம் ஏன் என்னை உன் கூட இருக்க சொல்ற?…
அவள் கேட்ட அந்த கேள்வி,
அவனுடைய வாயை மூடிவிட்டது.
பதில் இல்லை.
அந்த அமைதிக்குள்ள,
அவள் எல்லாத்தையும் சுத்தம் செய்தாள்.
வீடு முழுக்க வாசனை திரவியம் பரவியது.
அவன் ஒரு குழந்தை மாதிரி,
கைகளைக் தொடைக்குள்ள வச்சுக்கிட்டு,
சுருண்டு படுத்துக்கிட்டு,
மெல்ல புலம்பிக் கொண்டிருந்தான்.
விக்ரம்… எழுந்திரு…
அவள் குரல் மென்மையா இருந்தாலும்,
அதுக்குள்ள ஒரு உறுதி இருந்தது.
அவனை பாத்ரூம்ல உட்கார வைத்தாள்.
அவன் சட்டையை கழற்றி கையில இருக்கிற காயத்தில் பிளாஸ்டிக் கவர் கட்டினாள்.
அவன் உடைகளை மெதுவாக கழற்றும்போது,
அவள் பார்வையில் வெட்கம் இல்லை…
தன் குழந்தைக்கு செய்வது போல,உரிமையாக செய்தாள்.
அவன் தலையில் இருந்து
கொஞ்சம் கொஞ்சமாக தண்ணீர் ஊற்ற ஆரம்பித்தாள்.
அவன் நடுங்கினான்.
அந்த குளிர் தண்ணீருக்குள்,
அவளுடைய கை தொடுதல் கலந்ததும்,
அவனுடைய உடல் திடீரென்று சூடாகி,
ஒரு நெருப்பு பந்தம் போல
அந்த இடம் முழுக்க உணர்ச்சி பரவ ஆரம்பித்தது.
அவள் சோப்பை எடுத்தாள்…
மெதுவாக…
அவனுடைய உடலில் தேய்த்தாள்.
அது குளியல் இல்லை.
அது
அவன் உடைந்திருந்த மனசுக்கு
அவள் கொடுத்த ஒரு மௌனமான வாக்குறுதி.
நீ தனியா இல்ல…என்று ,
அவள் வாளியில் தண்ணீரை எடுத்துக் கொண்டு,
அவனுடைய தோள்மீது மெதுவாக ஊற்றிக் கொண்டிருந்தாள்.
அது குளியல் இல்லை.
ஒரு உடம்பை சுத்தம் செய்வதற்கான செயலே இல்லை.
அவன் போதை தெளிய ,
அவன் உடல் நெருப்பை கொதிக்க ஆரம்பித்தது அந்த இரவில்..,
அவளுடைய கை ஒவ்வொரு முறையும்
மெதுவாக அவன் தோளில் படும்போது,
அவன் உணர்ச்சிகள் கட்டிபாட்டை இழந்தது .
அவளுடைய கவனம் முழுக்க அவன்மேல் தான்.
அந்த நேரம்,
அவளுடைய விரல்களிலிருந்து
சோப்பு வழுக்கி,
சிறிய சத்தத்துடன் தரையில் விழுந்தது.
அதை எடுக்க அவள் குனிந்த நிமிஷம்…
தலைக்கு பின்புறம்,
ஷவர் தண்ணீர் வரும் அந்த பழைய திருப்பும் பைப்பில்
அவள் தெரியாமலே மோதிக்கொண்டாள்.
அந்த சின்ன அதிர்ச்சியோடு,
மேலே சரியாக கட்டப்படாமல் இருந்த
தண்ணீர் குழாய் திறந்து போக,
அவள் மேலே தண்ணீர் மட மடவென கொட்ட ஆரம்பித்தது.
ஒரு நிமிஷம் அவள் திகைத்தாள்.
வாளியிலிருந்து அல்ல…
மேலிருந்து திடீரென விழுந்த அந்த தண்ணீர்,
அவளுடைய கூந்தலை,
அவளுடைய முகத்தை,
அவளுடைய உடம்பை
ஒரே நொடியில் நனைத்தது.
அய்யோ…
அவள் அதை அடைக்க முயற்சி பண்ணி,
கைகளை மேலே நீட்டும் போது,
அவளுடைய மூச்சு வேகமானது.
அந்த தருணத்தில்…
அவளுக்குப் பின்னால்,
மெல்ல…
அவளை பயமுறுத்தாத அளவுக்கு,
விக்ரம் அவளுடைய கையை வருடினான்.
அந்த தொடுதல்,
திடீரென்று வந்தாலும்,
அவளுக்கு பயத்தை தரவில்லை.
மாறாக…
ஒரு நிம்மதியை.,
அவன் பின்பக்கமாக நின்றபடியே,
அவளுடைய இரு கைகளையும்
தன் கைகளுக்குள் எடுத்துக் கொண்டு,
அவள் இடுப்பருகே
மெதுவாக பிடித்தான்.
அது பிடித்தல் இல்லை.
அது
நீ விழமாட்டன்னு சொல்ற
ஒரு அமைதியான பாதுகாப்பு.
தக்குனு அவள் திரும்பிப் பார்த்தாள்.
அவன் கண்களில்
சில நிமிஷங்களுக்கு முன்னாடி இருந்த
அந்த உடைந்த நிலை இல்லை.
அங்கே…
ஒரு தயக்கம்.
ஒரு ஈர்ப்பு.
ஒரு மௌனமான நன்றி.
தண்ணீர் இன்னும் சொட்டிக் கொண்டே இருந்தது.
அந்த சத்தத்துக்குள்,
அவங்க இருவருக்கும்
இதய துடிப்பு மட்டும்
ரொம்ப தெளிவாக கேட்டது.
அவன் மெல்ல அவளுக்கு அருகில் நெருங்கி,
அவளுடைய முகத்தருகே,
மிக மென்மையாக,
ஒரு காற்று போல,
ஒரு முத்தத்தை வைத்தான்.
அது அவசரம் இல்லை.
அது
அந்த தருணம் தானாகவே கேட்ட
ஒரு உணர்ச்சி.
அவள் அசையவில்லை.
அந்த ஒரு நிமிஷத்தில்,
வாளியும்…
தண்ணீரும்…
உலகமும்…
எல்லாமே மறைந்தது.
வாளியிலிருந்து தண்ணீர் இன்னும் மெதுவாக சொட்டிக் கொண்டிருந்தது.
அவள் தலையில் இருந்து வழிந்த தண்ணீர்,
கழுத்தைத் தாண்டி,
அவள் மார்பில் வழியும் போது,
அவளுடைய மூச்சு தன்னிச்சையாக சிதறியது.
பின்புறம் இருந்த அவன்,
அவளுடைய கை மீது வைத்திருந்த தன் விரல்களை
இன்னும் சற்றே இறுக்கினான்.
அந்த இறுக்கம்
அவனுக்கு சொல்லியது ஒன்றே ஒன்று தான்.
இப்போ நீ தனியா இல்லை.
அவள் திரும்பிப் பார்த்த நொடியில்,
அவன் முகம் அவளுக்கு ரொம்ப நெருக்கமா இருந்தது.
மூச்சு மூச்சோடு மோதும் அளவுக்கு.,
அவன் கண்கள்…
அழுகையிலிருந்து வெளியே வந்து,
இப்போ முற்றிலும் வேறொரு ஆசையால்
கருமையாக மாறியிருந்தது.
ஒரு நொடியும் பேசாம,
அவன் தன் நெற்றியை
அவளுடைய நெற்றியில் ஒட்ட வைத்தான்.
அந்த தொடுதல்,
அவளுடைய உடம்புக்குள்ள
ஒரு மின்னலை ஓட்டியது.
அவன் உதடுகள் மெதுவாக அவளுடைய முகத்தருகே வந்தது.
மிக மெதுவாக.
அவளை தவிர்க்க ஒரு வாய்ப்பும் இல்லாத அளவுக்கு.
அவள் கண்களை மூடினாள்.
அந்த மூடலில்,
எதிர்ப்பு இல்லை.
தயக்கம் இல்லை.
நிசப்தமான சம்மதம் தெரிந்தது.
அவன் அவளுடைய உதடுகளைத் தொட்ட நொடியில்,
அது ஒரு முத்தமா இல்லை
பல நாட்களா சேர்த்து வைத்திருந்த
அடக்க முடியாத ஆசையா
என்று பிரிச்சு சொல்ல முடியல.
அவள் மூச்சு முறிந்தது.
அவன் பிடித்திருந்த அவளுடைய இடுப்பு,
இன்னும் நெருக்கமாக இழுத்தது.
அந்த ஒரு நிமிஷத்தில்,
இரண்டு பேருக்கும்
உலகம் காணாமல் போனது.
தண்ணீர் ஓடிக் கொண்டே இருந்தது.
ஆனா அந்த சத்தமே கூட
அவங்க காதுக்கு கேட்கல.
அங்கே இருந்தது
வார்த்தைகள் இல்லாத ஒரு ஒப்புதல்.
பிரிவு இல்லாத ஒரு நெருக்கம்.
அந்த முத்தம்…
நேரத்தை மறக்க வைத்தது.
உலகத்தை மறக்க வைத்தது.
அவர்களை அவர்களை மறக்க வைத்தது.
அதுக்குப் பிறகு என்ன நடந்துச்சுன்னு,
அந்த சுவர்கள் கூட
மௌனமா இருந்தது
நாளை பார்க்கலாம் என்னவென்று..,
