விக்ரம், நிலாவின் தோள்பட்டையில் கை போட்டு மெதுவா அவளை தன் பக்கம் இழுத்துக்கிட்டு நடந்தான்.
அவனோட அந்த ஒரு கை… அவளுக்கு ஒரு உலகமே மாதிரி இருந்தது.
இதுவரைக்கும் எல்லாரும் தள்ளி விட்ட கைங்க… இப்போ ஒரே ஒரு கை மட்டும் தான் அவளை நிக்க வச்சுக்கிட்டு இருந்தது.
என்ன ஆச்சு?
அவன் குரலில் கோபம் இல்ல.
அவசரம் இல்ல.
ஒரே ஒரு பயம் மட்டும்.
என்கிட்ட சொல்லாம நீ எதுக்கு இங்க வந்த?
நான் உன்னை காணாம பதறிப் போயிட்டேன் தெரியுமா…
அவன் பேசிக்கிட்டே இருந்தான்.
அவள் பேசல.
அவள் கண்கள் மட்டும்… நிறைய பேசினது.
அவன் அங்க நிமிஷம் நின்றான்.
அவளோட முகத்தைப் பார்த்தான்.
அந்த முகத்தில் இருந்தது வலி.
ஆனா அதைவிட பெரியது குற்ற உணர்ச்சி.
உன்னுடைய வீட்டுக்கு போன உன்னை அவமானப்படுத்துவாங்கன்னு எனக்கு தெரியும். அப்படி ஏதாவது பண்ணிட்டா நான் என்ன பண்ணுவேன்?..
நீ இல்லாம நான் எப்படி இருப்பேன்?…
அவங்க உன்ன தப்பா சொல்லி எல்லாரும் உன்னை விரட்டிட்டு இருக்கும்போது, நீ ஒருத்தியா போயிடுவேன்னு எனக்கு பயமா இருந்துச்சு…
அவளுக்கு அப்போதான் மனசுக்குள்ள கேள்வி எழுந்தது
எல்லாருமே என்னை ஒதுக்கி வைக்கிறாங்க எல்லாருமே என்னை ஒதுக்கி வைக்கிறாங்கஆனால் ஏன் என்னை இவன் மட்டும் அரவணைக்கிறான் அப்படி நான் என்ன செஞ்சிட்டேன் இவனுக்காக….
அந்த கேள்விக்கே அவளுக்கு பயம் வந்தது.
பாசம் வந்த இடத்தில தான்…
பயமும் கூட சேர்ந்து வரும்.
அவன் வீட்டுக்கு வந்ததும், அவளை நேரா மாடிக்கு கூட்டிட்டு போனான்.
படிக்கட்டு ஏறும்போது, அவள் கால்கள் நடுங்கினது.
உடம்பு இல்ல… மனசு.
என்னாச்சும்மா?
அவன் மெதுவா கேட்டான்.
என் மேல உனக்கு ஏதாவது வருத்தமா?
நீ எதுக்கு இப்படி ஒரு முடிவு பண்ண?
அவன் அவள் முன்னாடி குனிஞ்சு உட்கார்ந்தான்.
அவளோட கண் தரையை பார்த்துக் கொண்டிருந்தது.
இல்ல… நீ உன் அப்பா அம்மாவைப் பாக்கணும்னு ஆசைப்பட்டு கிளம்பிட்டியா?
நான் தூங்கிட்டு இருக்கேன்… உன்னை டிஸ்டர்ப் பண்ண வேணாம்னு நினைச்சியா? இல்லை என்னை அப்படியே விட்டுட்டு போகணும்னு நினைச்சிட்டியா?..
நீ அப்படியெல்லாம் யோசிக்க மாட்ட,
அவன் சொல்லிக்கிட்டே இருந்தான். அவங்கள பாக்கணும்னு ஆசையில நீ போய் இருப்ப, அப்படின்னு அவனே சொன்னான்.
அவளுக்குத் தெரியும்.
இது எல்லாமே அவன் மனசைத் தேத்திக்கற வார்த்தைன்னு.
அவள் உதடுகள் நடுங்கினது.
கண் மூலைகளில் நீர் திரண்டது.
விக்ரம்…
எனக்கு உன்கிட்ட கேட்க வேண்டிய சில கேள்விகள் இருக்கு…
அதுக்கு… உன்னால பதில் கொடுக்க முடியுமா?
அவன் உடனே சொன்னான்.
ஒரு நொடியும் யோசிக்கல.
நான் இப்போ சொன்னேன் இல்ல…
நீ உன் அப்பா அம்மாவைப் பாக்கணும்னு ஆசையில போயிட்டியான்னு…
அது எல்லாம் என் மனசை ஏமாத்திக்கறதுக்காக நான் சொல்லிக்கிட்டது, நிலா.
அவன் குரல் இப்போ கொஞ்சம் கனமா மாறியது.
உன் மனசுல ஏதோ ஒரு கஷ்டம் இருக்கு.
அதனால தான் நீ என்னை விட்டுப் போன.
அதற்கான பதில் எனக்கு இப்போ வேணும்.
அவன் அவளோட கைகளை பிடிச்சான்.
கட்டிப்பிடிக்கல.
அழுத்தமா பிடிக்கல.
விட்டு போக மாட்டேன்ன்னு சொல்லுற மாதிரி மட்டும் பிடிச்சான்.
அத தெரிஞ்சதுக்கப்புறம்…
உனக்கு என்ன வேணுமோ அத கேளு.
நான் சொல்றேன்.
அவள் அந்த நொடியில் புரிஞ்சுக்கிட்டாள்.
இது காதல் மட்டும் இல்ல.
உன்னை தவறா நினைக்க மாட்டேன்ன்னு சொல்லாம சொல்லுற உறுதி.
அவளுக்குள் இருந்த எல்லா கேள்விகளும்…
அழுகையும்…
பயமும்…
இன்னும் சொல்ல வர காத்திருந்தது.
அவன் புரியாத கேள்விகளை ஒன்றுக்கொன்று கேட்க ஆரம்பிச்சான்.
கேள்விகள் கத்தி மாதிரி இல்ல.
ஆனா… அவள் மனசுக்குள்ள இருந்த காயங்களை மெதுவா கீறிக்கிட்டே இருந்தது.
நீ ஏன் இப்படிப் பண்ண?
எதுக்கு தனியா போன?
என்ன நினைச்சு இந்த முடிவு எடுத்த?
அந்த நொடியில்…
நிலா அங்கேயே உடைந்துட்டா.
அவள் உடம்பு முன்னாடி சாய்ந்தது.
ஆனா உண்மையில விழுந்தது அவள் மனசு.
நான் ரொம்ப அசிங்கமானவளா தான் இருக்கேன் இல்லையா, விக்ரம்…?
அவள் சொன்ன முதல் வார்த்தையே அழுகையோட வெளிவந்தது.
இத்தனை நாளா…
ஒரு பூனைக்குட்டி மாதிரி…
அமைதியா… யாருக்கும் தொந்தரவு இல்லாம வாழ்ந்துட்டு இருந்தேன்.
அவள் கைகளைத் தன் மார்பில் கட்டிக்கிட்டு சொன்னாள்.
ஆனா இன்றைக்கு…
இந்த ஒரே நாள்ல…
இந்த மாதிரி பேசுற அளவுக்கு…
இந்த மாதிரி நடந்துக்குற அளவுக்கு…
நான் நிறைய விஷயம் பண்ணிட்டேன் இல்லையா?
அவள் சுவாசமே தடுமாறினது.
எப்போதுமே ஐந்து மணிக்கெல்லாம் வீட்டுக்கு போயிடுவேன் நான்…
அன்னைக்குன்னு பார்த்தா…
விடிய விடிய வீட்டுக்கே போகல.
அவள் முகத்தை மூடிக்கிட்டு அழ ஆரம்பிச்சாள்.
ஒரே நாள்ல ஒருத்தனை காதலிச்சு…
அவன் கூட ஒண்ணா இருந்து…
அதுவும் அவன் வேண்டாம் னு சொன்ன நேரத்துல…
நானே சரி னு சொன்னது…
அவள் குரல் உடைந்தது.
எனக்கு ரொம்ப அவமானமா இருக்கு, விக்ரம்…
அவள் திடீர்னு முகத்தை தூக்கிப் பார்த்தாள்.
கண்ணீர் வழிய, குரல் நடுங்க…
நீ என்ன பத்தி அந்த மாதிரி நினைக்கிறியா?
நான் இப்படி பேசுவேன்னு உனக்கு தோணுதா?
அவள் நிமிஷம் அமைதியானாள்.
அந்த அமைதி… பயங்கரமா இருந்தது.
இப்ப நீ எப்படிச் சிந்திப்பியோ…
அது எனக்கு தெரியல…
ஆனா…
ஒரு நாள்…
எதோ ஒரு சந்தர்ப்பத்துல…
நீ இதை பத்தி சொல்லிட்டா…
அவள் உதடுகள் துடித்தது.
அப்ப நான் என்ன பண்றதுன்னு தெரியாம போயிடுவேன், விக்ரம்…
அவள் முழுசா உடைந்துட்டா.
நம்ம ரெண்டு பேருமே உடைஞ்சிருந்த நிலைமையில…
இந்த மாதிரி ஒரு விஷயம் நடந்துருச்சா…
நம்ம ரெண்டு பேருக்குள்ள இருக்கிறது என்னன்னு கூட…
எனக்கு புரியல…
அவள் கதறி அழ ஆரம்பிச்சாள்.
அடுத்த நொடியில்…
விக்ரம் வேகமா எழுந்தான்.
அவன் பேசல.
முதல்ல… அவள் கையைப் பிடிச்சான்.
அந்த பிடி…
கடினம் இல்ல.
அழுத்தம் இல்ல.
ஆனா… நீ தனியா இல்லன்னு சொல்லுற மாதிரி இருந்தது.
நீ யாருக்காக இவ்வளவு வருத்தப்பட்டு இருக்க, நிலா?
அவன் மெதுவா கேட்டான்.
யாரு உன்னை என்ன பேசப் போறாங்கன்னு?
அடுத்தவங்க உன்னை பத்தி பேசுறாங்கன்னு கவலைப்பட்டு…
நீ என்ன செய்யப் போற?
அவன் அவள் கண்களை நேரா பார்த்தான்.
உனக்கு ஒன்னு சொல்லட்டுமா?
அவள் பதில் சொல்லவே முடியல.
அவள் கண்ணீரே அவள் பதில்.
நீ அன்னைக்கு…
இரவு முழுக்க…
என் பக்கத்துல நின்னு என்ன பாத்துக்கிட்டே இருந்தப்போ…
உனக்கு உன் வீடு ஞாபகம் வந்துச்சா?
அவன் தன்னையே கேள்வி கேட்ட மாதிரி சொன்னான்.
வரல…
ஒரு நிமிஷம் கூட வரல.
அத நான் பார்த்தேன்.
அவன் மெதுவா சொன்னான்.
ஏன் தெரியுமா?
அவன் அவள் கையை இன்னும் மெதுவா பிடிச்சான்.
உன் வீட்டுக்கு போறது…
உன் உள் மனசுக்கு பிடிக்கல.
அங்க நடக்குற அவமானங்கள்…
அங்க நடக்குற கஷ்டங்கள்…
இதெல்லாம்…
உன்னை உள்ளுக்குள்ள எதோ ஒரு விதமா…
இன்செக்யூர் ஃபீல் பண்ண வைக்குது.
அவன் உறுதியா சொன்னான்.
இதுதான் உண்மை.
அவள் மெதுவா தலையசைத்தாள்.
ஆமா…
நானும் இத பத்தி யோசிச்சேன்…
இந்த வீட்ல இருக்கும்போது…
என் மனசு ரொம்ப ப்ரீயா இருக்கு.
ஆனா…
என் வீட்டுக்கு போகும்போது…
எனக்குள்ள ஆயிரம் கேள்விகள்…
அவள் அவனைப் பார்த்து சொன்னாள்.
உன்கூட இருக்கும்போது மட்டும் தான்…
நான் சுதந்திரமா உணர்றேன்…
அவன் சிரிச்சான்.
அந்த சிரிப்பு… மென்மை.
யாருகிட்ட நம்ம ஃப்ரீயா நடக்கிறோமோ…
யாருகிட்ட நம்ம பயம் இல்லாம பேசுறோமோ…
அவங்க தான் நம்முடைய பார்ட்னர்.
இது உனக்கு புரியுதா?
அவன் ஒரு நிமிஷம் நிறுத்தி சொன்னான்.
உனக்குள்ள நிறைய கேள்விகள் இருக்கு…
அதற்கான பதில் நான் சொல்றேன்.
நீ என்கிட்ட கேட்கவே தேவையில்ல.
அவன் மெதுவா கேட்டான்,
நான் சொல்லட்டுமா?
நிலா…
அவனோட முகத்தை முழுசா பார்த்தாள்.
கண்ணீர் இன்னும் இருந்தது.
ஆனா இப்போ அதுக்குள்ள…
ஒரு நம்பிக்கை.
அவள் ஒரு சின்ன சிமிட்டல் செய்தாள்.
சொல்லு…
ன்னு.
சரி… இப்போ இது காதல் ஒப்புதல் கிடையாது.
இது — *நீ என் வாழ்க்கையில ஏற்கனவே இருந்தே*ன்னு மெதுவா வெளிக்க வரும் தருணம்.
அதை டீடெய்லா, உள்ளுக்குள் நடுக்கம் வர்ற மாதிரி, ரொமான்டிக் + பாதுகாப்பு + தியாகம் கலந்து எழுதுறேன்.
அவன் கொஞ்ச நேரம் அமைதியா இருந்தான்.
அவள் கண்கள் அவன் முகத்திலிருந்து சற்றும் விலகவில்லை.
அந்த அமைதி… சொல்லப் போகுற வார்த்தைகளுக்கு முன்னாடி வரும் கனமான அமைதி.
விக்ரம் மெதுவா மூச்சு விட்டான்.
நிலா…
அவன் அவள் பெயரை சொன்ன விதமே… அவளை நிமிர வச்சது.
உன்னை நான்…
ஒரே நாள்ல பார்த்து காதல் வந்துச்சுன்னு நினைச்சா…
அது காதலே கிடையாது.
அவள் கண்கள் பெரிதானது.
அவளுக்கு புரியல.
நான் உனக்காக மட்டும் தான் அந்த அப்பார்ட்மெண்டுக்கு வந்தேன்.
அவள் அசைவில்லாம நின்றாள்.
எனக்கு வேற நல்ல இடம் கிடைக்கலன்னு நினைக்காத.
என்னோட வசதிக்கும் வாய்ப்புக்கும்…
அது ரொம்ப சின்ன இடம் தான்.
அவன் சிரித்தான்.
அந்த சிரிப்பில் தன்னைச் சாடிக்கிட்ட மாதிரி.
உண்மையா சொன்னா…
அங்க என்னால சுகமா இருக்கவே முடியல.
அவள் இப்போ கொஞ்சம் முன்னாடி சாய்ந்தாள்.
அவனோட ஒவ்வொரு வார்த்தையும் அவளை இழுத்துக்கிட்டு போச்சு.
ஆனா…
நான் அங்க இருந்ததுக்கு ஒரே ஒரு காரணம் மட்டும் தான்.
அவன் அவளை நேரா பார்த்தான்.
அங்க இருந்தால்தான்…
நான் தினமும் உன்னை பார்க்க முடியும்.
அவள் இதயத்துக்குள்ள எதோ ஒன்று மெல்ல முறிந்தது.
தினம் தினம்…
உன் முகத்தை பார்க்கிறதுக்காக…
தவமா கிடந்தேன், நிலா.
காலை உன்ன பாத்தா…
என் நாள் சரியா ஆரம்பிக்கும்.
மாலை உன்னைப் பார்த்துட்டு…
என் மனசு அமைதியாகும்.
அவன் வார்த்தைகள் இல்லை.
அவை அவன் வாழ்க்கை.
உன்னை நான் எவ்வளவு லவ் பண்றேன்னு…
வார்த்தையால சொல்ல முடியாது.
ஏன்னா…
அது சொல்லிக்காட்டுற காதல் இல்ல.
அது…
ஒவ்வொரு நாளும்…
உன்னை தொந்தரவு செய்யாம…
உன்னை பாதுகாக்கிற காதல்.
அவன் நிமிஷம் நிறுத்தினான்.
உனக்கு ஒரு சந்தேகம் இருக்கு தானே?
நான் எப்படி ஆபீஸ் குள்ள வந்து உன்னை காப்பாற்றினேன்னு?
அவள் தலையசைத்தாள்.
ஆமாம்… அதுதான்.
நீ வரும்போதும்…
நீ போகும்போதும்…
உன் பின்னாடியே தான் நான் வந்துட்டு இருக்கேன்.
அவள் அதிர்ந்தாள்.
உன்னை யாரெல்லாம் கிண்டல் பண்றாங்களோ…
யாரெல்லாம் உன் மனசை காயப்படுத்துறாங்களோ…
ஒவ்வொருத்தனையும்…
ஒவ்வொரு ஆளாக…
நான் பார்த்துக்கிட்டே தான் வந்துட்டு இருக்கேன்.
அவன் குரல் திடீர்னு கடினமா மாறியது.
உன் மனசு கஷ்டப்படக்கூடாது
உன் கண்ணுல நான் கண்ணீரை பார்க்க கூடாது
அதுக்காக…
நான் சத்தம் போடல.
நான் உன் முன்னாடி ஹீரோ மாதிரி நிக்கல.
நீ சிரிச்சுக்கிட்டே…
உன் வேலைய பண்ணணும்.
அது போதும் எனக்கு.
அவள் இப்போ தாங்க முடியாம சொன்னாள்,
ஆனா… இவையெல்லாம்…
எனக்கு எதுவுமே தெரியாம…
அவன் உடனே சொன்னான்,
தெரியணும்னு இல்ல, நிலா.
உனக்கு தெரியாம இருக்குறதே…
நான் சரியா பண்ணிட்டேன் னு அர்த்தம்.
அவன் அவள் கையை மெதுவா பிடிச்சான்.
உன்னை நேசிக்கறது…
உன்னை உரிமையா நினைக்கறது இல்ல.
உன்னை பாதுகாப்பா உணர வைக்கறது.
அவள் கண்களில் கண்ணீர்.
ஆனா இப்போ அது வலி இல்லை.
அது அதிர்ச்சி.
இதெல்லாம் கேட்டும்…
உனக்கு இன்னும் புரியலன்னு எனக்கு தெரியும்.
ஏன்னா…
இது ஒரே நாள்ல வந்த காதல் இல்ல.
நீ என்னோட வாழ்க்கையில…
ஏற்கனவே இருந்துட்டே இருந்த.
அவள் உதடுகள் மெதுவா திறந்தது.
விக்ரம்…
ஒரே ஒரு வார்த்தை.
அவன் மெதுவா சொன்னான்,
இப்போ நீ பயப்படாத.
நீ எதையும் தவறா செய்யல.
தவறா நினைக்கவும் நான் இல்ல.
அந்த நொடியில்…
நிலாவுக்கு புரிஞ்சது.
அவள் தனியா இல்ல.
ஆனா ஏன் இந்த காதல் என அவளுக்கு புரியல,
திடீர்னு எப்படி ஒருத்தனுக்கு என் மேல காதல் வரும்?.. என்ன மாதிரி ஒரு பொண்ணு மேல?..
ஹீரோ மாதிரி இருக்கிற இவன் எங்கே ?… எண்ணெய் வடிஞ்சு தல சீவி இருக்கிற நான் எங்கே?…
என்னை காதலிக்கிற அளவுக்கு நான் என்ன செய்தேன் இவனுக்கு?..
இந்த கேள்விகள் எல்லாமே அவளுடைய மனசுக்குள்ள வந்தது உண்மையில் அவளுடைய கேள்விகள் நியாயம் தானே?…
எப்படி இவனுக்குள்ள இப்படி ஒரு காதல் வந்தது?…
நாளை பார்க்கலாம்.
