மௌன ராகம் 11

அத்தியாயம் 11:

​லண்டனின் ஹீத்ரோ விமான நிலையத்தின் புறப்பாடு  அதிகாலைவேளையில் ஒருவிதமான நீல நிற ஒளியில்குளித்திருந்தது. கவிவர்ஷன் தனது லக்கேஜ் பெட்டிகளுடன்வரிசையில் நின்று கொண்டிருந்தான். அவனது கையில் இருந்த பாஸ்போர்ட், கடந்த மூன்று வருடங்களில் அவன் இழந்த அத்தனைசந்தோஷங்களுக்கும் ஈடாக ஒரு புதியஅடையாளத்தைத் தாங்கியிருந்தது. 

சில நாட்களக்கு முன் ஹலோ அம்மா எப்படிஇருக்கீங்க ? ம்ம் எல்லாம் ஓகேமா  அழாதீங்க எப்பிடியும் இந்த மாதம் லேலையெல்லாம் முடிச்சிட்டு வந்துடுவன் என தாயுடன் பேசினான் கவி. தாயோடு எப்போதும் ஒட்டுதலான கவி தாயைப் பிரிந்த அவன்  வேதனை கொண்டான்.. அவனைப் பிரிந்த அக் குடும்பமும் வேதனை கொண்டது.அவன் இப்போதுஒரு சாதாரண மாணவன் அல்ல உலகமே உற்றுப்பார்க்கும் ஒரு தொழில்நுட்ப நிறுவனத்தின்அதிபர்.

​விமானநிலையத்தின் குளிரூட்டப்பட்ட காற்றில் ஒருவிதமான இயந்திரத்தனமான வாசம் வீசியது. கவிவர்ஷன் ஜன்னல் வழியாக வெளியே தெரிந்த ஓடுதளத்தைப் பார்த்தான். இராட்சதப் பறவைகளைப் போல விமானங்கள் ஏறிஇறங்கிக் கொண்டிருந்தன. இன்னும் சில நிமிடங்களில் அவன்ஏறப்போகும் விமானம், அவனை அவனது உயிருக்குஉயிரான பிரக்யுவின் அருகிற்கு அழைத்துச் செல்லப் போகிறது.

​அவன்தனது கோட் பாக்கெட்டில் இருந்தஅந்தப் பழைய டைரியை எடுத்தான். அதன் பக்கங்கள் நைந்து போயிருந்தன. அதில் பிரக்யுவுக்காக அவன் எழுதிய முதல்கவிதை இருந்தது. அதை வாசிக்கும்போது, கோயம்புத்தூர்கல்லூரியின் அந்த ஈரமான மணல்வாசம் அவனது நாசியில் வீசுவது போல ஒரு பிரமைஏற்பட்டது. “பிரக்யு… இன்னும் சில மணி நேரங்கள்தான். உன் மௌனத்தைச் சிதைக்கநான் வந்து கொண்டிருக்கிறேன்,” என்று மனதிற்குள் சொல்லிக் கொண்டான்.

​அங்கேகோயம்புத்தூரில், நகரின் புகழ்பெற்ற அந்தத் திருமண மண்டபம் ‘தங்க மாளிகை’ போலஜொலித்துக் கொண்டிருந்தது. ரூபன் தனது அதிகாரத்தையும் பணத்தையும்நிரூபிக்கும் வகையில் அந்த மண்டபத்தை அலங்கரித்திருந்தார். வாசலில் இரண்டு பெரிய யானைகள் நிறுத்தப்பட்டிருந்தன. மல்லிகைப் பூக்களின் வாசம் அந்தப் பகுதியையே ஆக்கிரமித்திருந்தது.

​ரூபன்பட்டு வேட்டி, சட்டையில் ஒரு அரசனைப் போலஅங்கும் இங்கும் நடந்து கொண்டிருந்தார். அவரது முகத்தில் ஒருவிதமான வக்கிரமான வெற்றிப் புன்னகை இருந்தது. கவிவர்ஷனைத் துரத்தியாகி விட்டது, இனி மகளைத் தனக்குவிருப்பமான இடத்தில் கட்டித் தந்துவிடலாம் என்கிற மமதை அவரிடம் இருந்தது.

​”சேது! அந்தமும்பை பார்ட்டி இன்னும் கிளம்பலையா? பிளைட் லேட்டா?” என்று தனது உதவியாளரிடம் கேட்டார்ரூபன்.

​”இல்லை சார், அவங்க கிளம்பிட்டாங்க. இன்னும் ஒரு மணி நேரத்துலஏர்போர்ட் வந்துடுவாங்க. கார் ரெடியா இருக்கு,” என்றார் சேது.

​ரூபன்மெல்லப் பிரக்யுவின் அறைக்குச் சென்றார். அங்கே பிரக்யு ஒரு மரப்பொம்மை போலஅமர்ந்திருந்தாள். ஒப்பனை செய்பவர்கள் அவளது முகத்தில் பல வண்ணங்களைப் பூசிக்கொண்டிருந்தனர். ஆனால், அந்த வண்ணங்களுக்கு அடியில்இருந்த சோகத்தை அவர்களால் மறைக்க முடியவில்லை.

​”என்ன பிரக்யு? இன்னும் அழுதுட்டு இருக்கியா? இதோ பார்… உன்கவிஞன் லண்டன்ல ஒரு பெரிய கம்பெனிலசெட்டில் ஆயிட்டான். அவன் உன்னை மறந்தேபோயிருப்பான். இன்னைக்கு நீ கட்டிக்கப் போறமாப்பிள்ளை உன்னை ராணி மாதிரி பார்த்துப்பான்,” என்றார் ரூபன் ஏளனமாக.

​பிரக்யுஅவரை நிமிர்ந்து பார்த்தாள். அவளது கண்களில் கோபம் இல்லை, மாறாக ஒருவிதமான வெறுப்பு இருந்தது. “அப்பா… நீங்கள் ஜெயிச்சிட்டதா நினைக்கிறீங்க. ஆனா, இந்தத் தாலிஎன் கழுத்துல ஏறும்போது ஒரு பொண்ணோட ஆன்மாசாகுறதை நீங்க வேடிக்கை பார்க்கப் போறீங்க. அது உங்களுக்குப் பெருமையாஇருந்தா வச்சுக்கோங்க,” என்று மெல்லிய குரலில் சொன்னாள்.

​ரூபன்அங்கிருந்து கோபமாக வெளியேறினார். அவருக்குத் தெரியாது, விமான நிலையத்தில் கவிவர்ஷன் இறங்கிவிட்டான் என்பது.

 ​கோவைவிமான நிலையத்தின் வருகை முனையத்தில், ஹர்ஷாந்த் தனது பழைய பைக்கைநிறுத்திவிட்டுப் பதற்றத்துடன் காத்துக் கொண்டிருந்தான். அவனது கையில் ஒரு கறுப்பு நிறப்பை இருந்தது. அதில் ரூபனின் சாம்ராஜ்யத்தை ஆட்டக்கூடிய அத்தனை ஆதாரங்களும் இருந்தன.

​விமானநிலையத்தின் கதவுகள் திறந்தன. ஒரு கம்பீரமான தோற்றத்தில், சூட் அணிந்து கவிவர்ஷன் வெளியே வந்தான். அவனைப் பார்த்ததும் ஹர்ஷாந்திற்கு அடையாளம் தெரியவில்லை. மூன்று வருடங்கள் ஒரு மனிதனை இவ்வளவுமாற்ற முடியுமா?

​”அண்ணா!” என்றுகத்தினான் ஹர்ஷாந்த்.

​கவிவர்ஷன்ஓடி வந்து தம்பியை அணைத்துக் கொண்டான். “ஹர்ஷாந்த்… எல்லாம் ரெடியா? பிரக்யு எங்கே?”

​”மண்டபத்துல இருக்காங்கஅண்ணா. நாம இப்போவே கிளம்பணும். ஆனா ரூபனோட ஆட்கள் மண்டபத்தைச் சுத்தி இருக்காங்க. நாம அவ்வளவு சீக்கிரம்உள்ளே போக முடியாது,” என்றான்ஹர்ஷாந்த் கவலையுடன். அதே நேரம் “அம்மாஅப்பாவப் பார்த்துடு போலாம் ஹர்ஷா என்றான் அந்த இக்கட்டான நேரத்திலும். பேசியபடி இருவரும் விமான நிலையத்தை விட்டு வெளியே வந்தனர்.

​கவிவர்ஷன்மெல்லச் சிரித்தான். “ஹர்ஷாந்த்… நான் இப்போ பழையகவிவர்ஷன் இல்லை. இதோ பார்…” – அவன்தனது மொபைலில் ஒரு எண்னுக்கு அழைத்தான்.

​”எஸ்… விஆர் ஹியர். செக்யூரிட்டி டீம், பொசிஷன் எடுங்க!” என்று ஆங்கிலத்தில் கட்டளையிட்டான்.

​அடுத்தசில நிமிடங்களில், நான்கு கறுப்பு நிற சொகுசு கார்கள்வரிசையாக வந்து நின்றன. அதிலிருந்து இறங்கிய பாதுகாவலர்கள் கவிவர்ஷனுக்கு வணக்கம் வைத்தனர்.

​”வா ஹர்ஷாந்த்… இனி நாமல்ல, நம்முடைய அதிரடி தான் பேசும்,” என்றுசொல்லிவிட்டு காரில் ஏறினான் கவிவர்ஷன்.

​முதலில்வீட்டுக்குக் சென்ற வர்ஷன் தாய் தந்தையின் பாசமழையில் நனைந்தான் “அண்ணா அங்க இன்னும் மாப்பிள்ளை வீட்டுக்காரங்க வரலையாம் ரூபன் டென்ஷனா இருக்காராம் என்றான் ஹர்ஷாந். ” அம்மா என தயங்க அவனின்காதல் விவகாரம் அறிந்த மீனாவும் என் மருமகள அழைச்சிடுவாடா அவளுக்காக நீ பட்ட கஷ்டம்தெரியும் எதுவும் நீ சொல்லத் தேவையில்ல”என்றார். தாயை அணைத்தவன் உணர்ச்சிமிகுதியால்அவனால் பேசவே முடியவில்லை. சசியோ அவன் தோளில் தட்டிஅவனை ஆசுவாசப்படுத்தினார். அருகிலே திருமண மண்டபம் என்பதால் வர்ஷனும் பேஷ்டி சட்டையில் தயாராகி வந்தவன் ஹர்ஷாந்தைப் பார்த்து இப்போ போலாம் என்றான். 

அண்ணனைப்பார்த்த ஹர்ஷாந்தோ “மாப்பிள்ள கள இப்போ தான்வந்திருக்கு” என்றபடி இருவரும்   திருமணமண்டபத்திற்குக் கிளம்பினர்.

​கார்மண்டபத்தை நோக்கிப் பறந்து கொண்டிருந்தது. ஜன்னல் வழியாகத் தெரிந்த கோயம்புத்தூர் சாலைகள் கவிவர்ஷனுக்குப் பல நினைவுகளைக் கொண்டுவந்தன.

​அவன்கண்களை மூடினான். இதே சாலையில் தான்ஒருமுறை மழையில் நனைந்து கொண்டே பிரக்யுவுடன் பைக்கில் சென்றது அவனுக்கு நினைவுக்கு வந்தது. அன்று பிரக்யு அவனது முதுகில் சாய்ந்து கொண்டு, “கவி… இந்த உலகம் நமக்குப்பகைவனா மாறினாலும், நீ மட்டும் என்கையைப் பிடிச்சிருப்பியா?” என்று கேட்டாள்.

​அன்றுகவி சொன்னான், “பிரக்யு… கடல் வற்றிப் போகலாம், நிலவு தேய்ந்து போகலாம். ஆனா, உன் மேலநான் வச்சிருக்கிற காதல் கவிதை ஒருபோதும் முற்றுப்புள்ளி வைக்காது.”

​அவளதுஅந்த மென்மையான தீண்டல் இப்போதும் அவனது உடலில் ஒரு சிலிர்ப்பை ஏற்படுத்தியது. அவளது சிரிப்பின் ஓசை காற்றில் மிதந்துவருவது போல இருந்தது. அந்தநினைவுகள் அவனுக்கு ஒரு பெரும் பலத்தைத்தந்தன.

​மண்டபத்தில்முகூர்த்த நேரம் நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது. நாதஸ்வர இசை முழங்கிக் கொண்டிருந்தது. பிரக்யு மணமேடைக்கு அழைத்து வரப்பட்டாள். அவளது ஒவ்வொரு அடியும் மரணத்தை நோக்கிச் செல்வது போல இருந்தது.

​ரூபன்மேடையில் நின்று மாப்பிள்ளையை வரவேற்றுக் கொண்டிருந்தார். மாப்பிள்ளை குடும்பத்தினர் வந்துவிட்டனர்.

​திடீரெனமண்டபத்தின் வாசலில் ஒரு பெரும் சத்தம்கேட்டது. ரூபனின் அடியாட்கள் யாரோ ஒருவரைத் தடுக்கமுயல்வது தெரிந்தது. ரூபன் பதற்றத்துடன் வாசலைப் பார்த்தார்.

​வாசலில், நான்கு கருப்பு கார்கள் அணிவகுத்து நின்றன. நடுவில் இருந்த காரில் இருந்து கவிவர்ஷன் இறங்கினான். அவனது வருகை மண்டபத்தில் இருந்த அனைவரையும் ஸ்தம்பிக்க வைத்தது.

​கவிவர்ஷன்மேடையைப் பார்த்தான். அங்கே பிரக்யு திகைத்து நின்று கொண்டிருந்தாள். அவளது கண்களில் இருந்து கண்ணீர் அருவியாகக் கொட்டியது. “கவி…?” என்று அவளது இதழ்கள் துடித்தன.

​கவிவர்ஷன்மேடையை நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினான். அவனது ஒவ்வொரு அடியும் ரூபனின் அதிகாரத்தை மிதிப்பது போல இருந்தது.

​”நிறுத்துங்க!” என்று கவிவர்ஷனின்குரல் மண்டபம் முழுவதும் எதிரொலித்தது.

​ரூபன்ஆத்திரமடைந்து கத்தினார். “யார் இவன்? இவனைத்தூக்கி வெளியே போடுங்க!”

​ஆனால், கவிவர்ஷனின் பாதுகாவலர்கள் ரூபனின் அடியாட்களை ஒரு நொடியில் மடக்கிப்பிடித்தனர். கவிவர்ஷன் மேடைக்கு ஏறி, ரூபனின் முன்னால்வந்து நின்றான்.

“ரூபன் சார்… உங்க விளையாட்டு முடிஞ்சு போச்சு. மௌனங்களின் மொழி இப்போ ஒரு இடியா மாறப் போகுது,” என்றான் கவிவர்ஷன் மிகத் தீர்க்கமாக.