மௌன ராகம் 16

அத்தியாயம் 16:

​திருமணத்தின்பரபரப்புகள் மெல்ல அடங்கி, இரவு தனது நீலநிறப் போர்வையை விரித்திருந்தது. கோயம்புத்தூர் மாநகரமே அமைதியில் ஆழ்ந்திருக்க, ரூபனின் அந்தப் பிரம்மாண்டமான பங்களா மட்டும் இன்னும் விளக்குகளின் ஒளியில் ஜொலித்துக் கொண்டிருந்தது. ஆனால், இன்று அந்த ஒளிக்கு ஒருபுதிய அர்த்தம் இருந்தது. அது அதிகாரத்தின் அடையாளம்அல்ல அது ஒரு புதியஇல்லறத்தின் விடியல்.

​பிரக்யுவின்அறை இல்லை, இனி அது கவிவர்ஷன்மற்றும் பிரக்யுவின் அறை. அந்த அறைமுழுவதும் நறுமணம் மிக்க மல்லிகைப் பூக்களாலும், மென்மையான ரோஜா இதழ்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது. அறையின் ஒரு ஓரத்தில் ஏற்றிவைக்கப்பட்டிருந்த நறுமண மெழுகுவர்த்திகள், காற்றில் ஒருவிதமான மயக்கத்தைத் தூவிக்கொண்டிருந்தன.

​பிரக்யுஜன்னல் ஓரம் நின்றிருந்தாள். அவள்இன்னும் மணக்கோலத்திலேயே இருந்தாள். அவளது கழுத்தில் ஜொலித்த அந்த மங்கல நாண், அவளது மேனியில் ஒரு புதிய அழகைச்சேர்த்திருந்தது. ஜன்னல் வழியாகத் தெரிந்த அந்த ஒற்றை நிலவைஅவள் பார்த்துக் கொண்டிருந்தபோது, அவளது மனதிற்குள் கடந்த காலத்தின் அத்தனை வலிகளும் ஒரு கணம் வந்துசென்றன.

​கதவுமெல்லத் திறக்கப்படும் சத்தம் கேட்டது. கவிவர்ஷன் உள்ளே நுழைந்தான். அவன் தனது பட்டுச்சட்டையைக் களைந்து, ஒரு மென்மையான சந்தனநிற குர்தாவிற்கு மாறியிருந்தான். கதவை மெல்லச் சாத்திவிட்டு, அவன் பிரக்யுவின் அருகில் சென்றான்.

​அவன்வருவதை உணர்ந்த பிரக்யுவின் இதயம் ஒரு ஊஞ்சலைப் போலஆடத் தொடங்கியது. அவள் இன்னும் ஜன்னலையேபார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். கவிவர்ஷன் அவளது பின்னால் வந்து, மிக நெருக்கமாக நின்றான். அவளது கூந்தலில் இருந்த மல்லிகைப் பூக்களின் வாசம் அவனது சுவாசத்தை ஆக்கிரமித்தது.

​”நிலவைப் பார்க்கிறியா… இல்ல நிலவு உன்னைப் பார்க்குதா பிரக்யு?” – கவியின் குரல் அவளது காதோரம் தேனாக வழிந்தது.

​பிரக்யுமெல்லத் திரும்பினாள். அவளது முகம் வெட்கத்தில் சிவந்திருந்தது. “கவி… எல்லாம் ஒரு கனவு மாதிரியேஇருக்கு. நிஜமாவே நாம ஒண்ணா இருக்கோமா?” என்று அவள் மெல்லிய குரலில்கேட்டாள்.

​கவிவர்ஷன்அவளது இரு கைகளையும் பற்றிக்கொண்டான். அவளது விரல்களில் இருந்த மெஹந்தி இப்போது இன்னும் அடர் சிவப்பாக மாறியிருந்தது. “இது கனவு இல்லை பிரக்யு. இந்த மூணு வருஷமா நான்லண்டன்ல தனிமையில வாடுன ஒவ்வொரு நிமிஷமும், இந்த ஒரு நொடிக்காகத்தான்காத்திருந்தேன்,” என்று சொல்லி, அவளது கைகளைத் தனது கன்னத்தில் ஒற்றிக்கொண்டான்.

​கவிவர்ஷன்மெல்ல அவளது முகத்தை நிமிர்த்தினான். பிரக்யுவின் கண்களில் தெரிந்த அந்தத் தவிப்பு அவனை ஏதோ செய்தது. அவன் தனது கட்டை விரலால்அவளது இதழ் ஓரத்தை மென்மையாகவருடினான். பிரக்யு சிலிர்த்துப் போய் கண்களை மூடிக்கொண்டாள்.

​”பிரக்யு… உனக்குஞாபகம் இருக்கா? காலேஜ்ல நாம முதன்முதலா சந்திச்சப்போ, நீ ஒரு கவிதை கேட்ட… ஆனா அன்னைக்கு என்கிட்ட சொற்கள் இல்லை. இப்போ என்கிட்ட ஒரு சாம்ராஜ்யமே இருக்கு, ஆனா உன்னைப் பார்த்தா மறுபடியும் சொற்கள் எல்லாம் மறைஞ்சு போகுது,” என்றான் கவி.

​அவன்அவளது இடுப்பில் கைகளை வைத்து மெல்லத் தன்னோடு அணைத்துக் கொண்டான். பிரக்யு அவனது மார்பில் முகம் புதைத்துக் கொண்டாள். அவனது இதயத் துடிப்பு அவளுக்கு ஒரு தாலாட்டைப் போலஒலித்தது. கவிவர்ஷன் அவளது தலையில் மென்மையாக முத்தமிட்டான். அந்த முத்தத்தில் பாதுகாப்புஇருந்தது, காதல் இருந்தது, அதைவிட மேலாக ஒரு மகா தவம்இருந்தது.

​”கவி… எனக்குஒரு பயம். அப்பா மறுபடியும் ஏதும் செஞ்சிருவாரோன்னு…” என்று அவள் முணுமுணுத்தாள்.

​”இனி உன்நிழலைக் கூட யாராலயும் தொடமுடியாது பிரக்யு. நான் உனக்காக ஒருபெரிய உலகத்தையே உருவாக்கி வச்சிருக்கேன். அந்த உலகத்துல நீமட்டும்தான் ராணி,” என்று சொல்லி, அவளை மெல்லத் தூக்கிக்கொண்டு சென்று மெத்தையில் அமர வைத்தான்.

​சிறிதுநேரம் கழித்து, கவிவர்ஷன் ஒரு சிறிய ரிமோட்டைஎடுத்து ஒரு பட்டனை அழுத்தினான். அறையின் ஒரு பக்கச் சுவர்மெல்ல விலகி, அங்கே ஒரு பெரிய திரைதோன்றியது. அதில் ஒரு அழகான தோட்டத்தின்நேரடி ஒளிபரப்பு தெரிந்தது.

​”இது என்னகவி?” என்று ஆச்சரியத்துடன் கேட்டாள் பிரக்யு.

​”இதுதான் உனக்காகநான் வாங்கின பரிசு. நம்ம காலேஜ் பக்கத்துலஇருந்த அந்தப் பழைய பூந்தோட்டம் ஞாபகம்இருக்கா? அதை உன் அப்பாவிலைக்கு வாங்கி ஒரு ஃபேக்டரி கட்டணும்னுநினைச்சாரு. ஆனா, நான் லண்டன்லஇருந்தே அதை ரகசியமா விலைக்குவாங்கிட்டேன். இப்போ அதுல லட்சக்கணக்கான பாரிஜாதமலர்களும், ரோஜாக்களும் உனக்காகப் பூத்துக் கிடக்கு. அந்த இடத்துக்குப் பேரு ‘பிரக்யு வனம்’. இனி உனக்குத் தோணும் போதெல்லாம் அங்கபோய் நீ சுதந்திரமா இருக்கலாம்,” என்றான் கவிவர்ஷன்.

​பிரக்யுவின்கண்களில் ஆனந்தக் கண்ணீர் வழிந்தது. “கவி… நீ எனக்காக இவ்வளவுசெஞ்சிருக்க வேணாம். நீ என் பக்கத்துலஇருந்தாலே போதும்,” என்று சொல்லி அவனை இறுக்கமாகக் கட்டிக்கொண்டாள்.

​அறையில்இருந்த விளக்குகளைக் கவிவர்ஷன் மெல்ல அணைத்தான். இப்போது மெழுகுவர்த்திகளின் மெல்லிய ஒளியும், ஜன்னல் வழியாக வந்த நிலவொளியும் மட்டுமேஅங்கு இருந்தன. கவிவர்ஷன் பிரக்யுவின் முகத்தை மீண்டும் ஏந்தினான்.

​அவளதுநெற்றியில், கண்களில், கன்னங்களில் அவன் தனது இதழ்களால்கவிதை எழுதினான். பிரக்யுவின் மௌனம் இப்போது ஒரு மெல்லிசையாக மாறியிருந்தது. அவர்கள் இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் ஆழமாக உணர்ந்த அந்த தருணத்தில், காலம்உறைந்து போனது போல இருந்தது.

​”மௌனங்களின் மொழிஇப்போ என்ன சொல்லுது பிரக்யு?” என்று அவன் அவளது கழுத்தில்முத்தமிட்டபடி கேட்டான்.

​”அது… அதுகாதலை மட்டும் தான் சொல்லுது கவி,” என்று அவள் அவனது கூந்தலுக்குள்விரல்களை விட்டு வருடினாள்.

​அன்றுஇரவு, கோயம்புத்தூர் மாநகரம் ஒரு பெரிய கவிஞனின்காதலுக்குச் சாட்சியாக அமைதியாக இருந்தது. பிரிவின் வலி தீர்ந்து, பிணைப்பின்இனிமை தொடங்கிய அந்த இரவு, அவர்கள்இருவருக்குமே ஒரு புதிய பிறவியாகஅமைந்தது.