அத்தியாயம் 19:
வால்பாறையின்பனிமூட்டமான அந்த விடியல் ஒருபுதிய ராகத்துடன் பிறந்தது. கவிவர்ஷனும் பிரக்யுவும் அந்தப் பங்களாவின் மொட்டை மாடியில் அமர்ந்து, மேகங்களுக்குக் கீழே சூரியன் மெல்லஎட்டிப்பார்ப்பதை ரசித்துக் கொண்டிருந்தனர். கையில் இருந்த தேநீர் கோப்பையிலிருந்து எழுந்த ஆவி, காற்றில் கலக்கும்போதுஒருவிதமான அமைதியைத் தந்தது. ஆனால், அதே நேரத்தில் கோயம்புத்தூரில்ஒரு புதிய சதிவலை பின்னப்பட்டுக்கொண்டிருந்தது.
கோயம்புத்தூர்மத்திய சிறையின் ஒரு மூலையில், ரூபனின்பழைய கூட்டாளி தனபால் அமர்ந்திருந்தார். கவிவர்ஷனின் அதிரடி நடவடிக்கையால் சிறையில் அடைக்கப்பட்டிருந்த அவருக்கு, கவியின் மீதான வஞ்சம் தணியவில்லை.
”அந்தப் பையன்என் மொத்த பிசினஸையும் காலி பண்ணிட்டான். ரூபனையும்தன் பக்கம் இழுத்துட்டான். அவங்களை இப்படியே சந்தோஷமா இருக்க விடக்கூடாது,” என்று கறுவிக் கொண்டிருந்தார் தனபால். தனது ஆட்கள் மூலம்அவர் சில ரகசியச் செய்திகளைவெளியே அனுப்பிக்கொண்டிருந்தார். கவிவர்ஷன் மற்றும் பிரக்யுவின் வால்பாறைப் பயணம் அவருக்குத் தெரிந்திருந்தது.
அதேநேரம், கோயம்புத்தூரில் ஹர்ஷாந்த் தனது வழக்கமான ‘டெக்’ வேலைகளில் மூழ்கியிருந்தான். ஆனால் இன்று அவனது கவனம் லேப்டாப் திரையில் இல்லை; அவனது கண்கள் அடிக்கடி போனின் நோட்டிஃபிகேஷனைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தன.
நிலாபிரக்யுவின் நெருங்கிய தோழி. அவள் ஒரு துணிச்சலானபெண். லண்டனில் உயர்கல்வி கற்க வேண்டும் என்கிறகனவோடு இருந்தவள். ஹர்ஷாந்த் அவளுக்கு உதவி செய்வதாகச் சொன்னதுவெறும் உதவிக்காக மட்டும் தானா அல்லது அதற்குப் பின்னால் ஏதேனும் ஈர்ப்பு இருந்ததா என்பதை அவன் இன்னும் தெளிவுபடுத்தவில்லை.
அப்போதுநிலாவிடமிருந்து ஒரு அழைப்பு வந்தது.
”ஹலோ ஹர்ஷாந்த்… நான் இப்போ டிரஸ்ட் ஆபீஸ்ல இருக்கேன். என்னோட டாக்குமெண்ட்ஸ் எல்லாம் சப்மிட் பண்ணிட்டேன். ரொம்ப தேங்க்ஸ்,” என்றாள் நிலா. அவளது குரலில் இருந்த அந்த உற்சாகம் ஹர்ஷாந்தின்இதயத் துடிப்பை எகிற வைத்தது.
”தேங்க்ஸ் எல்லாம்எதுக்கு நிலா? நீங்க தகுதியுள்ள மாணவி, அண்ணாவோட டிரஸ்ட் அதைச் செய்யறதுல சந்தோஷப்படுது. நீங்க எப்போ கிளம்பறீங்க?” என்று கேட்டான் ஹர்ஷாந்த், தனக்குள் எழுந்த ஒரு மெல்லிய தயக்கத்தைமறைத்தபடி.
”அடுத்த வாரம்பிளைட். ஆனா அதுக்கு முன்னாடிஉங்களைப் பார்க்கணும்னு நினைச்சேன். நீங்க ஃப்ரீயா இருந்தா ஈவினிங் அந்தப் பழைய காபி ஷாப்புக்குவர முடியுமா?”
ஹர்ஷாந்த்ஒரு நிமிடம் திகைத்தான். “கண்டிப்பா வர்றேன் நிலா!” என்று சொல்லிவிட்டு போனை வைத்தான். அவன்முகத்தில் ஒரு அகலமான புன்னகைஅரும்பியது. அண்ணன் கவிவர்ஷன் கவிதைகளால் காதலித்தான், ஆனால் ஹர்ஷாந்த் தனது தொழில்நுட்ப அறிவாலும், அமைதியான குணத்தாலும் ஒரு புதிய காதலைத்தேடிக்கொண்டிருந்தான்.
மாலைவேளையில், கோயம்புத்தூர் ஆர்.எஸ்.புரம்பகுதியில் இருந்த அந்தச் சிறிய காபி ஷாப் மல்லிகைப்பூக்களின் வாசனையோடு இதமாக இருந்தது. நிலா ஒரு நீலநிறச் சுடிதாரில் தேவதையைப் போல அமர்ந்திருந்தாள். ஹர்ஷாந்த் அங்கேவந்தபோது, அவனது இதயம் முதல்முறையாக ஒரு கணினி வைரஸால்தாக்கப்பட்டதைப் போலச் செயலிழந்தது.
”வாங்க ஹர்ஷாந்த்… ஏன் இவ்வளவு லேட்?” என்று கேட்டாள் நிலா.
”அது… கொஞ்சம்ஆபீஸ் வேலை நிலா,” என்றுமழுப்பினான்.
இருவரும்காபி குடித்துக்கொண்டே பல விஷயங்களைப் பேசினார்கள். லண்டன் வாழ்க்கை, கவிவர்ஷனின் போராட்டம், மற்றும் பிரக்யுவின் தியாகம் எனப் பேச்சு நீண்டது.
”நிலா… நீங்கலண்டன் போயிட்டா அப்புறம் என்னை மறந்திடுவீங்கல்ல?” என்று ஹர்ஷாந்த் யதார்த்தமாகக் கேட்டான்.
நிலாஅவனது கண்களை ஆழமாகப் பார்த்தாள். “ஹர்ஷாந்த்… சிலரை மறக்கறதுக்காகத் தான் ஊரை விட்டுப்போவோம். ஆனா சிலரை நினைச்சுக்கிட்டேவாழணும்னு தான் லண்டன் வரைக்கும்போறேன். அந்தச் சில பேர்ல நீங்களும்ஒருத்தர்,” என்றாள் மென்மையாக.
ஹர்ஷாந்திற்குஇப்போது எல்லாம் புரிந்தது. அது ஒரு மறைமுகமானகாதல் ஒப்புதல். அவன் அவளது கையைப்பற்ற நினைத்தான், ஆனால் அவனது நடுக்கம் அவனைத் தடுத்தது. “நீங்க பத்திரமாப் போயிட்டு வாங்க நிலா. அங்க உங்களுக்கு எந்தஉதவி வேணும்னாலும் அண்ணாவோட லண்டன் பிரண்ட்ஸ் இருக்காங்க. நானும் எப்பவும் லைன்ல இருப்பேன்,” என்றான்.
அதேநேரம், வால்பாறையில் கவிவர்ஷனுக்கு ஒரு மர்மமான போன்கால் வந்தது. அது ஹர்ஷாந்தின் பாதுகாப்புடீமிடமிருந்து வந்தது.
”சார்… கோயம்புத்தூர்லஇருந்து ஒரு வண்டி உங்களைத்தொடர்ந்து வால்பாறைக்கு வந்திருக்கு. அது தனபாலோட ஆட்களோடவண்டின்னு சந்தேகம் இருக்கு. நீங்க ஜாக்கிரதையா இருங்க. நாங்க இப்போ கிளம்பி அங்கே வர்றோம்,” என்றனர்.
கவிவர்ஷன்அமைதியாகக் கேட்டான். அவன் எதற்கும் அஞ்சுபவன்அல்ல. பிரக்யு அருகில் தூங்கிக் கொண்டிருந்தாள். அவளது அமைதியான முகத்தைப் பார்த்தபோது, அவளுக்கு எந்த ஒரு சிறுபாதிப்பும் வரக்கூடாது என்பதில் அவன் உறுதியாக இருந்தான்.
அவன்மெல்ல எழுந்து தனது லேப்டாப்பைத் திறந்தான். அந்தப் பங்களாவைச் சுற்றியுள்ள பாதுகாப்பு கேமராக்களை (CCTV) தனது போனுடன் இணைத்தான். இருட்டில் மூன்று நிழல்கள் பங்களாவின் பின் பக்கமாக நகர்வதைஅவன் கவனித்தான்.
”தனபால்… நீஇன்னும் திருந்தலையா? உன் விளையாட்டை நீஇங்கேயே முடிக்கப் போறேன்னு எனக்குத் தெரியும்,” என்று கவிவர்ஷன் மௌனமாக முணுமுணுத்தான்.
அவன்பயப்படாமல், அந்தத் தனிமையான இரவில் ஒரு புதிய வியூகத்தைவகுத்தான். அவன் கையில் இப்போதுகவிதை இல்லை; ஒரு நவீனத் தொழில்நுட்பக்கருவி இருந்தது. அவன் ஒரு பட்டனைஅழுத்தினான். பங்களாவைச் சுற்றி இருந்த மின்வேலிகளில் குறைந்த அழுத்த மின்சாரம் பாயத் தொடங்கியது.
அந்தமூன்று நிழல்களும் பங்களாவின் சுவரை ஏற முயன்றபோது, ஒருமெல்லிய மின்சார அதிர்ச்சியை உணர்ந்து கீழே விழுந்தனர். அதேநேரம், கவிவர்ஷன் பங்களாவின் அனைத்து வெளி விளக்குகளையும் ஒரேநேரத்தில் எரியச் செய்தான்.
அந்தவெளிச்சத்தில் அவர்களின் முகங்கள் தெளிவாகத் தெரிந்தன. அவர்கள் கையில் ஆயுதங்கள் இருந்தன. கவிவர்ஷன் வராண்டாவிற்கு வந்து நின்றான்.
”தனபாலோட ஆளுங்கதானேநீங்க? போய் உங்க முதலாளிகிட்டசொல்லுங்க… கவிவர்ஷன் இப்போ வெறும் கவிஞன் இல்ல, அவனோட கவிதைக்கு உயிர் இருக்கு, அடிக்கும் திறனும் இருக்குனு!” என்று எச்சரித்தான்.
சரியானநேரத்தில் ஹர்ஷாந்த் அனுப்பி வைத்த பாதுகாப்புப் படையினர் அங்கே வந்து சேர்ந்தனர். அந்த மூன்று ரவுடிகளும்மடக்கிப் பிடிக்கப்பட்டனர். பிரக்யு சத்தத்தைக் கேட்டு எழுந்து ஓடி வந்தாள்.
”கவி! என்னஆச்சு?” என்று பதற்றத்துடன் கேட்டாள்.
கவிவர்ஷன்அவளை அணைத்துக்கொண்டான். “ஒன்னும் இல்ல பிரக்யு… சிலபழைய தூசிகள் காத்துல பறந்து வந்துச்சு. அதைச் சுத்தம் பண்ணிட்டோம். நீ போய் தூங்கு,” என்றான் அமைதியாக.
அன்றுஇரவு, கவிவர்ஷன் ஒரு விஷயத்தைப் புரிந்து கொண்டான். அதிகாரம் போனாலும் வஞ்சம் போகாது. தனது காதலைக் காப்பாற்றஅவன் எப்போதும் விழிப்புடன் இருக்க வேண்டும்.
