மௌன ராகம் 20

அத்தியாயம் 20:

​வால்பாறையின்அந்தப் பரபரப்பான இரவுக்குப் பிறகு, கவிவர்ஷன் ஒரு முக்கியமான முடிவைஎடுத்தான். இந்தியாவில் இருந்தால் ரூபனின் பழைய எதிரிகள் மூலமாகவோஅல்லது அதிகாரப் போட்டியாலோ பிரக்யுவின் உயிருக்கு எப்போதும் அச்சுறுத்தல் இருக்கும் என்பதை அவன் உணர்ந்தான். எனவே, தனது நிறுவனத்தின் தலைமையகத்தை லண்டனிலேயே வலுப்படுத்தவும், பிரக்யுவை அங்கு அழைத்துச் சென்று ஒரு புதிய சுதந்திரமானவாழ்க்கையைத் தொடங்கவும் அவன் திட்டமிட்டான்.

கவிஎன்னப்பா சொல்ற என கவலையாய் கேட்டார்மீனா ஆமாம்மா கம்பனி என்ன மறுமடி கூப்பிட்டிருக்காங்கஎன்றான் தந்தையைப் பாரத்தபடி. தந்தையிடம் வால்பாறையில் நடந்ததை வந்ததும் சொல்லி விட்டான் கவி. தாய் பதட்டமமைவார்என்கதாலே வேலையை முன்னிருத்தி விடயத்தை சொன்னான்.  மினாவும்சரிபா என்றார் மனதே இல்லாது. இங்குரூபனின் வீட்டிலோ  ரூபனின்ஆட்கள் தனபால் செய்யத் துணிந்ததை சொல்லிக் கொண்டிருந்தனர். ரூபனோ கோபத்தின் உச்சியில் “அவனை உள்ள வச்சேமுடிச்சிருங்க”  எனதனது அட்களிடம் ஏவிக் கொண்டிருந்தார்.

பரக்யுவிற்குத்தேவையானதை செய்து முடித்த கவி  இரண்டுவாரங்களுக்குப் பிறகு, மீனா, சசிதரன், ரூபன், மேனகா , ஹர்ஸாந் என அனைவரும் விமான நிலையத்தில் வழியனுப்ப மகிழ்சியுடன் தங்களது பயணத்தைத் தொடர்ந்தனர் வர்ஷனும் பிரக்யுபும் அவர்கள் லண்டனின் ஹீத்ரோ விமான நிலையத்தில் இறங்கினார்கள்.

​மூன்றுஆண்டுகளுக்கு முன்பு இதே விமான நிலையத்தில்ஒரு சாதாரண மாணவனாக, கையில் ஒரு கிழிந்த பையுடனும், இதயத்தில் பாரமான நினைவுகளுடனும் கவிவர்ஷன் இறங்கியிருந்தான். ஆனால் இன்று, அவனது வருகையை முன்னிட்டு நான்கு சொகுசு கார்கள் வரிசையாகக் காத்திருந்தன. அவனது நிறுவனத்தின் உயர்மட்ட அதிகாரிகள் அவனுக்குச் சிகப்பு கம்பள வரவேற்பு அளித்தனர்.

​பிரக்யுதனது நீண்ட ஓவர் கோட்டை இறுக்கிக்கொண்டு கவிவர்ஷனின் கைகளைப் பற்றினாள். லண்டனின் அந்தக் கடும் குளிரிலும் அவளுக்கு ஒருவிதமான கதகதப்பு தெரிந்தது.

​”கவி… நீஇந்த ஊர்ல தான் இவ்வளவுகஷ்டப்பட்டியா? இங்க யாருமே இல்லாமஎப்படித் தனியா இருந்த?” என்று அவள் ஏக்கமாகக் கேட்டாள்.

​கவிவர்ஷன்அவளது கண்களைப் பார்த்துச் சிரித்தான். “அப்போ என் கூட நீஇல்ல பிரக்யு, ஆனா உன் நினைவுகள்இருந்துச்சு. அந்த நினைவுகள் தான்எனக்குப் போர்வையா இருந்து இந்தக் குளிரிலிருந்து என்னைக் காப்பாத்துச்சு. இப்போ இதோ… நீயே என் பக்கத்துலஇருக்க. இனி எனக்கு லண்டன்ஒரு அந்நிய தேசம் இல்லை, இது நம்ம தேசம்,” என்றான்.

​அவர்கள்தங்குவதற்காகக் கவிவர்ஷன் லண்டனின் மையப்பகுதியில், தேம்ஸ் நதிக்கு மிக அருகில் ஒருபிரம்மாண்டமான பென்ட்ஹவுஸை வாங்கியிருந்தான். அந்த வீட்டின் பால்கனியில்நின்று பார்த்தால், லண்டன் ஐ மற்றும் தேம்ஸ்நதியின் அழகு முழுமையாகத் தெரியும்.

​வீட்டிற்குள்நுழைந்ததும் பிரக்யு ஆச்சரியத்தில் உறைந்து போனாள். அந்த வீட்டின் ஒவ்வொருஅறையும் அவளுக்குப் பிடித்தமான வண்ணங்களில் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது. வரவேற்பு அறையின் சுவர்களில் கவிவர்ஷன் லண்டனில் இருந்தபோது பிரக்யுவுக்காக எழுதிய கவிதைகள் அழகிய சட்டங்களில்  மாட்டப்பட்டிருந்தன.

​”கவி! இதெல்லாம்எப்போ செஞ்ச?” – பிரக்யுவின் கண்களில் ஆனந்தக் கண்ணீர் துளிர்த்தது.

​”நீ வர்றதுக்குமுன்னாடியே என் ஆட்களை வச்சுஇதெல்லாம் ரெடி பண்ணிட்டேன். இதுவெறும் வீடு இல்ல பிரக்யு, இது நம்ம காதலோட அருங்காட்சியகம் . நீ ஒவ்வொரு தடவை இந்தச் சுவர்களைப்பார்க்கும் போதும், நான் உன்னை எவ்வளவுநேசிச்சிருக்கேன்னு உனக்குப் புரியும்,” என்றான் கவி.

​​அடுத்தநாள் காலை, கவிவர்ஷன் பிரக்யுவை அழைத்துக் கொண்டு தனது அலுவலகத்திற்குச் சென்றான். கவி டெக் க்ளோபல் அந்தப் பெயர்லண்டனின் உயரமான ஒரு கட்டிடத்தின் உச்சியில்மின்னிக் கொண்டிருந்தது. அவர்கள் உள்ளே நுழைந்தபோது, நூற்றுக்கணக்கான ஊழியர்கள் எழுந்து நின்று கைதட்டி வரவேற்றனர்.

​பிரக்யுவிற்குஇது ஒரு புது உலகமாகஇருந்தது. இந்தியாவில் ஒரு அதிகாரமிக்க தந்தையின்மகளாகப் பயந்து பயந்து வாழ்ந்தவள், இங்கே தனது கணவன் ஒருமாபெரும் சாம்ராஜ்யத்தை ஆள்வதைப் பார்த்துப் பெருமிதம் கொண்டாள்.

​அலுவலகத்தின்உட்புறம் முழுவதும் நவீனத் தொழில்நுட்பத்தால் நிறைந்திருந்தது. கவிவர்ஷன் அவளைத் தனது தனி அறைக்குஅழைத்துச் சென்றான். அந்த அறையின் மேசையின்மீது ஒரு சிறிய பெயர்பலகை இருந்தது. அதில் ‘பிரக்யு கவிவர்ஷன் – டைரக்டர்’ என்று பொறிக்கப்பட்டிருந்தது.

​”கவி! இதுஎன்ன?” – பிரக்யு அதிர்ச்சியுடன் கேட்டாள்.

​”ஆமா பிரக்யு. நான் கஷ்டப்பட்டு உருவாக்கின இந்த நிறுவனத்துக்கு நீதான் தூண். இனி நீ வெறும்இல்லத்தரசியா இருக்க வேண்டாம். உன்னோட மேனேஜ்மென்ட் திறமையை இங்கே பயன்படுத்து. நாம ரெண்டு பேரும்சேர்ந்து இந்த நிறுவனத்தை இன்னும்பெரிய இடத்துக்குக் கொண்டு போவோம்,” என்றான் கவி உறுதியுடன்.

​பிரக்யுஅவனது கைகளை அழுத்திப் பிடித்தாள். “நீ எனக்குப் புதியசிறகுகளைக் கொடுத்திருக்க கவி. கண்டிப்பா நான்உன் நம்பிக்கையைக் காப்பாத்துவேன்,” என்றாள்.

​அன்றுமாலை, லண்டனின் தெருக்களில் விளக்குகள் எரியத் தொடங்கியபோது, இருவரும் கைகோர்த்து நடந்தனர். குளிர்காலக் காற்று மேனியைத் தீண்ட, இருவரும் ஒரு சிறிய காபிஷாப்பிற்குச் சென்றனர்.

​மூன்றுஆண்டுகளுக்கு முன்பு கவிவர்ஷன் இதே காபி ஷாப்பில்தான் பாத்திரங்களைக் கழுவும் வேலை செய்தான். இன்றுஅவன் அதே காபி ஷாப்பின்உரிமையாளராக (அந்தக் கட்டிடத்தையே அவன் வாங்கியிருந்தான்) உள்ளே நுழைந்தான்.

​அவன்ஒரு மூலையில் இருந்த மேசையைக் காண்பித்தான். “பிரக்யு… அன்னைக்கு நான் இங்க நின்னுட்டுஇருந்தப்போ, இதே ஜன்னல் வழியாத்தெரியுற நிலவைப் பார்த்து உனக்கு ஒரு கவிதை எழுதினேன். ‘நிலவே… நீ தேய்ந்து போயாவதுஅவள் ஊருக்குப் போ, என் செய்தியைச்சொல்’னு எழுதினேன்,” என்றான்.

​பிரக்யுஅவனது தோளில் சாய்ந்து கொண்டாள். “இனி நிலா தூதுபோகத் தேவை இல்லை கவி. நிலவே உன் கைகளில்தான் இருக்கிறது,” என்றாள் மென்மையாக.

​அவர்கள்காபி குடித்துக் கொண்டிருந்தபோது, லேசாகப் பனி பெய்யத் தொடங்கியது. ஜன்னலுக்கு வெளியே விழும் அந்த வெண்மையான பனித்துளிகள், அவர்களின் காதலுக்கு வாழ்த்துச் சொல்வது போல இருந்தது. கவிவர்ஷன்அவளது முகத்தை மெல்ல வருடினான். அந்த அந்நிய தேசத்தில், அவர்கள் இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் ஒரு தனி உலகத்தையேஉருவாக்கிக் கொண்டனர். 

​அப்போதுஹர்ஷாந்திடமிருந்து ஒரு மெசேஜ் வந்தது. “அண்ணா! நிலாவோட விசா ரெடி ஆகிடுச்சு. அடுத்த வாரம் அவ லண்டன் வர்றா. நானும் அவளைக் கூட்டிட்டு வரலாம்னு இருக்கேன். எனக்கும் ஒரு டிக்கெட் போட்டுடுஅண்ணா!”

​கவிவர்ஷன்அந்த மெசேஜைப் படித்துவிட்டுப் புன்னகைத்தான். “பிரக்யு! லண்டனுக்கு இன்னொரு ஜோடி வருது. ஹர்ஷாந்தும்நிலாவும் கிளம்பிட்டாங்க,” என்றான்.

​பிரக்யுமகிழ்ச்சியில் குதித்தாள். “நிஜமாவா? அப்போ லண்டன் இனிமேல் ரொம்பக் கலகலப்பா இருக்கும்!”

​கவிவர்ஷன்அவளை அணைத்துக் கொண்டான். “ஆமா பிரக்யு… மௌனங்களின்மொழி இப்போ ஒரு ராகமா மாமாறப் போகுது,” என்றான்.