மௌன ராகம் 21

அத்தியாயம் 21:

​லண்டனின்வானம் இன்று  சாம்பல்நிறப் போர்வையைப் போர்த்திக் கொண்டிருந்தது. பனிப்பொழிவு மெல்லத் தொடங்கி, நகரத்தின் கட்டிடங்களை வெண்மையாக்கிக் கொண்டிருந்தது. கவிவர்ஷன் தனது பிரம்மாண்டமான அலுவலகத்தின்கண்ணாடிக்கதவு வழியாகத் தேம்ஸ் நதியைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அவனது கையில் ஒரு சூடான காபிகோப்பை இருந்தது, ஆனால் அவனது சிந்தனை முழுவதும் இன்று லண்டனில் தரையிறங்கப் போகும் அந்த இரண்டு பேரைப்பற்றியே இருந்தது.

​கவிவர்ஷன்லண்டனுக்கு வந்தபோது ஒரு அகதியைப் போலத்தவித்தான். ஆனால் இன்று, தனது தம்பியும், பிரக்யுவின்ஆருயிர் தோழியும் இங்கே வரும் போது அவர்களுக்கு ஒரு ராஜ போக வாழ்க்கையைவழங்க அவன் காத்திருக்கிறான்.

​அப்போதுபிரக்யு அறைக்குள் நுழைந்தாள். அவள் அணிந்திருந்த கருநீலநிற ஓவர்கோட் அவளது நிறத்திற்கு இன்னும் மெருகூட்டியது. அவளது கையில் சில கோப்புகள் இருந்தன.

​”கவி! இன்னும்ஒரு மணி நேரத்துல ஹர்ஷாந்தும்நிலாவும் ஏர்போர்ட் வந்துடுவாங்க. கிளம்பலாமா?” பிரக்யுவின் குரலில் ஒரு சிறுபிள்ளையின் உற்சாகம்இருந்தது.

​கவிவர்ஷன்அவளைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தான். “நீ இவ்வளவு எக்சைட்டடாஇருக்கிறதைப் பார்த்தா, உனக்கு நிலாவை விட அந்த ஹர்ஷாந்த்தான் தம்பியாத் தெரியுறான் போல,” என்று கிண்டல் செய்தான்.

​பிரக்யுஅவனது அருகில் வந்து, காபி கோப்பையைப் பிடுங்கிமேசையில் வைத்தாள். “அவன் உன் தம்பிமட்டும் இல்ல கவி, எனக்குஒரு நல்ல நண்பன். அவன்நிலா மேல வச்சிருக்கிற அந்தமௌனமான காதல் எனக்கு ரொம்பப் பிடிச்சிருக்கு. உன்னைப் போலவே அவனும் காதலைச் சொல்லத் தயங்குறான்,” என்றாள் பிரக்யு அவனது சட்டையைச் சரி செய்தபடி.

​கவிவர்ஷன்அவளைத் தன்னோடு அணைத்துக் கொண்டான். “ஆமா பிரக்யு… எங்ககுடும்பத்துலேயே காதலைச் சொல்லத் தெரியாதது தான் எங்க பலவீனமும், பலமும். ஆனா இன்னைக்கு அவனோடகாதலுக்கு இந்த லண்டன் நகரம்சாட்சியா இருக்கப் போகுது,” என்றான்.

​விமானநிலையத்தின் வருகை முனையத்தில் கவிவர்ஷனும் பிரக்யுவும் காத்திருந்தனர். திடீரென கதவுகள் திறக்கப்பட்டன. லக்கேஜ் பெட்டிகளுடன் ஹர்ஷாந்தும், நிலாவும் வெளியே வந்தனர்.

​லண்டனின்அந்தக் கடும் குளிரை நிலா முதல்முறையாக எதிர்கொண்டதால், அவள் சற்றே நடுங்கிக் கொண்டிருந்தாள். ஹர்ஷாந்த் தனது ஜாக்கெட்டை கழற்றிஅவளுக்குப் போர்த்திக் கொண்டிருந்தான். அந்த ஒரு காட்சியிலேயேகவிவர்ஷனுக்கு எல்லாம் புரிந்துவிட்டது.

​”அண்ணா! அண்ணி!” – ஹர்ஷாந்த் ஓடி வந்து கவிவர்ஷனைஅணைத்துக் கொண்டான்.

​நிலாவும்பிரக்யுவும் ஒருவரையொருவர் கட்டிப்பிடித்துக் கொண்டனர். “நிலா! எப்படி இருக்க? இந்தியாவுல இருந்து கிளம்பும் போது கஷ்டமா இருந்ததா?” என்று பிரக்யு கேட்டாள்.

​”இல்லை பிரக்யு… அங்கே எல்லாரும் இருக்காங்க, ஆனா இங்கே நீஇருக்க, உன் கவி இருக்காரு. அப்புறம்… இவன் இருக்கான்,” என்றுநிலா ஹர்ஷாந்தைக் காண்பித்துச் சிரித்தாள்.

​அன்றுஇரவு, கவிவர்ஷன் தனது பென்ட்ஹவுஸில் ஒருசிறிய வரவேற்பு விருந்திற்கு ஏற்பாடு செய்திருந்தான். லண்டனின் இரவு விளக்குகளின் வெளிச்சத்தில்அந்த வீடு ஒரு கனவுஇல்லத்தைப் போலத் தெரிந்தது. மேசை முழுவதும் இந்தியஉணவுகள் மற்றும் லண்டனின் புகழ்பெற்ற இனிப்புகள் நிறைந்திருந்தன.

​நிலாஜன்னல் ஓரம் நின்று லண்டனின்அழகைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். ஹர்ஷாந்த் அவளது அருகில் சென்றான். “நிலா… எப்படி இருக்கு இந்த ஊர்?”

​”ரொம்ப அழகாஇருக்கு ஹர்ஷாந்த். ஆனா எனக்கு ஒருபயம். இந்தப் பெரிய நகரத்துல நான் எப்படித் தனியாப்படிக்கப் போறேன்?” என்றாள் நிலா கவலையுடன்.

​ஹர்ஷாந்த்அவளது கையைப் பற்றினான். இதுதான் முதல்முறை அவன் அவளது கையைத்தொடுவது. “நீ ஏன் தனியாஇருக்கப் போறேன்னு நினைக்கிற நிலா? உனக்கு ஒரு அண்ணனா இங்ககவி அண்ணா இருக்காரு, அக்காவா பிரக்யு இருக்காங்க. அப்புறம்… உனக்காகப் பிழைக்கத் தெரிஞ்ச ஒரு தொழில்நுட்பக் கவிஞனாநான் இருக்கேன். உனக்கு ஒரு சின்னப் பிரச்சனைனாலும்நான் முதல் ஆளா நிப்பேன்,” என்றான்ஹர்ஷாந்த் ஆழமான குரலில்.

​நிலாஅவனது கண்களைப் பார்த்தாள். அந்தப் பார்வையில் ஒரு புதிய உறுதிஇருந்தது. “தேங்க்ஸ் ஹர்ஷாந்த். நீங்க இல்லைன்னா நான் இவ்வளவு தூரம்வந்திருக்க மாட்டேன்,” என்றாள்.

​விருந்துமுடிந்ததும், ஹர்ஷாந்தும் நிலாவும் அவர்களது அறைகளுக்குச் சென்றனர். கவிவர்ஷனும் பிரக்யுவும் பால்கனியில் அமர்ந்து தேம்ஸ் நதியின் அமைதியைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர்.

​”கவி… ஹர்ஷாந்த் – நிலா ஜோடியைப் பார்க்கும்போது நம்ம பழைய காலேஜ்டேஸ் ஞாபகம் வருதுல்ல?” என்று பிரக்யு கேட்டாள்.

​கவிவர்ஷன்அவளது தலையை வருடினான். “ஆமா பிரக்யு. ஆனாஅவங்களுக்கு நாம பட்ட கஷ்டம்எதுவும் வரக்கூடாதுன்னு நான் நினைக்கிறேன். அதிகாரம், பணம், சாதி… இதெல்லாம் அவங்க காதலைப் பாதிக்கக் கூடாது. அதுக்காகத்தான் நான் இவங்களை இங்கவரவழைச்சேன். இங்க அவங்க அவங்களாவேஇருக்கலாம்,” என்றான்.

​பிரக்யுஅவனது மார்பில் சாய்ந்து கொண்டாள். “நீ ஒரு கவிஞன்மட்டும் இல்ல கவி… நீஒரு காதலைப் பாதுகாக்கத் தெரிஞ்ச போர் வீரன். உன்னை அடைஞ்சதுக்கு நான் ரொம்பப் புண்ணியம்பண்ணியிருக்கேன்,” என்றாள்.

​கவிவர்ஷன்அவளது காதோரம் குனிந்து, “புண்ணியம் நீ இல்ல பிரக்யு, நான் தான் பண்ணியிருக்கேன். உன்னோடமௌனங்கள் தான் என்னை ஒருசாம்ராஜ்யத்தை உருவாக்கத் தூண்டுச்சு. இனி நம் வாழ்க்கையிலமௌனங்களுக்கு இடமில்லை… வெறும் கவிதைகளும், இந்த லண்டன் நகரத்துப்பனியும் தான்,” என்றான்.

​அப்போதுலேசாகப் பனி பெய்யத் தொடங்கியது. அந்தப் பனித்துளிகள் அவர்களின் இதயங்களை இன்னும் நெருக்கமாக்கின. லண்டனின் அந்தப் பனிக்கால இரவு, இரண்டு காதல் ஜோடிகளுக்கு ஒரு புதிய தொடக்கத்தைத்தந்தது. ​ஆனால், அந்தப் பனிப்பொழிவிற்குப் பின்னால் ஒரு கறுப்பு நிழல்மறைந்திருந்தது. கவிவர்ஷனின் அலுவலகத்தின் கீழ் ஒரு கார்நின்றது. அதில் இருந்தவன் கவிவர்ஷனின் புகைப்படத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அவன் ரூபனின் எதிரிதனபாலால் அனுப்பப்பட்ட ஒரு சர்வதேசக் குற்றவாளி.

​”கவிவர்ஷன்… நீலண்டன் வந்தா தப்பிச்சுடலாம்னு நினைக்கிறியா? இங்க தான் உனக்கானமுடிவை நான் எழுதப் போறேன்,” என்று அவன் மௌனமாகச் சிரித்தான்.

​கவிவர்ஷன்இதையெல்லாம் அறியாமல் பிரக்யுவின் கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டு நிலவின் அழகைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். புயலுக்கு முன்னால் ஒரு அமைதி நிலவியது.