மௌன ராகம் 22

அத்தியாயம் 22 

​லண்டனில்பனி பெய்து கொண்டிருந்த அதே வேளையில், கோயம்புத்தூர்கணபதி பகுதியில் இருந்த சசிதரனின் ஓட்டு வீடு மழையில் நனைந்துகொண்டிருந்தது. அந்த வீட்டின் முற்றத்தில்இருந்த துளசி மாடத்திற்கு அருகே, கவிவர்ஷனின் தாய் மீனா விளக்கேற்றிக்கொண்டிருந்தார். ஒரு காலத்தில் வறுமையின்பிடியில் சிக்கித் தவித்த அந்த வீட்டில், இன்றுஒரு மெல்லிய அமைதி நிலவியது.

​மீனாஒரு அமைதியான குணம் கொண்டவர். கவிவர்ஷன் லண்டனில் கஷ்டப்பட்டபோது, அவனுக்குத் தெரியாமல் கண்ணீர் வடித்தவர். இன்று தனது மகன் ஒருசாம்ராஜ்யத்தை உருவாக்கி, தன் காதலியைத் கரம்பிடித்துத் திரும்பியிருப்பதை எண்ணி அவர் மனம் குளிர்ந்திருந்தார்.

​”என்னங்க… கவிகிட்ட பேசினீங்களா? அங்க ரொம்பக் குளிராஇருக்குமாமே, அவனுக்கு ஒண்ணும் ஆகாதுல்ல?” என்று கேட்டபடி மீனா உள்ளே வந்தார்.

​சசிதரன்ஒரு பழைய நாற்காலியில் அமர்ந்துகொண்டு, கவிவர்ஷன் வாங்கி அனுப்பிய புதிய புத்தகத்தைப் படித்துக் கொண்டிருந்தார். “பயப்படாதே மீனா. நம்ம பையன் இப்போசின்னக் குழந்தை இல்லை. அவன் ஒரு உலகத்தையேஆளுற அளவுக்கு வளர்ந்துட்டான். அவனை விடப் பிரக்யுஅவனைப் பத்திரமா பார்த்துப்பா,” என்றார் சிரித்தபடி.

​ ​அப்போதுவாசலில் ஒரு விலையுயர்ந்த கார்வந்து நின்றது. அதிலிருந்து மேனகா இறங்கினார். ரூபனின் மனைவி என்கிற அந்தப் பகட்டான அடையாளத்தைத் துறந்து, ஒரு சாதாரணத் தாயாகஅவர் இன்று மீனாவைப் பார்க்க வந்திருந்தார்.

​”வாங்கம்மா… வாங்க,” என்று மீனா இன்முகத்துடன் வரவேற்றார்.

​மேனகாஅந்தச் சிறிய வீட்டை வியப்புடன் பார்த்தார். அந்த வீட்டின் ஒவ்வொருமூலையிலும் ஒருவிதமான தூய்மையும், நேர்மறையான அதிர்வும் இருந்தது. அவர் மீனாவின் கைகளைப்பற்றிக் கொண்டார்.

​”மீனா… அன்னைக்குஉங்க பையன் என் வீட்டு வாசல்லவந்து நின்னப்போ, அவனை ஒரு சாதாரணஆளாத் தான் நான் பார்த்தேன். ஆனா இன்னைக்குத் தான் புரியுது, அவனுக்குஇந்த நல்ல குணங்களை நீங்கஎவ்வளவோ கஷ்டப்பட்டுச் சொல்லிக் கொடுத்திருக்கீங்கன்னு. ஒரு தாயா நான்தோத்துட்டேன், ஆனா நீங்க ஜெயிச்சுட்டீங்க,” என்றார் மேனகா தழுதழுத்த குரலில்.

​மீனாஅவரை அமர வைத்தார். “ஏம்மாஇப்படிப் பேசுறீங்க? நீங்களும் ஒரு தாய்தானே. பிரக்யுவைஎவ்வளவு அழகா வளர்த்திருக்கீங்க. அவ எங்கவீட்டுக்கு வந்த மகாலட்சுமி. கவிக்குஅவ கிடைச்சதுக்கு நாங்க தான் புண்ணியம் பண்ணியிருக்கணும்,” என்றார் மீனா பெருந்தன்மையுடன்.

 ​சசிதரன், மீனா மற்றும் மேனகா மூவரும் அந்தச் சிறிய மேசையைச் சுற்றி அமர்ந்தனர். மீனா தயார் செய்திருந்தஎளிய மதிய உணவை மேனகாஆவலோடு சாப்பிட்டார். அந்தப் பெரிய பங்களாவில் ஆயிரம் வகை உணவுகள் இருந்தாலும், இந்தச் சிறிய வீட்டில் இருந்த அன்பின் சுவை அவருக்குப் புதியதாகஇருந்தது.

​”மீனா! இந்தமிளகு ரசம் ரொம்ப அருமையாஇருக்கு. கவிக்கு இதுதான் பிடிக்கும்னு பிரக்யு சொல்லுவா,” என்றார் மேனகா.

​சசிதரன்இடையில் புகுந்து, “ஆமாம்மா… கவி சின்ன வயசுலஒரு தப்பு பண்ணிட்டாலும், மீனா அவனுக்குச் சாப்பாடுபோடமாட்டாங்க. ஆனா யாருக்கும் தெரியாமஅப்புறமா இதே மிளகு ரசத்தைஅவனுக்கு ஊட்டி விடுவாங்க. அந்த அன்பு தான்அவனை இன்னைக்கு இவ்வளவு பெரிய இடத்துக்குக் கொண்டு போயிருக்கு,” என்றார் பழைய நினைவுகளில் மூழ்கி.

​அந்தமூன்று பெற்றோர்களும் தங்கள் பிள்ளைகளின் எதிர்காலத்தைப் பற்றி நீண்ட நேரம் பேசினார்கள். மேனகா தனது கணவன் ரூபனின்பிடிவாதத்தைப் பற்றியும், இப்போது அவர் மாறியிருக்கும் விதம்பற்றியும் மீனவிடம் பகிர்ந்து கொண்டார்.

​சாப்பிட்டுமுடித்ததும், மீனா ஒரு சிறியபட்டுத் துணியில் சுற்றப்பட்ட ஒரு தங்கக் காப்பைமேனகாவிடம் கொடுத்தார்.

​”இது என்னமீனா?”

​”இது எங்ககுடும்பத்தோட பரம்பரைச் சொத்து. கவியோட பாட்டி எனக்குக் கொடுத்தது. இதை லண்டன் போகும் போது யாருகிட்ட கொடுத்து பிரக்யுவுக்கு அனுப்பணும்னு வச்சிருந்தேன். இப்போ நீங்களே வந்துட்டீங்க… நீங்க கொடுக்குறது தான் முறை,” என்றார்மீனா.

​மேனகாவின்கண்களில் கண்ணீர் வழிந்தது. ஒரு காலத்தில் தங்களைவிடக் குறைவாகப் பார்த்த இந்த மனிதர்கள், இன்றுஎவ்வளவு பெரிய மனதைக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்று அவர் வியந்தார். “நிச்சயமாமீனா… இதை நான் என்கையாலேயே அவளுக்குக் கொடுப்பேன் என்று மீனாவை அணைத்துக் கொண்டார்.

​அந்தமழைக் காலத்து மதியம், இரண்டு வெவ்வேறு உலகங்களைச் சேர்ந்த பெற்றோர்களை ஒரு அழகான உறவுப்பாலத்தால் இணைத்திருந்தது. மௌனங்களின் மொழி அங்கே அன்பின்மொழியாக உருமாறியிருந்தது.

​ஆனால், இவர்கள் பேசிக் கொண்டிருந்த அதே வேளையில், வீட்டின்வெளியே ஒருவன் ரகசியமாகக் கண்காணித்துக் கொண்டிருந்தான். தனபாலின் ஆட்கள் கவிவர்ஷனைப் பழிவாங்க முடியாவிட்டால், அவனது பெற்றோரை மிரட்டத் திட்டமிட்டிருந்தனர்.

​சசிதரன்ஜன்னல் வழியாக வெளியே பார்த்தார். ஏதோ ஒரு அசாதாரணமானநடமாட்டம் இருப்பதை அவர் உணர்ந்தார். கவிவர்ஷனின்தந்தை என்ற முறையில் அவருக்குத்தனது மகனுக்கு வரும் ஆபத்துகளை எதிர்கொள்ளும் துணிச்சல் இருந்தது.

​”மீனா, நீயும்மேனகாவும் உள்ள போங்க. நான்ஒரு நிமிஷம் தோட்டத்தைப் பார்த்துட்டு வர்றேன்,” என்று சொல்லிவிட்டு ஒரு கம்பை எடுத்துக்கொண்டு வெளியே இறங்கினார்.