மௌன ராகம் 25

அத்தியாயம் 25:

​லண்டனின்பனித்திரை விலகி, கவிவர்ஷன் மற்றும் பிரக்யுவின் வாழ்வில் ஒரு பொற்கால விடியல்தோன்றியது. ‘சைலண்ட் கனெக்ட்’ மென்பொருளின் அபரிமிதமான வெற்றி, கவிவர்ஷனை உலகப் புகழ்பெற்ற தொழில் அதிபராக மாற்றியிருந்தது. ஆனால், அந்தப் புகழின் உச்சியில் நின்றபோதும், அவனது இதயம் கோயம்புத்தூரின் அந்த ஈரமான மண்ணையும், தனது பெற்றோரின் எளிய புன்னகையையும் தேடியேஏங்கியது.

​”கிளம்பிட்டீங்களா?” – ஹர்ஷாந்த் தனது லக்கேஜ்களை அடுக்கிமுடித்துவிட்டு கத்தினான். அவன் முகத்தில் ஒருபெரும் குதூகலம் இருந்தது. லண்டனில் ஒரு வருடம் இருந்ததிலேயேஅவனது நடை, உடை, பாவனைகள்மாறியிருந்தன, ஆனால் அவனது குறும்புத்தனம் அப்படியே இருந்தது.

​நிலாவும்அவனது அருகில் ஒரு பெரிய சூட்கேஸுடன்நின்றிருந்தாள். அவள் லண்டனில் தனதுபடிப்பின் முதல் கட்டத்தை வெற்றிகரமாக முடித்திருந்தாள். “பிரக்யு… சீக்கிரம் வா! பிளைட் டைம்ஆகிடுச்சு,” என்று நிலா குரல் கொடுத்தாள்.

​பிரக்யுதனது கையில் இருந்த ஒரு சிறிய மரப்பெட்டியைப்பத்திரமாக எடுத்துக்கொண்டாள். அதற்குள் அவள் லண்டனில் கவிவர்ஷனுடன்செலவழித்த நாட்களின் புகைப்படங்கள் மற்றும் கவி எழுதிய கையெழுத்துக்கவிதைகள் இருந்தன.

​கவிவர்ஷன்தனது பென்ட்ஹவுஸின் ஜன்னல் வழியாக கடைசி முறையாகத் தேம்ஸ் நதியைப் பார்த்தான். “போயிட்டு வர்றேன் லண்டன்… நீ எனக்குக் கண்ணீரையும்கொடுத்த, ஆனா அந்த கண்ணீரைத்துடைக்க ஒரு சாம்ராஜ்யத்தையும் கொடுத்த,” என்றுமனதிற்குள் சொல்லிக்கொண்டான்.

​விமானத்தின்முதல் வகுப்பில் அமர்ந்திருந்தபோது, கவிவர்ஷனுக்கு மூன்று ஆண்டுகளுக்கு முன்பு தான் சென்ற அதேவான்வழிப் பயணம் நினைவுக்கு வந்தது. அன்று அவன் ஒரு ஓரத்தில்சுருண்டு அமர்ந்து, “மறுபடியும் இந்தியாவுக்குப் போவோமா? பிரக்யுவை நேர்ல பார்ப்போமா?” என்று அழுது கொண்டே சென்றான்.

​இன்று, பிரக்யு அவனது தோளில் தலைசாய்த்து உறங்கிக் கொண்டிருந்தாள். அவளது கரங்கள் அவனது கரங்களோடு கோர்க்கப்பட்டிருந்தன.

​”கவி… தூக்கம்வரலையா?” – பிரக்யு மெல்லக் கண்களைத் திறந்தாள்.

​”இல்ல பிரக்யு. அன்னைக்கு நான் உன்னைப் பிரிஞ்சுபோனப்போ இதே வானத்துல இருந்தநட்சத்திரங்கள் கிட்ட, உன்னைப் பத்திரமாப் பார்த்துக்கச் சொல்லி வேண்டிக்கிட்டேன். இன்னைக்கு அதே நட்சத்திரங்கள் நம்மைவாழ்த்துற மாதிரித் தெரியுது,” என்றான் கவி மென்மையாக.

​பிரக்யுசிரித்தாள். “நீ இன்னும் கவிஞனாவேஇருக்க கவி. இவ்வளவு பெரியபிசினஸ்மேன் ஆனதுக்கு அப்புறமும் உன் மனசு மாறவேஇல்லை,” என்றாள்.

​”மனசு மாறினாஅது காதலே இல்லையே பிரக்யு,” என்று சொல்லி அவளது நெற்றியில் முத்தமிட்டான்.

 ​கோவைவிமான நிலையத்தில் அவர்கள் தரையிறங்கியபோது, அங்கே ஒரு மிகப்பெரிய கூட்டம்காத்திருந்தது. ஆனால் அது வெறும் ரசிகர்களோஅல்லது பத்திரிகையாளர்களோ அல்ல. அது அன்பால் இணைந்தஇரண்டு குடும்பங்கள்.

​விமானநிலையத்தின் வி.ஐ.பி வெளியேறும்வழியில் சசிதரன், மீனா, ரூபன் மற்றும் மேனகா ஆகிய நால்வரும் ஒன்றாகநின்று கொண்டிருந்தனர். ரூபனும் சசிதரனும் பேசிக் கொண்டிருந்த அந்தக் காட்சி, அங்கிருந்தவர்களுக்கு ஒரு பெரிய ஆச்சரியத்தைத்தந்தது. அதிகாரமும் எளிமையும் கைகோர்த்து நின்றிருந்தன.

​கவிவர்ஷன்வெளியே வந்ததும், முதலில் தனது தந்தை சசிதரனின்கால்களில் விழுந்து வணங்கினான். சசிதரன் அவனது தோள்களைப் பிடித்துத் தூக்கினார்.

​”தம்பி… நீஜெயிச்சுட்டப்பா! உன் உழைப்பு வீண்போகல,” என்று சசிதரன் தழுதழுத்த குரலில் சொன்னார். தாயை அணைத்துக் கொண்டான்ஹர்ஷாவும் தாயை அணைத்தவன் என்னம்மாநாங்க இல்லமா ரொம்ப சந்தோசம் போல ஒரு சுற்றுபெருத்துடீங்க என்றான் ஹர்ஷா ” போடா கிண்டல் பண்ணமா”எஎன்றார் மேனகாவும் மகளை அனைத்தவர் “எப்படிமாஇருக்க” “நான் நல்லாறிக்கன்மா” என்றாள். மீனாவோ தன் பங்கிறிற்கு மருமகளைஅனைத்தவர் “என் மருமகளே! அங்ககுளிராதா? சாப்பாடு எல்லாம் கரெக்டா சாப்பிட்டியா?” என்று ஒரு தாய்க்கே உரியஅக்கறையுடன் கேட்டார்.

​ரூபன்கவிவர்ஷனின் முன்னால் வந்து நின்றார். அவர் கண்களில் ஒருமெல்லிய ஈரம் தெரிந்தது. “கவி… தம்பி… என்னை மன்னிச்சுடு. உன்னை ஒரு சாதாரண ஆளாநினைச்சு நான் பண்ணின அநீதிக்கு, நீ எனக்குப் பெருமையைத் தேடித்தந்து பதில் சொல்லிட்ட,” என்றார்.

​கவிவர்ஷன்ரூபனின் கைகளைப் பற்றிக் கொண்டான். “அப்படிச் சொல்லாதீங்க மாமா. நீங்க என்னைத் துரத்தாம இருந்திருந்தா, நான் இந்த உயரத்தைத்தொட்டிருக்க மாட்டேன். நீங்க தான் என் வெற்றியோடமுதல் படிக்கட்டு,” என்றான் பெருந்தன்மையுடன்.

நிலாவின்பெற்ளோரும் வர அவளும் அவர்களுடன்வீடு திரும்பினாள். ​ முதலில் கவிவர்ஷனின் பழைய வீட்டிற்குச் சென்றனர். அந்த ஓட்டு வீடு இப்போது புதுப்பிக்கப்பட்டிருந்தது, ஆனால் அதன் பழமை மாறாமல்இருந்தது. கவிவர்ஷன் தனது அறைக்குள் நுழைந்தான்.

கவிகுளித்து உடை மாற்றி வரபிரக்யு  குளிலயரைநுழைந்து கொண்டாள். சிறிது நேரத்தில் மேனகாவும் ரூபனும் வருகை தந்நனர் அன்று இரவு, இரண்டு குடும்பங்களும் சசிதரனின் வீட்டு முற்றத்தில் அமர்ந்து நிலாச் சோறு சாப்பிட்டனர். 

இரவுணவின் போது மீனாவின் கைப்பக்குவத்தை நீண்ட நாளைக்குப் பிறகு உண்ணக் கிடைத்ததில் கவிக்கும், ஹர்ஷாக்கும் அப்படியொரு நிறைவு “எப்படிமா இவளோ நல்லா சமைக்கீங்க”  என தனது கையை நக்கியபடி ஹர்ஷா சொல்ல மீனாவோ சிரிப்புடன் “கைய நக்காம சாப்பிடுடா” என்றார். மீனாவின் சமையலில் அன்பும் சேர்ந்து ஒரு புதிய ருசியைத்தந்தன.அச்சூழல் ஒரு உயிர்பலை  இருந்தது. ரூபனுக்கு அது புதிது இருப்பினும் பிடித்தும் இருந்தது. 

​ ​விருந்துமுடிந்ததும் ஹர்ஷாந்த் எழுந்து நின்றான். “அண்ணா… எல்லோரும் இங்க இருக்கிறதால ஒருமுக்கியமான விஷயத்தைச் சொல்லணும்னு நினைக்கிறேன். நான் லண்டன்ல படிச்சுமுடிச்சுட்டேன். இனி அண்ணாவோட பிசினஸைஇந்தியாவுல கவனிக்கப் போறேன். அதுக்கு முன்னாடி… நிலாவோட அப்பா அம்மா கிட்ட ஒரு அனுமதி கேட்கணும்,” என்றான் ஹர்ஷாந்த்.

​கவிஎல்லாம் சொன்னான் அந்தப் பெண்ணு படிச்சு முடிக்கட்டும்  என்றார்சசிதரன் சிரித்தபடி. “அதற்கு என்னப்பா? கவி-பிரக்யு கல்யாணம்தான் இவ்வளவு கஷ்டப்பட்டு நடந்துச்சு. உங்க கல்யாணம் ஒருபெரிய திருவிழாவா நடக்கும்,” என்றார்.

​முழுநிலவு வானில் பிரகாசித்துக் கொண்டிருந்தது. அந்த நிலவின் ஒளியில், மௌனங்களின் மொழி இப்போது ஒருபெரிய கொண்டாட்டமாக மாறியிருந்தது. ஆனால், கதையின் ஒரு சிறிய சதிஇன்னும் மிச்சமிருந்தது. தனபாலின் ஆட்கள் முற்றிலுமாக ஒழிக்கப்படவில்லை. அவர்கள் தங்களின் கடைசி அஸ்திரத்தை ஏவக் காத்திருந்தனர்.