மௌன ராகம் 26

அத்தியாயம் 26:

நாட்களும்அதன் போக்கில் செல்ல நிலாகும்  தனதுபடிப்பை முடிக்கும் தருவாய்   அன்றுநிலாவின் வீட்டிற்கு சசிதரனும்  மீனாவும்வந்திருந்தனர். மகள் மூலம் விடயம்அறிந்தவர்க்ள் முதலில் எதிர்ப்பைத் தெரித்தாலும் ~ஹர்ஷாந் பற்றி விசாரித்ததில் குறை சொல்லுமளவிற்கு எதிவுமில்லைஎன்பதால் மௌனமான இருந்தனர். சசிதரன் மீனா வந்ததும்  விடயதை ஊகித்தவர்கள் திலுமணத்திற்கு ஏற்றுக் கொண்டனர் அதன் முதற்கட்டமாக இன்றுஇதோ

​கோவைமாநகரமே விழாக் கோலம் பூண்டிருந்தது. கவிவர்ஷனின் தம்பி ஹர்ஷாந்த் மற்றும் பிரக்யுவின் தோழி நிலா ஆகியோரின்திருமண நிச்சயதார்த்தம் இன்று நடைபெறவிருக்கிறது. கவிவர்ஷனின் ‘சைலண்ட் கனெக்ட்’ நிறுவனத்தின் வெற்றியால், சர்வதேச ஊடகங்களின் கவனம் முழுவதும் கோயம்புத்தூர் பக்கமே திரும்பியிருந்தது. ஆனால், கவிவர்ஷனுக்கு இது ஒரு கௌரவப்போர் அல்ல  தனதுகுடும்பத்தின் மகிழ்ச்சியை நிலைநாட்டும் ஒரு புனிதமான கடமை.

​திருமணமண்டபம் ‘பாரிஜாத மலர்களால்’ அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது. பிரக்யுவின் ஆசைப்படி, அந்த மண்டபம் முழுவதும்வெள்ளை மற்றும் வெளிர் நீல நிறத் துணிகளால்அலங்கரிக்கப்பட்டு, ஒரு தேவலோகத்தைப் போலக்காட்சியளித்தது.

​மேடையில்ஹர்ஷாந்த் பட்டு வேட்டி, சட்டையில் அமர்ந்திருந்தான். லண்டனில் இருந்த போது பார்த்த அந்த நவீன இளைஞனுக்கும், இப்போது வேட்டி கட்டியிருக்கும் இந்தத் தமிழனுக்கும் எவ்வளவு வித்தியாசம் என்று கவிவர்ஷன் நினைத்துப் பெருமிதம் கொண்டான்.

​நிலா, பச்சை நிறப் பட்டுப்புடவையில், முகத்தில் ஒரு மெல்லிய பதற்றத்துடன்மேடைக்கு அழைத்து வரப்பட்டாள். பிரக்யு அவளது கைகளைப் பற்றிக்கொண்டு, “பயப்படாதே நிலா! ஹர்ஷாந்த் உன்னை ஒரு ராணி மாதிரிப்பார்த்துப்பான்,” என்று காதோரம் முணுமுணுத்தாள்.

​ஹர்ஷாந்த்நிலாவைப் பார்த்து ஒரு கண்ணசைப்பில், “எப்படி இருக்கேன்?” என்று கேட்பது போலப் புன்னகைத்தான். நிலா வெட்கத்தில் தலைகுனிந்தாள். அவர்களின் காதல் ஒரு அமைதியான நதியைப்போல ஓடிக்கொண்டிருந்தது.

​அதேநேரம், மண்டபத்தின் ஒரு மூலையில் சசிதரனும்ரூபனும் ஒரு தீவிரமான ஆலோசனையில்இருந்தனர்.

​”சசிதரன் சார்… தனபால் ஜெயில்ல இருந்தே ஏதோ ஒரு பெரியதிட்டத்தைப் போடுறதா எனக்குத் தகவல் வருது. லண்டன்ல அவன் ஆளுங்க தோத்துப் போனது அவனை ரொம்ப ஆத்திரப்படுத்தியிருக்கு,” என்றார் ரூபன் கவலையுடன்.

​சசிதரன்அமைதியாகச் சிரித்தார். “ரூபன் சார்… ஒரு ஆசிரியரா நான்பொறுமையைக் கத்துக்கிட்டேன், ஆனா ஒரு தந்தையாஎன் மகனைப் பாதுகாக்க நான் எப்பவும் தயாராஇருப்பேன். கவிவர்ஷன் ஏற்கனவே மண்டபத்தைச் சுத்தி ‘லேசர் செக்யூரிட்டி’ சிஸ்டம் போட்டிருக்கான். ஒரு எறும்பு கூடஅவன் அனுமதியில்லாம உள்ள வர முடியாது,” என்றார் உறுதியுடன்.

​ரூபன்ஆச்சரியப்பட்டார். கவிவர்ஷன் வெறும் கோடிங் மட்டும் செய்யவில்லை; தனது குடும்பத்தைச் சுற்றிஒரு இரும்புச் சுவரையே எழுப்பியிருக்கிறான் என்பதை அவர் உணர்ந்தார்.

​மண்டபத்தின்பரபரப்புகளுக்கு இடையே, கவிவர்ஷன் பிரக்யுவை மெல்ல அழைத்துக்கொண்டு மொட்டை மாடிக்குச் சென்றான்.

​”என்ன கவி? எல்லாரும் உன்னைத் தேடுறாங்க, நீ இங்க வந்துநிக்கிற?” – பிரக்யு கேட்டாள்.

​கவிவர்ஷன்அவளைத் தன் பக்கம் இழுத்தான். “எல்லாரும் கவிவர்ஷனைத் தேடுறாங்க பிரக்யு. ஆனா இந்தக் கவிஞன்உன்னைத் தேடுறான். நாம பட்ட கஷ்டம்எல்லாம் இப்போ ஒரு முடிவுக்கு வந்துடுச்சு. இதோ ஹர்ஷாந்துக்கும் கல்யாணம் நடக்கப்போகுது. எனக்கு இப்போதான் மனசு லேசா இருக்கு,” என்றான் அவளது நெற்றியில் முத்தமிட்டு.

​பிரக்யுஅவனது மார்பில் சாய்ந்து கொண்டாள். “ஆனா கவி… ஏதோஒரு பயம் எனக்குள்ள இருக்கு. தனபால் இன்னும் அமைதியா இருக்கானே?”

​”அவன் அமைதியாஇல்ல பிரக்யு, அவன் அடக்கப்பட்டுட்டான். ஆனா அவன்கடைசி முயற்சியை எடுப்பான்னு எனக்குத் தெரியும். அதான் மண்டபத்தைச் சுத்தி ஹர்ஷாந்தும் நானும் சேர்ந்து ஒரு ‘டிஜிட்டல் லாக்’ வச்சிருக்கோம். கவலைப்படாதே,” என்று அவளுக்குத் தைரியம் சொன்னான்.

​அதேநேரம், மண்டபத்தின் வெளியே ஒரு பால் வண்டிவந்து நின்றது. அதிலிருந்து பால் கேன்களை இறக்குவதுபோலச் சில ஆட்கள் இறங்கினர். அவர்கள் தனபாலால் அனுப்பப்பட்ட கூலிப்படையினர். மண்டபத்தின் செக்யூரிட்டி சிஸ்டத்தை எப்படி முடக்குவது என்கிற மேப் அவர்களிடம் இருந்தது.

​”அந்தக் கவிவர்ஷனைத்தீர்த்துக்கட்ட வேணாம்… அவனோட தம்பி கல்யாணத்தை நிறுத்துனா போதும், அவன் செத்துடுவான்,” என்று அவர்களின்தலைவன் உத்தரவிட்டான்.

​அவர்கள்ரகசியமாக மண்டபத்தின் மின்சாரக் கட்டுப்பாட்டு அறைக்குச் சென்றனர். ஆனால், அவர்களுக்குத் தெரியாத ஒரு விஷயம்கவிவர்ஷன் அந்தப்பகுதியை ‘மோஷன் சென்சார்’ மூலம் கண்காணித்துக் கொண்டிருந்தான்.

​கவிவர்ஷனின்போனில் ஒரு எச்சரிக்கை சிக்னல்ஒலித்தது. அவன் பிரக்யுவிடம், “ஒரு நிமிஷம்பிரக்யு, இதோ வந்திடுறேன்” என்று சொல்லிவிட்டுமின்னல் வேகத்தில் கீழே இறங்கினான்.

​மின்சாரஅறையில் அந்த ரவுடிகள் மெயின்சுவிட்சை அணைக்க முயன்றபோது, திடீரென விளக்குகள் அனைத்தும் அணைந்து மீண்டும் ஒரு சிவப்பு நிறஒளியில் மின்னின.

​கவிவர்ஷன்அங்கே நின்றிருந்தான். “தனபால் இன்னும் பழைய டெக்னிக்கையே யூஸ்பண்றான். ஆனா நான் ‘ஃபியூச்சர்ல’ வாழ்ந்துட்டு இருக்கேன்,” என்றான் கம்பீரமாக.

​அந்தரவுடிகள் கத்தியை எடுத்தனர். கவிவர்ஷன் தனது கையில் இருந்தஒரு சிறிய கருவியை அழுத்தினான். அந்த அறையில் ஒருமெல்லிய ‘அல்ட்ராசோனிக்’ சத்தம் கேட்டது. அந்தச் சத்தத்தைத் தாங்க முடியாமல் ரவுடிகள் காதுகளைப் பொத்திக்கொண்டு கீழே விழுந்தனர்.

​அடுத்தசில நிமிடங்களில் கவிவர்ஷனின் பாதுகாப்புப் படையினர் அவர்களைக் கட்டிப்போட்டனர். ரத்தம் சிந்தாமல், ஆரவாரம் இல்லாமல் ஒரு பெரிய விபத்தைத்தடுத்து நிறுத்தினான் கவிவர்ஷன்.

​மேடையில்ஹர்ஷாந்த் நிலாவிற்கு மோதிரம் அணிவித்தான். மண்டபமே கைதட்டலால் அதிர்ந்தது. கவிவர்ஷன் அமைதியாக வந்து தனது தந்தை சசிதரனின்அருகில் அமர்ந்தான்.

​”எல்லாம் முடிஞ்சுதாகவி?” – சசிதரன் ரகசியமாகக் கேட்டார்.

​”முடிஞ்சுதுப்பா. இனிதனபாலோட சாம்ராஜ்யம் மட்டும் இல்ல, அவனோட நினைப்புக் கூட நம்மை நெருங்காது,” என்றான் கவி.

​மேனகாவும்மீனாவும் ஒருவருக்கொருவர் இனிப்புகளைப் பரிமாறிக்கொண்டனர். மேடையில் பிரக்யுவும் நிலாவும் சிரித்துக்கொண்டே செல்ஃபி எடுத்துக்கொண்டிருந்தனர்.

​கவிவர்ஷன்அந்த மகிழ்ச்சியான காட்சியைப் பார்த்தான். ‘மௌனங்களின் ராகம்’ இன்று ஒரு பேரிரைச்சலான கொண்டாட்டமாகமாறியிருந்தது. ஆனால் அந்த இரைச்சல் கசக்கவில்லை; அது காதலின் சங்கீதமாக ஒலித்தது.