மௌன ராகம் 28

அத்தியாயம் 28:

​கோயம்புத்தூரின்விடியல்கள் இப்போது கவிவர்ஷனுக்குப் புதிய அர்த்தத்தைத் தந்தன. லண்டனின் இயந்திரத்தனமான ஓட்டத்தை விட, தனது வீட்டின்முற்றத்தில் சிந்திக் கிடக்கும் பாரிஜாதப் பூக்களின் மணமும், அதிகாலையில் மீனா பாடும் பக்திப்பாடல்களும் அவனுக்கு மிகுந்த அமைதியைக் கொடுத்தன. ஆனால், கவிவர்ஷனின் கவனம் இப்போது இரண்டாகப் பிரிந்திருந்தது. ஒன்று, மெல்ல வளர்ந்து வரும் தனது காதல் வாரிசு; மற்றொன்று, தனது நிறுவனத்தை இந்தியாவின்கிராமப்புறங்களுக்குக் கொண்டு செல்லும் கனவு.

​பிரக்யுவின்அறையில் எங்கும் நேர்மறையான அதிர்வுகள் நிறைந்திருந்தன. கவிவர்ஷன் லண்டனிலிருந்து பிரத்யேகமாக வரவழைத்த மென்மையான இசைக்கருவிகள் அந்த அறையில் மெல்லியராகங்களை இசைத்துக் கொண்டிருந்தன. பிரக்யு ஒரு சாய்வு நாற்காலியில்அமர்ந்து, கவிவர்ஷன் எழுதிய ஒரு புதிய கவிதைப்புத்தகத்தை வாசித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

​அவளதுமுகம் இப்போது ஒரு தாய்மைக்கே உரியதனித்த அழகைப் பெற்றிருந்தது. மீனா ஒரு கிண்ணத்தில்நறுக்கிய ஆப்பிள் துண்டுகளுடன் உள்ளே நுழைந்தார்.

​”என்ன மருமகளே… கவி இன்னும் வரலையா? காலையிலயே அந்த ஹர்ஷாந்த் கூடஏதோ டெக்னாலஜி பத்தி பேசிட்டு இருக்கான். பொண்டாட்டி மேல அக்கறையே இல்லாமபோயிட்டான் போல,” என்று வேடிக்கையாகக் குறைப்பட்டுக் கொண்டார் மீனா.

​பிரக்யுசிரித்தாள். “அப்படியெல்லாம் இல்ல அத்தை. அவர்இப்போ ஒரு புதிய மென்பொருளைத்தயார் செஞ்சிருக்காரு. கிராமத்துல இருக்குற ஏழை மாணவர்களுக்கு இலவசமாஇண்டர்நெட்  கொடுக்கப்போறாராம். அந்த வேலையில தான்பிஸியா இருக்காரு,” என்றாள்.

​அப்போதுகவிவர்ஷன் உள்ளே நுழைந்தான். அவனது கையில் ஒரு சிறிய வெள்ளிகிண்ணம் இருந்தது. “அம்மா! இப்போதைக்கு நீங்க அவளுக்குப் பழம் கொடுக்க வேணாம். இதோ, நான் லண்டன்ல இருந்துகொண்டு வந்த ஸ்பெஷல் ஹெல்த்டிரிங்க் குடுக்கப் போறேன்,” என்றான்.

​மீனாஅவனை முறைத்தார். “தம்பி கவி… நீ எவ்வளவுதான் லண்டன்லபடிச்சிருந்தாலும், எங்க ஊர் வேப்பிலைக்கும், மஞ்சள் தூளுக்கும் இருக்கிற சக்தி உன் இங்கிலீஷ் மருந்துலஇல்லப்பா. ஒழுங்கா நான் கொடுக்கிறதை அவளுக்குக்குடுக்க விடு,” என்றார் உரிமையுடன்.

​கவிவர்ஷன்சிரித்துக் கொண்டே சரணடைந்தான். “சரிம்மா… நீங்க தான் இந்த வீட்டுராணி. நீங்க சொல்றதுதான் சட்டம்,” என்று சொல்லி பிரக்யுவின் அருகில் அமர்ந்தான். அவளது வயிற்றில் கை வைத்து, “என்னசின்ன கவிஞரே… உள்ளே சௌக்கியமா இருக்கீங்களா?” என்று கேட்டபோது, பிரக்யுவின் கண்களில் ஆனந்தம் பெருகியது.

​அன்றையமதியம், ரூபன் தனது வழக்கறிஞருடன் கவிவர்ஷனின்வீட்டிற்கு வந்தார். ரூபனின் முகம் மிகவும் தீவிரமாக இருந்தது. அவர் கையில் ஒருபழைய பழுப்பு நிற உறை இருந்தது.

​”கவி… சசிதரன்சார்… எல்லோரும் கொஞ்சம் இங்கே வாங்க. நான் ஒரு முக்கியமானவிஷயத்தைப் பகிர்ந்துக்கணும்,” என்றார் ரூபன்.

​அனைவரும்வரவேற்பு அறையில் கூடினர். ரூபன் அந்த உறையிலிருந்து ஒருஆவணத்தை எடுத்தார்.

​”இது என்அப்பா, அதாவது பிரக்யுவோட தாத்தா எழுதி வச்ச உயில். இதைஇத்தனை வருஷமா நான் மறைச்சு வச்சிருந்தேன். ஏன்னா, இதுல இருக்கிற ஒருநிபந்தனை எனக்குப் பிடிக்கல,” என்று ரூபன் தலைகுனிந்தார்.

​சசிதரன்ஆச்சரியத்துடன் கேட்டார், “அப்படி என்ன நிபந்தனை ரூபன்சார்?”

​ரூபன்வாசிக்கத் தொடங்கினார்: “என் பேத்தி பிரக்யு, யாரைத் திருமணம் செய்துகொள்கிறாளோ, அவர் பணக்காரராக இருக்கவேண்டிய அவசியம் இல்லை. ஆனால், அவர் இந்தச் சமூகத்திற்குஏதேனும் ஒரு நன்மையைச் செய்தவராகஇருக்க வேண்டும். அப்படிப்பட்ட ஒருவரை அவள் மணந்தால் மட்டுமே, எங்கள் குடும்பத்தின் எழுபது சதவீதச் சொத்துக்கள் அவளுக்குச் சேரும். இல்லை என்றால், அந்தச் சொத்துக்கள் அனைத்தும் அனாதை இல்லங்களுக்குச் சென்றுவிட வேண்டும்.”

​அறையில்நிசப்தம் நிலவியது. ரூபன் தொடர்ந்தார், “அன்னைக்கு நான் கவியை ஏழையாப்பார்த்தப்போ, இந்த உயில் படிசொத்து போயிடுமேன்னு பயந்தேன். அதான் உங்களைப் பிரிக்க நினைச்சேன். ஆனா இன்னைக்குக் கவிபணத்தால மட்டும் இல்ல, குணத்தாலயும் பெரிய ஆளா உயர்ந்து நிக்கிறான். இன்னைக்கு இந்தப் பிரம்மாண்டமான சொத்துக்களுக்கு அவன் முழுத் தகுதியுள்ளவன்,” என்றார்.

​கவிவர்ஷன்அந்த உயிலைப் பெற்றுக்கொண்டான். அவன் முகத்தில் எந்தப்பேராசையும் இல்லை. “மாமா… இந்தச் சொத்து எனக்கு வேணாம். பிரக்யுவுக்கும் எனக்கும் தேவையானதை நான் உழைச்சு சம்பாதிச்சுட்டேன். இந்தச் சொத்துக்களை வச்சு நாம ஒரு புதிய ‘யுனிவர்சிட்டி’ ஆரம்பிப்போம். அங்க ஏழை மாணவர்கள்இலவசமாப் படிக்கட்டும். அதுதான் உங்க அப்பாவுக்கு நாமசெய்யுற மரியாதை,” என்றான்.

​சசிதரன்தனது மகனைப் பார்த்துப் பெருமிதம் கொண்டார். “கவி… நீ வளர்ந்துட்டடா! நிஜமாவேநீ என் மகன் தான்,” என்று அவனது கையைப் பற்றிக்கொண்டார்.

 ​மறுபுறம், ஹர்ஷாந்தும் நிலாவும் தங்களின் புதிய வாழ்க்கையைத் தொடங்கியிருந்தனர். ஹர்ஷாந்த் எப்போதுமே கணினியில் மூழ்கிக்கிடந்தான். நிலா ஒருநாள் கோபத்துடன்அவனது லேப்டாப்பை மூடினாள்.

​”ஹர்ஷாந்த்! கல்யாணம்ஆகி ஒரு மாசம் ஆகுது. நாம இன்னும் வெளியவே போகல. நீ எப்பவும் அந்தகோடிங் கூடவே இருக்க. கவி அண்ணாவைப் பாரு… அண்ணியை எவ்வளவு அழகாப் பார்த்துக்கிறாரு,” என்று புகார் கூறினாள்.

​ஹர்ஷாந்த்அவளை இழுத்து அமர வைத்தான். “நிலா… நான் இப்போ ஒரு புது கவிதைஎழுதிட்டு இருக்கேன். அண்ணா வார்த்தையால கவிதை எழுதுவாரு, நான் ஒளியால கவிதைஎழுதுறேன். இதோ பாரு…”

​அவன்ஒரு பட்டனை அழுத்தினான். அறையின் சுவர்களில் நிலாவின் புகைப்படங்கள் கவிதைகளாக மாறி ஓடத் தொடங்கின. “இது நான் உனக்காக செஞ்ச ‘டிஜிட்டல் மெமரி வால்’ நீ எப்போவெல்லாம் கவலையாஇருக்கிறியோ, அப்போ இது உனக்கு நம்மஅழகான நினைவுகளைக் காட்டும்,” என்றான்.

​நிலாவின்கோபம் பனி போலக் கரைந்தது. “நீங்க கவி அண்ணாவோட தம்பிதான்னு நிரூபிச்சிட்டீங்க,” என்று சிரித்தாள்.

 ​மாலையில், கவிவர்ஷனும் பிரக்யுவும் தங்களின் பழைய கல்லூரி மைதானத்திற்குச்சென்றனர். அங்கே ஒரு பெஞ்சில் அமர்ந்துஅஸ்தமிக்கும் சூரியனைப் பார்த்தனர்.

​”கவி… அன்னைக்குஇதே இடத்துல தான் நீ எனக்குக்கவிதை சொல்லத் தெரியாம முழிச்ச,” என்றாள் பிரக்யு பழைய நினைவுகளை அசைபோட்டபடி.

​கவிவர்ஷன்அவளது தோளில் கை போட்டுக்கொண்டான். “ஆமா பிரக்யு. அன்னைக்கு என்கிட்ட வார்த்தைகள் இல்லை, ஆனா மௌனம் இருந்துச்சு. அந்த மௌனத்துக்கு இவ்வளவு சக்தி இருக்குன்னு அன்னைக்கு எனக்குத் தெரியாது. இன்னைக்கு அந்த மௌனம் தான்நம்மை இந்த இடத்துக்குக் கொண்டுவந்திருக்கு,” என்றான்.

​அப்போதுஒரு சிறிய தும்பி பிரக்யுவின் கையில் வந்து அமர்ந்தது. அவள் அதை ஆச்சரியத்துடன்பார்த்தாள். “கவி… நம்ம குழந்தைக்கு இந்தஉலகம் எவ்வளவு அழகா இருக்கும்ல?”

​”ரொம்ப அழகாஇருக்கும் பிரக்யு. ஏன்னா அந்த உலகத்தை நாமேஉருவாக்குவோம். வன்முறை இல்லாத, அன்பு மட்டும் நிறைந்த ஒரு உலகம்,” என்றான்கவி உறுதியுடன்.

​சிறையில்இருந்த தனபாலுக்கு, ரூபனின் சொத்துக்கள் கல்வி அறக்கட்டளைக்கு மாற்றப்பட்ட செய்தி கிடைத்தது. அவனது கடைசி நம்பிக்கையும் தகர்ந்தது. அவனது அதிகாரம் முடிவுக்கு வந்தது. கவிவர்ஷன் தனது மென்பொருள் மூலம்தனபாலின் அனைத்து ரகசியப் பணப் பரிமாற்றங்களையும் முடக்கியிருந்தான்.

​”மௌனமா இருக்கிறவன்தான் ஆபத்தானவன்… இப்பதான் புரியுது,” என்று தனபால் சிறை அறைக்குள் புலம்பினான்.