மௌன ராகம் 30

அத்தியாயம் 30:

​வானம்கிழிந்து ஊற்றும் மழையில் கவிவர்ஷனின் கார் கோயம்புத்தூர் சாலைகளில்மின்னல் வேகத்தில் சீறிப்பாய்ந்து கொண்டிருந்தது. காரின் பின் இருக்கையில் பிரக்யுவின்தலை கவியின் மடியில் இருந்தது. அவளது உடல் வலியால் துடித்துக்கொண்டிருக்க, கவியின் கைகள் அவளது கரங்களை இறுகப் பற்றிக்கொண்டிருந்தன.

​”பிரக்யு… இன்னும்அஞ்சு நிமிஷம் தான்… ஹாஸ்பிடல் வந்திடும். பயப்படாதே,” என்று கவிவர்ஷன் சொல்லிக்கொண்டே இருந்தான், ஆனால் அவனது குரலிலேயே ஒரு நடுக்கம் இருந்தது. லண்டனில் கோடி கணக்கான டாலர்கள்மதிப்புள்ள புராஜெக்ட்களை ஒற்றை ஆளாகச் சமாளித்த கவிவர்ஷனுக்கு, இன்று தனது மனைவியின் வலிக்குமுன்னால் தான் ஒரு சாதாரணமனிதன் என்பது புரிந்தது.

​சரியாகஅதிகாலை 3:15 மணிக்குக் கார் மருத்துவமனையின் அவசரப்பிரிவுக்கு முன்னால் நின்றது. ஸ்ட்ரெச்சரில் பிரக்யுவை உள்ளே கொண்டு சென்றபோது, கவிவர்ஷன் அவளது கையைப் பிடிக்க முயன்றான். ஆனால் செவிலியர்கள் அவனைத் தடுத்தனர்.

​”சார், நீங்கஇங்கயே இருங்க. டாக்டர் வந்திருக்காங்க,” என்று சொல்லிவிட்டு கதவை மூடினர்.

​அந்தமூடிய கதவின் முன்னால் கவிவர்ஷன் திகைத்து நின்றான். அவனது சட்டை முழுவதும் மழையில் நனைந்திருந்தது. சசிதரன், மீனா, ரூபன் மற்றும் மேனகா ஆகியோரும் அடுத்த சில நிமிடங்களில் மருத்துவமனைக்குவந்து சேர்ந்தனர்.

​ரூபன்ஓடி வந்து கவிவர்ஷனின் தோள்களைப் பற்றிக்கொண்டார். “கவி… பதறாதே தம்பி. எல்லாம் நல்லபடியா நடக்கும். பிரக்யு தைரியமான பொண்ணு,” என்றார். ஒரு காலத்தில் கவிவர்ஷனைத்துரத்திய அதே ரூபன், இன்றுஅவனுக்குத் துணையாக நின்றது காலத்தின் விசித்திரமான கோலம்.

​மீனாஒரு ஓரத்தில் அமர்ந்து கண்களை மூடிப் பிரார்த்தனை செய்துகொண்டிருந்தார். சசிதரன் கவிவர்ஷனின் அருகில் வந்து அமர்ந்தார். “கவி… ஒரு உயிரைப் பூமிக்குக்கொண்டு வர்றதுங்கிறது ஒரு மகா யுத்தம். அந்த யுத்தத்துல ஜெயிக்கிறது அந்தப் பெண்ணோட மன உறுதிதான். நீகலங்கக் கூடாது,” என்றார்.

​கவிவர்ஷன்அமைதியாகச் சுவரில் சாய்ந்து நின்றான். அவனது மனதுக்குள் பழைய நினைவுகள் ஓடின. லண்டனின் குளிரில் தான் ஒரு வேளைஉணவுக்குக் கஷ்டப்பட்டபோது பிரக்யுவின் நினைவுகள் தன்னை எப்படிக் காப்பாற்றினவோ, அதேபோலத் தான் இப்போதும் அவளதுநினைவுகள் அவனுக்குத் தைரியம் தந்தன.

​சுமார்இரண்டு மணி நேரப் போராட்டத்திற்குப்பிறகு, பிரசவ அறையின் கதவு திறக்கப்பட்டது. ஒருசெவிலியர் கையில் ஒரு சிறிய துணிப்பொட்டலத்துடன் வெளியே வந்தார். கவிவர்ஷன் மின்னல் வேகத்தில் அவரை நெருங்கினான்.

​”சார்… வாழ்த்துக்கள்! அழகான பெண் குழந்தை. அம்மாவும்குழந்தையும் நலமா இருக்காங்க,” என்றார் அந்தச்செவிலியர் புன்னகையுடன்.

​கவிவர்ஷன்அந்தச் சிறிய உயிரைத் தனது கைகளில் ஏந்தினான். அந்த நொடியில் அவனது உலகமே ஸ்தம்பித்தது. அத்தனை கவிதைகளும், அத்தனை கோடிங் வரிகளும் அந்த ஒரு சிறியமுகத்திற்கு முன்னால் ஒன்றுமில்லாமல் போயின. குழந்தையின் கண்கள் மூடியிருந்தாலும், அந்த முகத்தில் ஒருதனித் தேஜஸ் இருந்தது.

​” ராகவி…” என்றுஅவன் மெல்ல முணுமுணுத்தான்.

​மீனாவும்மேனகாவும் ஓடி வந்து குழந்தையைப்பார்த்தனர். “அப்படியே கவி மாதிரியே இருக்காளே!” என்று மீனா நெகிழ்ந்து போனார். ரூபனின் முகத்தில் ஒரு தாத்தாவிற்கே உரியபெருமிதம் மின்னியது.

​சிறிதுநேரத்திற்குப் பிறகு கவிவர்ஷன் பிரக்யுவைப் பார்க்க அனுமதிக்கப்பட்டான். பிரக்யு மிகவும் சோர்வாக இருந்தாலும், கவிவர்ஷனைப் பார்த்ததும் அவளது இதழ்கள் ஒரு மெல்லிய புன்னகையைஉதிர்த்தன.

​”கவி… பார்த்தியாநம்ம ராகவிய?” என்று தழுதழுத்த குரலில் கேட்டாள்.

​கவிவர்ஷன்அவளது கைகளைத் தனது முகத்தில் வைத்துக்கொண்டான். “பார்த்தேன் பிரக்யு. அவ உன்னைப் போலவேஅழகா இருக்கா. ஆனா உன்னைப் போலஅவ அமைதியா இல்ல, வந்த உடனேயே நல்லாக்கத்தி அழுது பெரிய கவிதை சொல்லிட்டா,” என்றான் சிரித்துக்கொண்டே.

​பிரக்யுகவியின் கையைப் பற்றிக்கொண்டு, “இனி நம்ம வாழ்க்கைமுழுமை அடைஞ்சுடுச்சு கவி. இத்தனை வருஷம்நாம பட்ட மௌனமான காயங்களுக்குஇதுதான் மருந்தா எனக்குத் தெரியுது,” என்றாள்.

​​மறுநாள்காலை, ஹர்ஷாந்தும் நிலாவும் தின்பண்டங்களுடன் மருத்துவமனைக்கு வந்தனர். ஹர்ஷாந்த் குழந்தையைப் பார்த்துவிட்டு, “அண்ணா! இவ கண்டிப்பா என்னைப்போல ஒரு பெரிய டெக்னீஷியனாவருவா பாருங்க,” என்றான் குறும்புடன்.

​நிலாஅவனை முறைத்தாள். “முதல்ல அவளைக் கவி அண்ணா போலஒரு நல்ல கவிஞரா வரவிடு. அவளோட கவிதைகள் உலகையே ஆளட்டும்,” என்றாள்.

​இந்தமகிழ்ச்சியான தருணத்தில், கவிவர்ஷனுக்கு ஒரு போன் வந்தது. அது அவனது லண்டன் அலுவலகத்திலிருந்து வந்திருந்தது. “சார்… ‘சைலண்ட் கனெக்ட்’ சாஃப்ட்வேர் இப்போ ஐக்கிய நாடுகள் சபையால ,அங்கீகரிக்கப்பட்டிருக்கு. இதற்காக உங்களுக்கு ஒரு பெரிய விருதுகாத்துட்டு இருக்கு,” என்றனர்.

​கவிவர்ஷன்அந்தச் செய்தியைக் கேட்டுப் புன்னகைத்தான். “இப்போதைக்கு எனக்குக் கிடைச்சிருக்கிற பெரிய விருது இதோ என் மடியிலதூங்கிட்டு இருக்கு. மற்ற விருதுகள் எல்லாம்அப்புறம் பார்த்துக்கலாம்,” என்று சொல்லிவிட்டு போனை வைத்தான்.

​அந்தமழையிரவு ஒரு புதிய தொடக்கத்தைக்கொடுத்திருந்தது. ஆனால், கவிவர்ஷனுக்குத் தெரியும், அதிகாரம் மற்றும் பணத்தைத் தாண்டி தனது மகளை ஒருசிறந்த மனிதராக வளர்ப்பதுதான் அவனது அடுத்த பெரிய சவால் என்று.

​கவிவர்ஷன்ஜன்னல் வழியாக வெளியே பார்த்தான். மழை நின்று, ஒருஅழகான வானவில் கோயம்புத்தூர் வானில் தோன்றியிருந்தது. அந்த வானவில்லைப் போலவேஅவனது வாழ்க்கையும் இப்போது பல வண்ணங்களால் நிறைந்திருந்தது.