மௌன ராகம் 39

​அத்தியாயம் 39: ​காலத்தின் நதி எதற்கும் காத்திருப்பதில்லை. அது மேடுபள்ளங்களைக் கடந்து, வலிகளையும் வெற்றிகளையும் சுமந்து கொண்டு ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறது. கவிவர்ஷன் மற்றும் பிரக்யுவின் வாழ்வு தொடங்கி இப்போது முப்பது ஆண்டுகள் கடந்துவிட்டன. கோயம்புத்தூர் மாநகரம் ஒரு நவீனத் தொழில்நுட்பமையமாக மாறியிருந்தது. ஆனால், அந்த மாற்றங்களுக்கு நடுவேஒரு ஆலமரம் போல கம்பீரமாக நின்றது ‘கவி-டெக் சாம்ராஜ்யம்’.

​ ​இன்று ‘கவி-டெக்’ நிறுவனத்தின் முப்பதாவது ஆண்டு விழா. கோயம்புத்தூரின் மிகப்பெரிய மைதானத்தில் பல்லாயிரக்கணக்கான மக்கள் கூடியிருந்தனர். மேடையில் ஒரு பெரிய திரைஇருந்தது. அதில் கவிவர்ஷன் லண்டனில் ஒரு சாதாரணத் தொழிலாளியாகஇருந்தபோது எடுத்த அந்த ஒற்றைப் புகைப்படம்ஒளிபரப்பப்பட்டது.

​கவிவர்ஷனுக்குஇப்போது அறுபது வயதுக்கு மேல் ஆகிவிட்டது. அவனதுதலைமுடி நரைத்திருந்தாலும், அவனது கண்களில் இருந்த அந்தத் தீட்சண்யம் அப்படியே இருந்தது. அவனது அருகில் பிரக்யு அமர்ந்திருந்தாள். முதுமை அவளது அழகைக் குறைக்கவில்லை, மாறாக ஒரு பேரமைதியைத் தந்திருந்தது.

​”அப்பா… மேடைக்குக்கிளம்பலாமா?” – ஒரு கம்பீரமான குரல்கேட்டது.

​அதுராகா. இப்போது அவள் ஒரு சர்வதேசத்தொழில் தலைவி. அவளது கண்கள் அவனது தந்தையைப் போலவே கவிதையைப் பேசின. அவளுக்குப் பின்னால் கவின் நின்றான். அவன் இந்தியாவின் முதன்மைவிஞ்ஞானிகளில் ஒருவன்.

​”கிளம்பலாம் ராகா. ஆனா இன்னைக்கு நான் எதுவும் பேசப்போறதில்லை. இன்னைக்கு இந்த உலகம் உன்குரலையும், கவினோட அறிவையும் தான் கேட்கணும்,” என்றான்கவிவர்ஷன் மென்மையாக.

​ராகாமேடைக்குச் சென்ற போது, அங்கிருந்த கரகோஷம் அடங்க வெகுநேரம் ஆனது. அவள் மைக்கைப் பிடித்துத்தனது உரையைத் தொடங்கினாள்.

​”இங்கே அமர்ந்திருக்கும்என் தந்தை கவிவர்ஷன் எனக்கு ஒரு பாடத்தைக் கற்றுக்கொடுத்தார். ‘வெற்றி என்பது நாம் சம்பாதிக்கும் பணத்தில்இல்லை; நாம் துடைக்கும் கண்ணீரில்இருக்கிறது’ என்பதுதான் அது. இன்று எங்கள்நிறுவனம் உருவாக்கியுள்ள ‘நிழல் மொழி’ என்ற தொழில்நுட்பம், உலகெங்கும்உள்ள ஊற்றுக்கண் இல்லாத ஊனமுற்றவர்களின் இதயத்துடிப்பை இசையாக மாற்றுகிறது. இதுதான் என் தந்தை கண்டகனவு. வார்த்தைகள் தோற்றுப்போகும் இடத்தில், மௌனம் ஒரு புரட்சியைத் தொடங்குகிறது,” என்று அவள் முழங்கினாள்.

​கவின்மேடைக்கு வந்து, ஒரு புதிய செயலியை அறிமுகப்படுத்தினான். அது ‘பூம்பொழில் 2.0’. இதன் மூலம் இந்தியாவின்ஒவ்வொரு குக்கிராமமும் உலகின் முன்னணிப் பல்கலைக்கழகங்களுடன் நேரடித் தொடர்பு கொள்ள முடியும்.

​”இந்தத் தொழில்நுட்பம்என் பெரியப்பா கவிவர்ஷனின் அர்ப்பணிப்பு. அவர் ஒரு காலத்தில்கல்வியைத் தேடி லண்டன் சென்றார். ஆனால் இன்று லண்டன் மாணவர்கள் கல்வியைத் தேடி இந்தியக் கிராமங்களைநோக்கி வருகிறார்கள். இதுதான் மௌனங்களின் மொழி நிகழ்த்திய சாதனை,” என்றான் கவின்.

​சசிதரன்மற்றும் மீனா இருவரும் பலஆண்டுகளுக்கு முன்பே இயற்கையோடு ஒன்றிவிட்டனர். ஆனால் அவர்களது நினைவுகள் அந்த வீட்டின் ஒவ்வொருஅணுவிலும் நிறைந்திருந்தன. கவிவர்ஷன் விழா முடிந்ததும் நேராகத்தனது பழைய கிராமத்து வீட்டிற்குச்சென்றான்.

​அங்கேதிண்ணையில் அமர்ந்து பிரக்யுவின் கைகளைப் பற்றிக்கொண்டான். “பிரக்யு… அன்னைக்கு இதே இடத்துல தான்நான் உனக்காகக் காத்திருந்தேன். அன்னைக்கு என்கிட்ட கவிதை சொல்லத் தெரியல. ஆனா இன்னைக்கு இந்தஉலகமே என்னோட கவிதையைப் பாடிக் கொண்டிருக்கு,” என்றான் கவிவர்ஷன்.

​பிரக்யுஅவனது தோளில் சாய்ந்து கொண்டாள். “கவி… நம்ம காதல் ஒருபோதும்முடியப்போறதில்லை. இதோ, மௌனிகாவும் கவினும்நம்ம பாதையைத் தொடர்ந்து போறாங்க. நம்ம காலத்துக்குப் பிறகும், யாரோ ஒரு காதலன் ஒருகாதலிக்கு ‘மௌனங்களின் ராகத்தையை வாசிச்சுக் காட்டுவான். அங்க நாம உயிரோடஇருப்போம்,” என்றாள்.

​அன்றுஇரவு, கவிவர்ஷன் தனது இறுதித் தொகுப்பைஎழுதி முடித்தான். அந்தப் புத்தகத்தின் பெயர் ‘மௌன ராகம் – ஒரு காவியப் பயணம்’. அதன் கடைசிப் பக்கத்தில் அவன் இவ்வாறு எழுதினான்:

​”வார்த்தைகள் தீர்ந்துவிடும்போது காதலும் தீர்ந்துவிடுவதில்லை.

மௌனம்என்பது வெற்றிடம் அல்ல; அது அண்ட சராசரத்தின்இசை.

நான்அழுத ஒவ்வொரு கண்ணீர்த்துளியும் ஒரு கோடிங்காக மாறியது.

நான்அனுபவித்த ஒவ்வொரு வலியும் ஒரு கவிதையாக மலர்ந்தது.

இறுதியில்மிஞ்சுவது அன்பு மட்டுமே!”

​அவன்புத்தகத்தை மூடி வைத்தான். ஜன்னலுக்குவெளியே நிலா பிரகாசமாகத் தெரிந்தது. தூரத்தில் ‘மௌனிகா வனம்’ காற்றில் சலசலத்தது. கவிவர்ஷன் தனது கண்களை மெல்லமூடினான். அவன் அருகில் பிரக்யுஅவனது கைகளைப் பிடித்தபடியே உறங்கிக் கொண்டிருந்தாள்.

​அந்தஅமைதியான இரவில், அவர்களின் இதயத்துடிப்புகள் ஒன்றாக ஒலித்தன. அது ஒரு புதியமௌனக் கவிதையை அந்த உலகிற்குச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தது.