மௌன ராகம் 6

அத்தியாயம் 6: 

​கோயம்புத்தூர்மாநகரத்தின் அந்திப் பொழுது ஒரு விசித்திரமான செந்நிறத்தில் காட்சியளித்தது. வழக்கமாக நிலவும் குளுமை மறைந்து, காற்றில் ஒருவித வெப்பம் கலந்திருந்தது. அந்த வெப்பம் இயற்கையினுடையது மட்டுமல்ல, கவிவர்ஷனின் இதயத்திற்குள் எரிந்து கொண்டிருந்த கோபத்தின் தணலும் கூட.

​கவிவர்ஷன் தனது வீட்டின் மொட்டை மாடியில் நின்றிருந்தான். அங்கிருந்து பார்த்தால் தூரத்தில் தெரியும் ரூபனின் பங்களா ஒரு பெரிய கோட்டையைப் போலத் தெரிந்தது. அந்தப் பிரம்மாண்டமான மதில் சுவர்களுக்குப் பின்னால், ஒரு மென்மையான இதயம் சிறைப்பட்டு கிடக்கிறது என்பதை நினைக்கும் போது அவனது கைமுட்டிகள் தானாகவே இறுகின.

​கல்லூரி நிர்வாகம் அவனுக்கு வழங்கியிருந்த அந்தத் தற்காலிக நீக்க உத்தரவு காகிதம், மேசையின் மீது காற்றில் படபடத்துக் கொண்டிருந்தது. அந்த ஒரு தாள் அவனது இத்தனை கால உழைப்பையும், நற்பெயரையும் கேலி செய்வது போல அவனுக்குத் தோன்றியது. ஆனால், கவிவர்ஷன் இப்போது பழைய கவிவர்ஷன் அல்ல. அவன் சொற்களால் கோட்டை கட்டுவதை நிறுத்திவிட்டு, செயல்களால் சிகரம் தொடத் துணிந்திருந்தான்.

​கீழே அறையில், ஹர்ஷாந்த் தனது கணினித் திரையின் முன்னே தீவிரமாக இயங்கிக் கொண்டிருந்தான். அவனது கண்கள் சிவந்து, தூக்கமின்மையால் ஒருவிதமான சோர்வு தெரிந்தாலும், அவனது விரல்கள் கீபோர்டில் மின்னல் வேகத்தில் நடனமாடின.

​”அண்ணா… இங்க வந்து பாரேன்!” – ஹர்ஷாந்தின் குரலில் ஒருவிதமான பதற்றமும் கலந்த உற்சாகமும் இருந்தது.

​கவிவர்ஷன் கீழே வந்து அவனது கணினித் திரையைப் பார்த்தான். அதில் ஏகப்பட்ட எண்கள், வரைபடங்கள் மற்றும் சில ரகசியக் கோப்புகள் ஓடிக்கொண்டிருந்தன.

​”என்னடா இது?” என்று கவி கேட்டான்.

​”இதுதான் ரூபனின் சாம்ராஜ்யத்தின் உண்மையான முகம் அண்ணா. அவர் வெளியே ஒரு நேர்மையான தொழிலதிபர் போலக் காட்டிக் கொண்டாலும், உள்ளுக்குள் அவர் செஞ்சிருக்கிற தில்லுமுல்லுகள் கற்பனைக்கும் எட்டாதவை. இங்க பாரு… கடந்த ஐந்து வருஷங்கள்ல அவர் செஞ்சிருக்கிற ஏற்றுமதி இறக்குமதி கணக்குகள்ல பெரிய ஓட்டைகள் இருக்கு. போலியான கம்பெனிகளை உருவாக்கி, அரசாங்கத்தின் கண்களில் மண்ணைத் தூவி, கோடிக்கணக்கான வரிப் பணத்தைச் சுருட்டியிருக்கார். இது மட்டும் ஐடிகைகளுக்குப் போனா, அவரோட இந்தப் பங்களா, சொத்துக்கள் எல்லாம் ஒரே நாள்ல பறிமுதல் செய்யப்படும்,” என்று ஹர்ஷாந்த் விளக்கினான்.

​கவிவர்ஷன்அந்தத் தகவல்களை ஆழ்ந்து கவனித்தான். “ஹர்ஷாந்த்… எனக்கு அவரைப் பழிவாங்கணும்னு  ஆசைஇல்லை. ஆனா, அவர் அதிகாரத்தைவச்சு ஒரு ஏழை மாணவனோடவாழ்க்கையைச் சிதைக்கலாம்னு நினைச்ச அந்த அகங்காரத்தை அடக்கணும். இந்தப் புகாரை வச்சு நாம அவரை மிரட்டப் போறதில்லை. ஆனா, நாளைக்குக் காலேஜ்மீட்டிங்ல அவர் முன்னாடி இதை ஒரு ஆயுதமா வைப்போம். அவர் செஞ்ச அந்தப் பொய்ப் புகாரைத் திரும்பப் பெற வைக்க இதுதான்ஒரே வழி.”

​ ​அதே நேரத்தில், ரூபனின் பங்களாவில் பிரக்யு தனது அறையின் ஜன்னல் ஓரம் அமர்ந்து வெளியே பெய்யத் தொடங்கிய மெல்லிய தூறலைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அவளது அறையில் மின்விளக்குகள் அணைக்கப்பட்டிருந்தன. நிலவொளி மட்டும் ஜன்னல் வழியாக உள்ளே வந்து அவளது சோகமான முகத்தில் விழுந்தது.

​அவளது கையில் அந்தப் பழைய மொபைல் இருந்தது. கவிவர்ஷனிடம் பேசிய அந்தச் சில நிமிடங்களே அவளது வாழ்நாளின் மிகச் சிறந்த தருணங்களாகத் தெரிந்தன. அவனது குரலில் இருந்த அந்த உறுதி, அவளுக்குஒரு பெரும் பாதுகாப்பைத் தந்தது.

​திடீரென கதவு திறக்கப்படும் சத்தம் கேட்டது. பிரக்யு திடுக்கிட்டு அந்தப் போனைத் தனது தலையணைக்கு அடியில் ஒளித்து வைத்தாள். உள்ளே ரூபன் வந்தார் .

​அவரதுமுகத்தில் ஒருவிதமான வக்கிரமான புன்னகை இருந்தது. “என்ன பிரக்யு… இன்னும் தூங்கலையா? உன் கவிஞனை நினைச்சுட்டுஇருக்கியா?” என்று ஏளனமாகத் கேட்டார்.

​பிரக்யு பதில் பேசவில்லை. அவளது மௌனம் ரூபனை இன்னும் ஆத்திரப்படுத்தியது.

​”இங்க பாரு… நாளைக்குக் காலேஜ்ல டிசிப்ளினரி கமிட்டி மீட்டிங் இருக்கு. அங்க நீ வந்து, அந்தப் பையன் உன்னை மிரட்டுனது உண்மைதான்னு சாட்சி சொல்லணும். அப்படி நீ சொல்லலன்னா, உன் கவிஞனோட குடும்பமே தெருவுக்கு வரும். அவன் தம்பி ஹர்ஷாந்த் வாழ்க்கையையும் நான் நாசம் பண்ணிடுவேன். ஜாக்கிரதை!” என்று எச்சரித்துவிட்டு வெளியேறினார்.

​பிரக்யு அப்படியே தரையில் அமர்ந்து தேம்பித் தேம்பி அழுதாள். “கடவுளே! ஏன் எனக்கு மட்டும்இவ்வளவு சோதனைகள்? காதலிப்பது இவ்வளவு பெரிய குற்றமா?” என்று அவளது உள்மனம் கதறியது. ஆனால், கவிவர்ஷன் சொன்ன அந்த வரிகள் அவளது நினைவுக்கு வந்தன: “உன் மௌனம் தான்அவருக்குப் பலம்… அதை உடை!”

​​இரவு பதினொரு மணி. கோயம்புத்தூரின் காந்திபுரம்பேருந்து நிலையம் அருகே ஒரு பழைய டீக்கடையில் கவிவர்ஷன் தனது நண்பன் செல்வாவுடன்அமர்ந்திருந்தான். அந்த இடம் எப்போதும்போல மக்கள் நடமாட்டமின்றி வெறிச்சோடிக் கிடந்தது.

​”கவி… நீபண்றது ரொம்ப ஆபத்து. ரூபன் சாதாரண ஆள் இல்லை. அவருக்குப்பின்னாடி பெரிய அரசியல் பலமும், ரவுடி கூட்டமும் இருக்கு. நாளைக்கு நீ காலேஜுக்குப் போறதுசிங்கத்தோட குகைக்குள்ள போற மாதிரி,” என்றுசெல்வா எச்சரித்தான்.

​கவிவர்ஷன்டீயைக் குடித்துவிட்டுச் சொன்னான், “செல்வா… சிங்கம் குகைக்குள்ள இருக்குற வரைக்கும் தான் அது ராஜா. ஆனா, வேடன் குகைக்குள்ளயே போயிட்டா, சிங்கத்துக்குத் தப்பிக்க வழியில்லை. நான் பயந்து ஓடறதுக்குக்கவிதை எழுதல. நான் தோத்துட்டா, இனிஎந்த ஒரு ஏழை மாணவனும்காதலிக்கவோ, அதிகாரத்தை எதிர்க்கவோ பயப்படுவான். அந்தப் பயத்தை நான் உடைக்கணும்.”

​செல்வாகவியின் கைகளைப் பற்றிக்கொண்டான். “சரிடா… நீ போற பாதைஆபத்தானதுன்னு தெரிஞ்சும் நான் உன் கூடவர்றேன். நாளைக்கு நம்ம காலேஜ் பசங்கஎல்லாரும் உன் பக்கம் இருப்பாங்க. அந்த ரூபன் அதிகாரத்துக்கு நாம ஒரு பாடம்புகட்டுவோம்.”

​அன்றுஇரவு கவிவர்ஷன் தூங்கவில்லை. அவன் ஒரு காகிதத்தைஎடுத்து எழுதத் தொடங்கினான். இது காதலைப் பற்றியதுஅல்ல, இது ஒரு போர்க்களத்தின்அறிக்கை.

​“அதிகாரத்தின் வாள்கள்கூர்மையாக இருக்கலாம்,

ஆனால்நீதியின் கேடயம் அதை விட வலிமையானது!

நாளைஒரு விடியல் பிறக்கும் – அது

மௌனங்களைஉடைக்கும் இடியாக இருக்கும்!

பிரக்யு… நீ அழுவதை நிறுத்து,

உன்கண்ணீரின் ஒவ்வொரு துளிக்கும் – நான்

நாளைஅந்த அதிகாரத்தின் அஸ்திவாரத்தை ஆட்டுவேன்!”

​அவன்எழுதி முடித்தபோது அதிகாலை  நான்குமணி. ஜன்னல் வழியாகத் தெரிந்த அந்த முதல் வெளிச்சம், ஒரு பெரிய மாற்றத்திற்கான அறிகுறியாக அவனுக்குத் தெரிந்தது. கவிவர்ஷன் குளித்துவிட்டு, தனது வெண்ணிறச் சட்டையைஅணிந்துகொண்டான். அது அவனது தூய்மையின்அடையாளம்.

​ஹர்ஷாந்த்லேப்டாப் பையுடன் தயாராக நின்றான். சசிதரன் மகனின் தலையில் கை வைத்து ஆசீர்வதித்தார். “போயிட்டு வாப்பா… தர்மம் தான் ஜெயிக்கும்,” என்றார்.

​கவிவர்ஷன்தனது பைக்கை ஸ்டார்ட் செய்தான். அவனது பயணம் இப்போது கல்லூரிக்கு மட்டுமல்ல, ஒரு பெரிய சமுதாயமாற்றத்தை நோக்கியும் இருந்தது. அந்தப் பழைய பல்சர் பைக்கின்சத்தம், கோயம்புத்தூர் மாநகரத்தின் விடியலில் ஒரு எச்சரிக்கை மணியாக ஒலித்தது.