மௌன ராகம் 8

அத்தியாயம் 8: 

​கல்லூரி நிர்வாகக் குழுவின் அறையில் கவிவர்ஷன் பெற்ற வெற்றி, கோவை மாநகரம் முழுவதும்ஒரு காட்டுத்தீயைப் போலப் பரவியிருந்தது. ஒரு சாதாரண மாணவன், அதிகாரமிக்க ரூபனின் அஸ்திவாரத்தையே அசைத்து விட்டான் என்பது பலருக்கும் ஆச்சரியத்தையும், சிலருக்கு அச்சத்தையும் தந்தது. ஆனால், கவிவர்ஷனுக்குத் தெரியும், காயம் பட்ட சிங்கம் இன்னும்ஆக்ரோஷமாகத் தான் தாக்கும் என்று.

​அன்றுமாலை, கோயம்புத்தூர் ரேஸ் கோர்ஸ் சாலையில்இருந்த அந்தப் பழைய பூங்கா, ஒருஅமைதியான சொர்க்கம் போலக் காட்சியளித்தது. மரங்களின் இலைகளுக்கிடையே புகுந்து வந்த சூரிய ஒளி, தரையில் ஒரு தங்கக் கோலத்தைவரைந்து கொண்டிருந்தது. கவிவர்ஷன் அந்தப் பூங்காவின் கடைசி பெஞ்சில் அமர்ந்து, பிரக்யுவுக்காகக் காத்துக் கொண்டிருந்தான். அவனது கையில் ஒரு சிறிய காகிதமும்பேனாவும் இருந்தன. அவன் ஏதோ ஒருபுதிய கவிதையை எழுதத் தொடங்கினான், ஆனால் அந்த வரிகளில் ஒருவிதமானபிரிவின் வாசம் வீசியது.

​”கவி…” – ஒருமெல்லிய குரல்.

​கவிவர்ஷன்நிமிர்ந்து பார்த்தான். பிரக்யு ஓடி வந்து அவன்அருகில் அமர்ந்தாள். அவளது முகம் இன்று மலர்ச்சியாக இல்லை; மாறாக, ஒரு பெரிய புயலுக்குப்பிந்தைய அமைதியைப் போல இருந்தது. அவளதுகைகள் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தன.

​”என்ன ஆச்சுபிரக்யு? ஏன் இப்படிப் பதற்றமாஇருக்க? காலேஜ்ல தான் ஜெயிச்சுட்டோமே!” என்று கவிஅவளது கைகளைப் பற்றி ஆறுதல் படுத்தினான்.

​பிரக்யுஅவனது தோளில் தலை சாய்த்துக் கொண்டாள். “கவி… நீ அப்பாவை இன்னும்புரிஞ்சுக்கல. அவர் இன்னைக்கு வீட்டுலஒரு வார்த்தை கூடப் பேசல. ஆனா, அவர் மௌனம்எனக்குப் பயத்தைத் தருது. அவர் ஏதோ ஒருபெரிய பிளான் பண்றாருன்னு என் உள் மனசு சொல்லுது. இப்போ கூட நான் வீட்டுலஇருந்து யாருக்கும் தெரியாமத் தான் ஓடி வந்திருக்கேன்,” என்றாள் விம்மிக்கொண்டே.

​கவிவர்ஷன்அவளது கூந்தலை மெல்ல வருடினான். “பயப்படாதே பிரக்யு. அவர் என்ன செஞ்சாலும்நம்மைப் பிரிக்க முடியாது. நீ என் கூடஇருக்கிற வரைக்கும் எனக்கு எந்தக் கவலையும் இல்லை.”

​அந்தப்பூங்காவின் ஓரத்திலிருந்த ஒரு குளம், அவர்களின்காதலுக்குச் சாட்சியாக அமைதியாக இருந்தது. கவிவர்ஷன் அவளது கைகளைப் பற்றி, “நினைவிருக்கா பிரக்யு? முதல் முறை நாம இங்கவந்தப்போ, ஒரு சின்ன குருவிகூடு கட்டுறதைப் பார்த்துட்டு, ‘நமக்கும் இப்படி ஒரு சின்ன வீடுவேணும்னு சொன்னியே… அந்த வீட்டை நான்நிச்சயம் கட்டுவேன். அதுல அதிகாரமோ, பணமோஇருக்காது. வெறும் அன்பு மட்டும் தான் இருக்கும்,” என்றான்.

​பிரக்யுபுன்னகைத்தாள். “அந்த வீட்டுல உன்கவிதைகள் மட்டும் தான் ஒலிக்கணும் கவி. அது போதும் எனக்கு.”

​அதேநேரம், ரூபனின் பங்களாவில் ஒரு ரகசிய மீட்டிங்நடந்து கொண்டிருந்தது. ரூபன் தனது வழக்கறிஞர் மற்றும்சில செல்வாக்கு மிக்க மனிதர்களுடன் அமர்ந்திருந்தார். அவரது முகத்தில் தெரிந்த அந்த அமைதி, ஒருபெரிய அழிவின் ஆரம்பம்.

​”சார்… அந்தப்பையன் கையில நம்ம கம்பெனியோட ஆதாரங்கள்இருக்கு. அவனை இப்போவே எதுனாசெஞ்சா, அது நமக்கே ஆபத்தாமுடியும்,” என்றார் வழக்கறிஞர்.

​ரூபன்புகையை ஊதித் தள்ளினார். “எனக்குத் தெரியும். அவனை இப்போதைக்கு ஒழிக்கமுடியாது. ஆனா, அவனை இங்கிருந்துதூரமா அனுப்பிட்டா? அவன் கண்ணுக்கு முன்னாடிபிரக்யு இல்லைன்னா, அந்தப் பையன் தானா அடங்கிடுவான். அவனோடஅந்தத் தில்லுமுல்லு ஆதாரங்களை அவன் வெளியிட்டா, என்கௌரவம் போகும். ஆனா, என் மகளைஅவனுக்குக் கட்டிக் கொடுத்து என் கௌரவத்தை நான்ஏன் இழக்கணும்?”

​”அப்ப என்னபண்ணப் போறீங்க சார்?”

​”லண்டன்ல இருக்கிறஎன் பிசினஸ் பார்ட்னர் கிட்ட பேசியிருக்கேன். கவிவர்ஷனுக்கு அங்க ஒரு பெரியஸ்காலர்ஷிப் கிடைக்கிற மாதிரி ஏற்பாடு பண்ணியிருக்கேன். அவனோட திறமைக்கு லண்டன்ல ஒரு பெரிய கம்பெனிலவேலை கிடைக்கும். அவன் ஒரு நடுத்தரக்குடும்பத்துப் பையன், லண்டன் போற வாய்ப்பை அவன்மிஸ் பண்ண மாட்டான். அவன்அங்க போயிட்டா, இங்க பிரக்யுவுக்கு நான்நினைச்ச மாதிரி கல்யாணம் பண்ணி வைப்பேன்,” என்று ரூபன் ஒரு வஞ்சகமான திட்டத்தைச்சொன்னார்.

அன்று இருவுணவின்போது எதுவுமே நமக்காதது போலவே இருந்தார் ரூபன். மேனகாவிடம் பிரக்யு நடந்ததைக் கூறியிருந்தாள். ரூபனின் இந்த அமைதி மேனகாவை அச்சத்தில் ஆழ்த்தியது. உணவை உண்டதும் எதுவும் பேசாது கைகளைக் கழுவிக் கொண்டு அறைக்குள் நுழைந்து கொண்டார்.

அடுத்த நாள் கல்லூரிக்கு வந்த பிரக்யுவின் முகமோ மலர்ச்சியாகவே இல்லை.அவளை சிரிக்கவைத்து இயல்பு நிலைக்குத் திருப்பியிருந்தான். கவியும் பிரக்யுவும்  கல்லூரியில் தங்கள் காதலை வளர்த்துக் கொண்டிருந்தனர்.” பிரக்யு இப்போ எக்ஸாம்  பைனல் ப்ராஜெக்ட் இன்னைக்கு கொடுத்துடன் . இதோட நான் இனி காலேஜ்வர முடியாது. உன்னப் பார்க்காம எப்பிடி இருக்கப் போறனு தெரியல என்றான். அதனைத் தொடர்ந்து.  ஜாப்புக்கும் அப்ளை பண்ணிருக்கன் என்றான். கவலையான குரலில் பிரக்யுவிற்குத் தான் தெரியுமே   அவன்  முன்பு லண்டனில்  உயர்கல்விக்காக அப்ளை செய்திருந்தது. அதைப் பற்றி எந்த செய்தியும் இல்லாதவிடத்து  அவனும் என்ன செய்வான் எதிர்காலத்தை பார்க்க வேண்டுமே இதோ வேலைக்கு விண்ணப்பித்திருக்கிறான்.  

அப்படியே நாட்கள் செல்ல அன்று.  கவிவர்ஷனின் வீட்டிற்கு ஒரு ஸ்பீட் போஸ்ட்வந்தது. அதை வாங்கிய மீனாகவி கடிதம் வந்திருக்கு என்றவர் மேசையில் வைத்த விட்டு உள்ளே சென்றார். கவிவர்ஷன் அதைப் பிரித்துப் பார்த்த போது அதிர்ந்து போனான். முன்பு விண்ணப்பித்தாலும் இப்போது கிடைப்பதற்கு  சந்தர்ப்பமில்லையே என எண்ணியவன். அதைத் திறந்து பார்க்க லண்டனில்உள்ள ஒரு புகழ்பெற்ற பல்கலைக்கழகத்தில் இருந்து வந்த அனுமதிக் கடிதம்அதுவும்  நூறுவீத கல்வி உதவித் தொகையுடன்.

​”டேய் ஹர்ஷாஇங்க பார்டா”

ஹர்ஷாவும் கவியின் சத்தத்தில் “என்னடா” என வந்தவன் அவன் கையில் இருந்த கடிதத்தைப் பார்க்க புகழ்பெற்றபல்கலைக்கழகத்தில் இருந்து வந்த அனுமதிக் கடிதம்வந்திருந்தது  “லண்டன்லஇருந்து கூப்பிட்டு இருக்காங்க!” என்று கவி ஆச்சரியத்துடன் சொன்னான்.

​சசிதரன்அந்தக் கடிதத்தைப் பார்த்து விட்டு மகிழ்ச்சி அடைந்தார். “தம்பி! இது உன் உழைப்புக்குக்கிடைச்ச வெற்றிப்பா. இவ்வளவு பெரிய வாய்ப்பு எல்லாருக்கும் கிடைக்காது. நீ போயிட்டு வா,” என்றார்.

மீனாவோநல்லது தம்பி சந்தோசமா போயிட்டு வா என்றாள். உள்ளுக்குள்மகனை பிரிந்திருக்க  வேண்டும்என வருந்தினாலும்அவன் வளர்ச்சியை தடுப்பார்களா அவர்கள்

​ஆனால், கவிவர்ஷனின் மனம் தயங்கியது. ‘இதுஎப்படித் தானாக வந்தது? ரூபன் இதற்கும் பின்னால் இருப்பாரோ?’ என்று அவன் சந்தேகித்தான். அவன்உடனடியாகப் பிரக்யுவுக்குப் போன் செய்தான்.

​”பிரக்யு… எனக்குலண்டன்ல இருந்து கால் வந்திருக்கு. நான்போகணுமா?”

​பிரக்யுஒரு நிமிடம் மௌனமானாள். அவளுக்குத் தெரியும், இது தனது தந்தையின்வேலை என்று. அவளது தந்தை அவளிடம் காலையிலேயே சொல்லியிருந்தார்: “அவன் லண்டன் போனாதான் அவனோட குடும்பம் நிம்மதியா இருக்கும். இல்லைன்னா, உன் காதலால் அவன்குடும்பமே அழியும்.”

​பிரக்யுகனத்த இதயத்துடன் சொன்னாள், “கவி… இது உன்னோட எதிர்காலம். நீ போகணும். எனக்காக உன் வாழ்க்கையை நீஅழிச்சுக்காதே. நீ பெரிய ஆளாவரணும்னு நான் ஆசைப்படுறேன். போயிட்டுவா கவி.”

​அவளதுகுரலில் இருந்த நடுக்கத்தை கவி உணரவில்லை. அவன்அதை ஒரு ஊக்கமாக எடுத்துக்கொண்டான்.

​பயணத்திற்கானஏற்பாடுகள் விறுவிறுப்பாக நடந்தன. ஒரு வாரம் கழித்து, கவிவர்ஷன் கிளம்பும் நாள் வந்தது. சென்னைவிமான நிலையத்திற்குப் போகும் முன், அவன் ஒருமுறை பிரக்யுவைச்சந்திக்க விரும்பினான். ஆனால், ரூபன் அவளை வீட்டை விட்டுவெளியே வரவிடவில்லை.

​கவிவர்ஷன்விமான நிலையத்தின் வாசலில் நின்று, கடைசி முறையாகத் தனது மொபைலில் பிரக்யுவுக்குஒரு மெசேஜ் அனுப்பினான்:

​”கடல் கடந்துபோனாலும் – என்

சுவாசம்உன் அருகிலேயே இருக்கும்!

நான்போகிறேன் – என்

தகுதியைநிரூபிக்க அல்ல…

உன்னைஅடைவதற்கான தகுதியை வளர்த்துக்கொள்ள!

காத்திருபிரக்யு… இந்தக் கவிஞன் மீண்டு வருவான்!”

​விமானம்மேகங்களுக்கு இடையே உயரே பறக்கத் தொடங்கியது. ஜன்னல் வழியாகத் தெரிந்த சென்னையின் விளக்குகளைப் பார்த்தபடி கவிவர்ஷன் கண்ணீர் வடித்தான். தனக்குப் பின்னால் ரூபன் என்ன சதி செய்யப் போகிறார் என்பதுஅவனுக்குத் தெரியாது.

​கோயம்புத்தூரில், பிரக்யு தனது அறையின் ஜன்னல்ஓரம் அமர்ந்து, வானத்தில் பறந்து கொண்டிருந்த அந்த விமானத்தைப் பார்த்தாள். அவளது இதயம் சுக்குநூறாக உடைந்தது. “கவி… நீ போனதுக்கு அப்புறம்நான் எப்படி இங்க இருப்பேன்?” என்றுஅவள் அழுது கொண்டே மௌனமாகச் சொன்னாள்.

​அங்கே ரூபன் தனது அறையில் அமர்ந்து சிரித்துக் கொண்டிருந்தார். “சிங்கம் காட்டுக்குத் திரும்பிடுச்சு… இனி மான் என் வசம்தான்