மௌனத்தின் முதல் வரி

மௌனத்தின் முதல் வரி

இன்று இரவும் கூட தூங்கா இரவாகி தான் போயிருந்தது ஆர்யானுக்கு. வெகு நேரமாய் டைரியில் எழுதி கொண்டு இருந்தவன், மேலும் பல மணி நேரம் தான் எழுதியதையே வெறுத்து எதோ யோசனையில் மூழ்கி இருந்தான்

“என்னோட இந்த குறையை பத்தி அவளுக்கு தெரிஞ்சி இருக்குமோ?அதனால தான் அப்படி ஓரு பாவ பட்ட சிரிப்பு சிரிச்சாளோ!!“ மூளை ஓரு கோணத்தில் யோசிக்க,மனமோ

எனக்கு அந்த அச்சிடேன்ட் நடந்து இத்துணை நாள்ல யாருமே சிநேகமான பார்வையோ,இல்லை சிநேக புன்முருவளோ செஞ்சது இல்லை. இவ மட்டும் எப்படி என்னை பார்த்து சிநேகமாய் சிரிக்க முடிஞ்சது?“யோசித்த மனதை, கண்டித்த மூளை

”ஆர்யன் தான் பெரிய சிங்கர் ஆச்சே! அவனை தெரியாத பெண்களே இருக்க முடியாது.. அப்படி இருக்கும் போது அவனோட கதையும் தெரிஞ்சி இருக்கும் ..இந்த நேரத்தை பயன் படுத்தி ஆர்யன் கிட்ட நெருக்கம் ஆகி அவனோட சொத்துக்களை அபகரிக்க கூட அந்த பொண்ணு திட்டம் போட்டு ஓரு நட்பை உருவாக்க நினைச்சி இருக்கலாம்ல“ ஏற்கனவே நொந்து போனவனை மேலும் குழப்பி வாதம் செய்து கொண்டு இருந்தன இரண்டும்

நடுவே ஆர்யானின் நிலை தான் பாவமாகி இருந்தது.. அவன் இதுவரை சந்தித்த அனுதாப அலை அவள் புன்னகையில் வீசவில்லை என்பது அவன் மனம் நன்கு அறிந்த போதும், ஏன் என்ற கேள்வியில் இருந்து மட்டும் அவனால் வெளிவர முடியாமல் தான் தவித்து கிடந்தான் அவன்

கொடைக்கானலின் குளிர் ஆர்யனின் எலும்புகளைத் துளைப்பது போல இருந்தது. ஆனால், அந்த உடல் வலியை விட அவனது மனதிற்குள் இருந்த வெறுமை அதிகமாக இருந்தது. நேற்று அந்தப் பெண் யாழினி காட்டிய புன்னகை அவனுக்குள் ஏதோ ஒரு உறுத்தலை ஏற்படுத்திக்கொண்டே இருந்தது.

காலையில் எழுந்ததும் ஆர்யன் செய்த முதல் வேலை, தன் போனில் பழைய இசை ஆல்பங்களை ஓடவிடுவதுதான். ஸ்பீக்கரில் சத்தம் முழுவதுமாக வைக்கப்பட்டிருந்தது. ஆனால், அவனுக்கு எதுவுமே கேட்கவில்லை. அந்த அதிர்வுகளை மட்டும் அவன் உள்ளங்கையில் உணர முடிந்தது. அது ஒரு இறந்த காலத்தின் மிச்சம் போல அவனுக்குத் தோன்றியது. ஓரு புறம் ஆதங்கம்,மறுபுறம் மனதை விட்டு செல்ல மறுக்கும் அவளும் அவளின் புன்னகையும்

ஓரு புன்னகை இவ்வளவு போராட்டத்தை தன்னுள் நடத்த முடியுமா என்பதும் கூட ஓரு வியாபாய் அவனுள் தோன்றி தான் இருந்தது

ஆத்திரத்தில் உட்சியில் இருந்த அவன் போனைத் தூக்கி எறியப் போனவன், சட்டென்று ஜன்னல் வழியாக வெளியே பார்த்தான்.அவன் எதிர் பார்த்தது போல அவன் விழியில் சீக்கினாள் அவள்

யாழினி தன் வீட்டுத் தோட்டத்தில் ஒரு மர நாற்காலியில் அமர்ந்து எதையோ தீவிரமாக எழுதிக் கொண்டிருந்தாள். அவளுக்கு அருகே ஒரு நாய் குட்டி வாலை ஆட்டிக்கொண்டு விளையாடிக் கொண்டிருந்தது. ஆர்யன் அவளைக் கவனிப்பதையே ஒரு வேலையாக வைத்திருந்தான்.

அவன் ஒரு ராக் ஸ்டார்; ஆயிரக்கணக்கான பெண்கள் அவனது ஒரு பார்வைக்காகக் காத்திருந்த காலம் உண்டு. ஆனால் இங்கே, இந்தப் பெண் அவனை ஒரு சாதாரண மனிதனாகக் கூடக் கண்டுகொள்ளவில்லை என்பது அவனது ஈகோவைச் சீண்டியது.

“நான் எவ்வளவு பெரிய பாடகன்“ இந்த நினைப்பு இன்றும் அவன் மனதில் நின்று ,அதை அவள் முன் நிரூபித்து,அவள் பார்வையில் தன்னை சிறந்தவனாய் காட்டி கொள்ள விரும்பியவனின் மனது,அவளை காண துடித்தது

அவன் மெல்ல வீட்டை விட்டு வெளியே வந்தான். பல நாட்களாக இல்லை இல்லை, பல மாதங்களாக அவன் வீட்டை விட்டே வெளிவராமல் தன்னை ஓரு அறைக்குள் பூட்டி கிடந்தவன் இன்று இறுதியாய் வெளி காற்றை ஸ்பரிசிக்கிறான் .ஜன்னல் வழி மட்டுமே கண்ட உலகத்தின் மொத்தத்தையும் முழுதாய் காண்கிறான் ஆர்யன்.அவனது காலடிகள் புல்வெளியில் படும் சத்தம் அவனுக்குக் கேட்கவில்லை, ஆனால் அந்தப் புல்லின் ஈரப்பதம் அவனது கால்களில் ஒட்டிக்கொண்டது. அவை அனைத்தையும் உணர்ந்து ரசிக்கும் நிலையில் அவன் இல்லை.மன கேள்விகளை கேட்டே ஆக வேண்டும் என்ற அவனின் ஈகோ அவனை அவள் முன் நிறுத்தியது.இறுதியாய்,யாழினியின் வீட்டின் வேலி அருகே போய் நின்றான்.

அவன் அங்கே நிற்பதை உணர்ந்தவள் போல யாழினி நிமிர்ந்து பார்த்தாள். மீண்டும் அதே அமைதியான புன்னகை.
ஆர்யன் கரகரப்பான குரலில் பேசினான்.

“ஹலோ… நீங்க யாரு? ஏன் என்னைப் பார்த்து நேத்து அப்படிச் சிரிச்சீங்க?”,அவன் கேட்ட கேள்விக்கு யாழினியிடம் இருந்து பதில் இல்லை. அவள் அவனை ஒரு நிமிடம் உற்றுப் பார்த்தாள். அவன் விழி கூறிய தவிப்பை கவனித்தாள்.பிறகு, அவள் கையில் இருந்த ஒரு சிறிய சிலேட்டை எடுத்து எதையோ எழுதினாள். அதை உயர்த்தி ஆர்யனிடம் காட்டினாள்.

அதில் அழகிய தமிழ் எழுத்துக்களில் எழுதப்பட்டிருந்தது:

“காலை வணக்கம்! என் பெயர் யாழினி.காலையிலேயே எதுக்கு இவ்ளோ கோவம்?” நிதானமாய் கேட்டவலை கண்டு ஆர்யன் குழப்பமடைந்தான்.

“நான் கேட்ட கேள்விக்கு பதில் சொல்லாம, ஏன் இப்படி எழுதித் தர்றீங்க? உங்களுக்குக் காது கேட்காதா?” என்று சற்று எகத்தாளமாகக் கேட்டான். அவனது இயலாமை அவனை மற்றவர்களிடம் கோபப்பட வைத்தது.
யாழினி மீண்டும் சிலேட்டில் எழுதினாள்.

“எனக்குக் காது கேட்கும். ஆனால் நான் பேசுவதில்லை. மௌனம் தான் என் மொழி.” கூறிய அவளின் பேச்சில் ஆர்யன் ஒரு கணம் ஸ்தம்பித்து நின்றான்.

“பேச மாட்டீர்களா? ஏன்?” எப்போல இருந்து?எப்படி ஆச்சு?“கேள்விகளை அடுக்கியவன் பேச்சில் தவிப்பு அதிகமே தெரிந்தது ,யாழினி ஒரு மெல்லிய சிரிப்புடன் தோள்களை உயர்த்தினாள். பிறகு தன் டைரியைக் காட்டி,

“உள்ளே வருகிறீர்களா? தேநீர் அருந்தலாம்” என்று சைகை செய்தாள்.

அவளின் மௌனத்தின் காரணம் தெரியவரும் என காத்திருக்க,யாழினி வீட்டிற்குள் அழைத்தது அவனுள் பதட்டதையே தந்தது.ஆர்யன் தயங்கினான். தெரியாத ஒரு பெண்ணின் வீட்டிற்குள் செல்வது அவனது வழக்கமல்ல. ஆனால், அந்த மௌனம் அவனுக்குள் ஏதோ ஒரு பிணைப்பை ஏற்படுத்தியது. அவனும் ஒரு வகையில் மௌனத்திற்குள் சிறைப்பட்டவன் தானே?

அவளது வீட்டிற்குள் நுழைந்தபோது, அங்கே எந்தச் சத்தமும் இல்லை. ஒரு கடிகாரத்தின் ‘டிக் டிக்’ சத்தம் கூட இல்லை. எப்போதும் நிசப்ததையே உணரும் அவன் காதுகளுக்கு,அவ்விடம் மாயான அமைதியையே தந்தது.வீடு முழுவதும் புத்தகங்களும், வண்ணத்துப் பூச்சிகளின் ஓவியங்களும் நிறைந்திருந்தன.

யாழினி சமையலறைக்குச் சென்று இரண்டு கோப்பைகளில் தேநீர் கொண்டு வந்தாள். தேநீரின் மணம் அந்த அறையை நிறைத்தது. அவள் ஒரு காகிதத்தை எடுத்து ஆர்யனிடம் நீட்டினாள். அதில் இப்படி எழுதியிருந்தது:

“உங்களுக்கு இசை பிடிக்கும் என்று நினைக்கிறேன். உங்கள் கைகள் ஒரு கிதார் கலைஞனின் கைகளைப் போல இருக்கின்றன. ஆனால் உங்கள் கண்கள் எதையோ தேடித் தவிக்கின்றன.”அவள் பேச கேட்டு ஆர்யன் அதிர்ந்து போனான்.

“நான் ஆர்யன்… உங்களுக்கு என்னைத் தெரியாதா? நான் ஒரு சிங்கர்…” என்று சொல்ல வந்தவன், பாதியிலேயே நிறுத்தினான். இப்போது அவன் ஒரு சிங்கர் இல்லை, வெறும் ஆர்யன் மட்டுமே.

“எனக்குக் கேட்காது” என்று சொல்ல அவனுக்கு நாக்கு வரவில்லை. யாரிடமும் இப்டி ஓரு அறிமுகம் இதுவரை அவன் செய்தது இல்லை ..‘நான் ஓரு சிங்கர்’ என்பான் எப்போதும் கர்வத்தோடும்,திமிரோடும் .ஆனால் இன்றோ அவன் காது கேளாத ஓரு சாதாரண மனிதன் தானே.ஆனால் யாழினி அவனைப் பார்த்த விதம், அவளுக்கு எல்லாம் தெரியும் என்பது போல இருந்தது. அவள் அவன் கையைப் பிடித்து, மேஜையின் மீது இருந்த ஒரு பழைய கிராமஃபோன் தட்டின் மீது வைத்தாள்.

அவள் அந்தத் தட்டைச் சுழலவிட்டாள். இசை வெளியே வரவில்லை, ஆனால் அந்தத் தட்டு சுழலும்போது ஏற்படும் ஒரு நுட்பமான அதிர்வு ஆர்யனின் விரல் நுனிகளின் வழியே அவனது இதயத்தைத் தொட்டது.

ஆர்யன் கண்களை மூடினான். முதல் முறையாகச் சத்தம் இல்லாமல் இசையை உணரத் தொடங்கினான். யாழினி அவனைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தாள். அந்த அறையில் வார்த்தைகள் இல்லை, ஆனால் ஒரு மாபெரும் உரையாடல் தொடங்கிவிட்டது.

வெகு நேரம் இசையும் தீண்டாளில் லயித்து போயிருந்தான் ஆர்யன்.அதுவும் பல மாதங்கள் கழித்து அவனின் உயிரான இசையை ஸ்பரிசிக்கிறான் அவன்.ஆனால் இது ஏனோ புதிதாய் இருந்தது.இசையின் இந்த கோணத்தை இதுவரை உணர்ந்தது இல்லை அவன்.சத்தம் போட்டு,கத்தி பாடி ராகம் அமைத்து தாளம் தட்டினால் தான் இனிமையான இசை பிறகும் என்பது அவனின் தாதப்பர்யம் ..ஆனால் இங்கோ அமைதியான அறையில்,அமைதி மட்டுமே புரியும் இருவருக்குலும் நடக்கும் இசை உரையாடலை வெகுவாய் ரசித்து இருந்தான் ஆர்யன்

அன்று மாலை வீடு திரும்பும் போது ஆர்யன் உணர்ந்தான்—சத்தங்கள் இல்லாத உலகில் கூட ஒரு ராகம் இருக்கிறது. அந்த ராகத்தின் பெயர் யாழினி.