மௌன ராகம் 4

அத்தியாயம் 4: 

​கோயம்புத்தூர்நகரத்தின் காலைப் பொழுது ஒருவிதமான மர்மமான அமைதியுடன் விடிந்தது. கல்லூரிச் சாலைகளில் எப்போதும் காணப்படும் பரபரப்பு இன்று கவிவர்ஷனுக்கு அந்நியமாகத் தெரிந்தது. கடந்த சில நாட்களாக அவன்நிழல் போலத் தொடரப்படுவதை அவன் உணர்ந்திருந்தான். ஒரு கவிஞனின்உள்ளுணர்வு ஆபத்தை முன்கூட்டியே மோப்பம் பிடிக்கும் வல்லமை கொண்டது.

​அன்றுகாலை ஒன்பது மணி. கல்லூரியின் நுழைவாயிலில்கவிவர்ஷன் தனது பைக்கை நிறுத்தியபோது, அங்கே ஒரு கறுப்பு நிற எஸ்.யு.வி  கார் நின்றிருந்தது. அதன்கண்ணாடிகள் கறுப்புத் திரையிடப்பட்டு, உள்ளே இருப்பவர்கள் யார் என்று தெரியாதபடிமறைக்கப்பட்டிருந்தது. கவிவர்ஷன் அதைக் கடந்து செல்ல முயன்றபோது, காரின் கதவு சட்டெனத் திறக்கப்பட்டது.

​”தம்பி… கொஞ்சம் இங்கே வா!”  அதிகாரத்தொனியில் குரல் கேட்டது.

​கவிவர்ஷன்தயக்கத்துடன் நின்றான். காரிலிருந்து இறங்கியது ரூபனின் தனிப்பட்ட உதவியாளர் சேது. முறுக்கிய மீசையும், சிவந்த கண்களும் அவர் ஒரு சாதாரணமனிதர் அல்ல என்பதைப் பறைசாற்றின.

​”என்ன விஷயம்?” என்று கவிவர்ஷன் அமைதியாகக் கேட்டான்.

​”உன்னைப் பெரியவர்பார்க்கணும்னு சொன்னாரு. வண்டியில ஏறு,” என்றார் சேது.

​கவிவர்ஷன்ஒரு நிமிடம் யோசித்தான். பயந்து ஓடுவது அவனது அகராதியில் இல்லை. “எங்கே போகணும்? நான் காலேஜ் போகணும்,” என்றான்.

​”அஞ்சு நிமிஷம் தான். ஏறு!” – சேதுவின் குரலில் மிரட்டல் இருந்தது.

​கவிவர்ஷன்காரில் ஏறினான். கார் மாநகரத்தின் பரபரப்பானசாலைகளைக் கடந்து, அமைதியான ஒரு பண்ணை வீட்டைஅடைந்தது. அந்த வீட்டின் முகப்பில் ‘ரூபன் எஸ்டேட்ஸ்’ என்று பெரிய எழுத்துக்களில் பொறிக்கப்பட்டிருந்தது. கார் நின்றதும், சேதுஅவனை ஒரு பெரிய வரவேற்புஅறைக்கு அழைத்துச் சென்றார். அந்த அறை முழுவதும்விலை உயர்ந்த கலைப்பொருட்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது. அறையின் நடுவே ஒரு பெரிய நாற்காலியில்ரூபன் அமர்ந்திருந்தார். கையில் ஒரு சிகார்  புகையவிட்டுக்கொண்டிருந்தார்.

​கவிவர்ஷன்உள்ளே நுழைந்ததும், ரூபன் அவனைத் தலை முதல் கால்வரை அருவருப்புடன் பார்த்தார்.

​”உட்கார்,” என்றார்ரூபன். அவரது குரல் ஒரு பாறையின் உராய்வைப்போலக் கனமாக இருந்தது.

​கவிவர்ஷன்அமரவில்லை. “விஷயத்தைச் சொல்லுங்க சார். எனக்கு நேரமாகுது.”

​ரூபன்மெல்லச் சிரித்தார். அந்தச் சிரிப்பில் ஒருவித ஏளனம் இருந்தது. “நேரமா? உனக்கு இன்னும் நிறைய நேரம் இருக்கு தம்பி. ஆனா அந்த நேரத்தைநீ எப்படிச் செலவழிக்கப் போறேங்கிறதுதான் என் கேள்வி. என்மகள் பிரக்யுவைப் பத்தி உனக்கு என்ன தெரியும்?”

​”அவளைப் பத்திஎனக்குத் தெரியும் சார். ஆனா அவளைப் பெத்தஉங்களைப் பத்திதான் எனக்கு எதுவும் தெரியாது,” என்று கவிவர்ஷன் துணிச்சலாகப் பதிலளித்தான்.

​ரூபனின்முகம் சட்டெனக் கோபத்தால் சிவந்தது. “பெரிய இடத்துத் திமிர்னு நினைக்காதே. தகுதி இல்லாத ஒருத்தன் வானத்தை அண்ணாந்து பார்க்கலாம், ஆனா அதைத் தொடணும்னுநினைச்சா கை சுட்டுடும். பிரக்யுஒரு பெரிய சாம்ராஜ்யத்தோட வாரிசு. அவளுக்கு நான் ஒரு கோடீஸ்வரமாப்பிள்ளையை ஏற்கனவே நிச்சயம் பண்ணிட்டேன். நீ யாரு? ஒருசாதாரண நடுத்தரக் குடும்பத்துல பொறந்துட்டு, நாலு வரிக் கவிதைஎழுதிட்டா என் மகளோட மனசைஜெயிச்சிடலாம்னு நினைக்கிறியா?”

​கவிவர்ஷன்ஒரு அடி முன்னால் வந்தான். “சார், நீங்க சொல்ற அந்தத் தகுதி பணத்துல இருக்குன்னு நீங்க நினைக்கிறீங்க. ஆனா அன்புக்கும் பண்புக்கும்முன்னாடி உங்க பணம் வெறும்காகிதம் தான். பிரக்யு உங்களை விட என் கவிதைகளைநேசிக்கிறான்னா, அதுக்குக் காரணம் உங்ககிட்ட இல்லாத ஒரு விஷயம் என்கிட்டஇருக்கு… அதுதான் உண்மை.”

​ரூபன்எழுந்து நின்று அவன் அருகே வந்தார். “உண்மை… அன்பு… இதெல்லாம் சினிமாவுல தான் நல்லா இருக்கும். நிஜ வாழ்க்கை வேற. இதோ பார்…” – ரூபன் ஒரு கவரை மேசைமீது வைத்தார். “இதுல பத்து லட்சரூபாய்க்கான செக் இருக்கு. இதைஎடுத்துக்கிட்டு இன்னைக்கே இந்த ஊரை விட்டுப்போயிடு. உன் படிப்பு, உன்தம்பி வாழ்க்கை எல்லாத்தையும் நான் பார்த்துக்கிறேன். இல்லன்னா…”

​கவிவர்ஷன்அந்தச் செக்கைப் பார்க்கக்கூட இல்லை. “இல்லன்னா என்ன சார் பண்ணுவீங்க? என் குடும்பத்தை அழிப்பீங்களா? இல்ல என்னைக் கொல்லுவீங்களா? செஞ்சிக்கோங்க. ஆனா பிரக்யுவோட மனசுலஇருந்து என்னை உங்களால அழிக்க முடியாது. அந்தப் பத்து லட்சத்தை வச்சு இன்னும் நாலு அடியாட்களை வேணாவேலைக்குச் சேர்த்துக்கோங்க, ஏன்னா உங்களைப் பாதுகாக்க அவங்க தான் தேவைப்படுவாங்க.”

​கவிவர்ஷன்அங்கிருந்து வெளியேறினான். ரூபன் ஆத்திரத்தில் கையில் இருந்த மதுக்கோப்பையைச் சுவரில் வீசி எறிந்தார். “சேது! இவனை இப்போவே விடக்கூடாது. இவன் தம்பி ஹர்ஷாந்த்காலேஜ்ல என்ன பண்றான்னு பாரு. இவன் பலவீனத்தை வச்சு இவனை ஆடனும்!” என்றுகர்ஜித்தார்.

​ ​மறுபுறம், கல்லூரி வளாகத்தில் ஒரு அசாதாரணமான சூழல்நிலவியது. பிரக்யு இன்று கல்லூரிக்கு வந்திருந்தாள். ஆனால், அவளைச் சுற்றி எப்போதும் இரண்டு பெண் பாதுகாவலர்கள் நின்றிருந்தார்கள். அவளால் யாரிடமும் பேச முடியவில்லை. அவள்கண்கள் கவிவர்ஷனைத் தேடி அலைந்தன.

​கேன்டீன்பக்கம் கவிவர்ஷன் வந்தபோது, பிரக்யு தூரத்தில் இருந்து அவனைப் பார்த்தாள். அவனது முகம் சற்றே சோர்ந்து போயிருந்தது. அவள் எதையோ சொல்லமுயன்றாள், ஆனால் அவளது பாதுகாவலர்கள் அவளை வகுப்பறைக்கு இழுத்துச்சென்றனர்.

​மதியஉணவு இடைவேளையில், ஹர்ஷாந்த் பதற்றத்துடன் கவியிடம் வந்தான். “அண்ணா! ஏதோ பெரிய தப்புநடக்கப்போகுது. காலேஜ் நிர்வாகத்துல இருந்து உன் மேல ஒருகம்ப்ளைன்ட் கொடுத்திருக்காங்களாம். நீ பிரக்யுவை மிரட்டுறதாகவும், அவகிட்ட தப்பா நடக்க முயற்சி செஞ்சதாகவும் ஒரு பொய்யான கடிதம்பிரின்சிபால் கிட்ட போயிருக்கு.”

​கவிவர்ஷன்அதிர்ந்து போனான். “என்னடா சொல்ற? நான் அவகிட்ட ஒருவார்த்தை கூடத் தப்பா பேசலையே!”

​”அண்ணோய்… இதுஅந்த ரூபன் வேலையாதான் இருக்கும். இப்போவே பிரின்சிபால் உன்னைக் கூப்பிடுறாங்க. கூடவே போலீஸும் வந்திருக்காங்க!”

​கவிவர்ஷன்பிரின்சிபால் அறைக்குச் சென்றான். அங்கே ரூபனின் ஆட்கள் சிலரும், ஒரு இன்ஸ்பெக்டரும் நின்றிருந்தனர். பிரக்யுவும் அங்கே அழுதுகொண்டே நின்றிருந்தாள்.

​”கவிவர்ஷன்… உன்மேல ஒரு சீரியஸான குற்றச்சாட்டுவந்திருக்கு. பிரக்யுவே இதைச் சொன்னதா அவங்க அப்பா புகார் கொடுத்திருக்கார்,” என்றார் பிரின்சிபால்.

​”சார், இதுபொய்! பிரக்யு… சொல்லு, நான் உன்னை எப்பவாவதுமிரட்டியிருக்கேனா?” என்று கவிவர்ஷன் அவளைப் பார்த்துக் கேட்டான்.

​பிரக்யுபேச முயன்றபோது, ரூபனின் உதவியாளர் சேது குறுக்கிட்டார். “ஏய்! அவளைமிரட்டாதே. சார்… இவன் இப்போவே இப்படிப்பேசுறான். இவனை சஸ்பெண்ட் பண்ணுங்க,” என்றார்.

​பிரக்யுதலையைத் தொங்கப்போட்டுக்கொண்டு நின்றாள். அவளது கைகள் நடுங்கின. அவளது தந்தை அவளது தம்பியின் உயிருக்கு மிரட்டல் விடுத்திருப்பது அவளுக்கு மட்டுமே தெரியும். அவள் மௌனமாக அழுதுகொண்டேஅங்கிருந்து வெளியேறினாள்.

​கவிவர்ஷன்அன்றே கல்லூரியில் இருந்து தற்காலிகமாக நீக்கப்பட்டான். அவனது நற்பெயரில் ஒரு பெரிய கறைபடிந்தது. மாணவர்கள் அவனைக் கேவலமாகப் பார்க்கத் தொடங்கினர். ஆனால் கவிவர்ஷனுக்குத் தெரியும், இது ரூபனின் முதல்அம்பு என்று.

​அன்றுஇரவு, கவிவர்ஷன் மழையில் நனைந்தபடி கடற்கரைச் சாலையில்  தனியாகநடந்தான். அவனது பேனா இன்று அழவில்லை; அது ரத்தத்தைச் சிந்தத் தயாரானது.

​”நிழல்கள் என்னைத்துரத்தலாம் – ஆனால்

என்வெளிச்சத்தை யாராலும் அணைக்க முடியாது!

நீமௌனமாக இருக்கலாம் பிரக்யு – ஆனால்

உன்கண்ணீரின் வலி – என்

ஆயிரம்கவிதைகளை விட வலிமையானது!

யுத்தம்தொடங்கிவிட்டது… வெற்றி எனக்கே!”

​கவிவர்ஷன்தனது லேப்டாப்பைத் திறந்தான். அவனுக்குத் தெரிந்த மென்பொருள் அறிவு மற்றும் தம்பி ஹர்ஷாந்தின் துணைகொண்டு ரூபனின் சாம்ராஜ்யத்தின் பலவீனங்களைத் தேடத் தொடங்கினான். ஒரு கவிஞன் இப்போதுஒரு போர்க்களத் தளபதியாக மாறினான்.

​