அத்தியாயம் – 1
வீடுகளால் வரிசையாக அமைக்கப்பட்டிருந்த அந்த நீண்ட தெருவில், அன்றைய மதியத்தின் உக்கிரம் இன்னும் உலவிக் கொண்டிருந்தது, அந்த நேரம் தான் பள்ளி முடிந்து வீடு திரும்பினாள் எட்டு வயது சிறுமியான ஜானு, பள்ளி சீருடையில் குண்டு குண்டு கண்களுடன் கொழுக்மொழுக் என்ற கன்னத்துடன் பார்க்கவே அழகாக இருந்தாள்,..
அவள் தனது வீட்டினை அடைந்த நேரம் தன் வீட்டிற்கு சற்று முன்னால் ஒரு கருப்பு நிற அம்பாசிடர் கார் நின்று கொண்டிருந்ததைக் கண்டு கண்கள் பிரகாசிட அப்படியே மெய்மறந்து நின்றுவிட்டாள்,…
அவள் சிறு நகரத்தில் வசித்தாலும், இந்தத் தெருவில் கார் வருவதும், நிற்பதும் அரிதிலும் அரிது. சமீபத்தில் தாய் இறந்த துக்கத்தை, அவள் தன் விளையாட்டிலும், புத்தகங்களிலும் கரைத்துக்கொண்டாள். உலகை உற்சாகத்துடன் அணுகப் பழகியிருந்த அந்தக் குழந்தையின் கண்களில், அந்த கார் ஒரு பிரம்மாண்டமான பொம்மை போலப் பதிந்தது. அந்த கணம் அவள் தன் சுமையை இறக்கி வைத்துவிட்டு, மெதுவாக காரை நெருங்கி, அதன் வழவழப்பான உடலைத் தொட்டுப் பார்த்தாள்.
காரினுள் இருக்கும் இருக்கைகள், ஸ்டீயரிங் என எல்லாவற்றையும் வேடிக்கை பார்த்தபடியே சிறிது நேரம் நின்றாள்….
சரியாக அப்போது, காரின் பின் கதவு திறக்க, அதிலிருந்து ஒரு பன்னிரண்டு வயதுப் பையன் வெளியே இறங்கினான். நீளமான ஷார்ட்ஸும், டீ-ஷர்ட்டும் அணிந்திருந்தான். அவன் கண்களில் புதியதொரு இடத்திற்கு வந்ததற்கான ஆர்வம் மின்னியது.
வெளியே வந்தவனின் பார்வையிலும் விழுந்தாள் ஜானு..,
அவன் காரை ஆசையாய் பார்த்துக் கொண்டிருந்த ஜானுவைப் பார்க்க, ஜானுவோ திட்டி விடுவானோ என்று அஞ்சி சட்டென்று தலையைக் கவிழ்ந்திருக்க வேண்டும். ஆனால், கார் மீதான ஆர்வம் அவளை அங்கேயே நிறுத்தியது…
அந்தப் பையன், அவளது ஆர்வத்தைப் புரிந்துகொண்டவன் போல், அவள் முகத்தை உற்றுப் பார்த்து ஒரு கனிவான புன்னகையை உதிர்த்தான். அது கேலியோ, கிண்டலோ அல்ல ஒரு புதிய நண்பன் கொடுக்கும் அழைப்பு போல இருந்தது. ஜானுவின் இதயம் படபடக்க, அவளும் பதில் புன்னகையை உதிர்த்தாள்…
அதுவரை தாயின் பிரிவால் சிலையாகியிருந்த அவள் மனதை அந்தக் கார் போலவே, இந்தப் புன்னகையும் லேசாகத் தொட்டுப் போனது…
அப்போது அந்தப் பெரிய வீட்டின் உள்ளே இருந்து வந்த ஒரு பெண்மணி பாசத்துடன் அந்தப் பையனின் தலையை வருடி விட்டு.. “உள்ளே வா அபி கண்ணா. ரொம்ப சோர்வா இருக்க போல!” என்று கூறினார், அவன் அவள் வீட்டின் அருகில் இருந்த அந்த பெரிய வீட்டிற்கு வந்திருப்பவன் என்பது ஜானுவிற்கு புரிவதற்குள், அபி அந்த பெண்மணியின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு உள்ளே சென்றுவிட்டான்…
அதே சமயம், அந்த அம்பாசிடர் காரும் இரைச்சலுடன் புறப்பட்டு, தெரு முனையில் திரும்பியது. அந்தக் கணத்தில், ஜானுவின் விழிகளும் அந்த காரினை ஏக்கமாக பார்த்து பெருமூச்சு ஒன்றை விட்டுக் கொண்டது, கண்களில் தெரிந்த அந்த மினுமினுப்பு, ஒரு அரிய கனவு கலைந்தது போல மெல்ல மறைந்தது…
*******
தன் வீட்டின் உள்புற திண்ணையில் அமர்ந்து வீட்டுப் பாடம் செய்து கொண்டிருந்தாள் ஜானு, அப்போது மாலை ஆறு மணி இருக்கும். சுற்றுப்புறத்தில் விளக்குகளின் மஞ்சள் வெளிச்சம் எட்டிப் பார்க்க ஆரம்பித்த நேரம் அது, அவளது தந்தை சண்முகம் வேலை முடிந்து வீட்டினுள் நுழைந்தான்….
அவனது முகம், நாள் முழுவதும் துணிக்கடையில் நின்ற சோர்வுடன் இருந்தது. வியர்வையின் வாடையும், மடித்த துணிகளின் மெல்லிய புதிய வாடையும் கலந்த கலவை அது. வேலைப்பளு, வருமானத்தின் சுமை என அத்தனையும் அவனது கண்களில் பிரதிபலித்தன…
”ஜானுமா… அப்பா உனக்காக திண்பண்டம் வாங்கி வந்திருக்கேன் பாரு,” சண்முகம் சொல்ல, தந்தையின் குரலில் சந்தோஷத்துடன் ஓடிப் போய்ப் அவன் கையிலிருந்த பையை வாங்கி கொண்டவள், அந்த பையிலிருந்த முறுக்கு மற்றும் சீடை பாக்கெட்டிகளை பாரத்து விட்டு “இவ்வளவும் எனக்காப்பா?” என ஆச்சரியத்துடன் கேட்டாள்…
”உனக்கு தான்மா,” வாஞ்சையாக மகளின் கேசத்தைக் கோதியவனுக்கு, தன் மனைவி போன பிறகு, மகள் மட்டுமே உலகம் ஆகிப் போனாள். அவள் கேட்காமலேயே பார்த்துப் பார்த்து எல்லாவற்றையும் அவளுக்குச் செய்ய நினைத்தான். ஆனால், அவனது வருமானம் மிகக் குறைவு. படிப்பறிவு இல்லாமல் ஒரு துணிக்கடையில் வேலை செய்யும் அவனுக்கு, சம்பளம் மிகவும் குறைவுதான்….
அவன் மனைவி இருந்த நேரம், அவளும் வீட்டு வேலைகள் செய்து சம்பாதித்தாள். இருவரும் சம்பாதித்து, தங்கள் மகளை நன்கு படிக்க வைக்க வேண்டும், அவளுக்கு நல்ல ஒரு எதிர்காலத்தைக் கொடுக்க வேண்டும் என்று கனவு கண்டனர். ஆனால், அதற்குள் ஜானுவின் தாய் உடல்நல குறைவால் போய் சேர்ந்து விட்டாள்…
இனி மகள் தன் பொறுப்பு. அவள் எதிர்காலத்திற்காக, தன் மனைவி அளித்த கனவிற்காக, மனைவியின் இழப்பைக்கூட மனதில் போட்டுப் புதைத்துக் கொண்டு, கண்ணீர் சிந்தக்கூட நேரமில்லாமல் ஓடிக் கொண்டிருக்கிறான் சண்முகம். மகளின் முகத்தில் தெரியும் அந்த சிறு புன்னகை தான் அவன் ஓட்டத்திற்கான எரிபொருள்….
ஜானு, தன் தந்தை வாங்கி வந்த தீனிகளை ஆசையாக எடுத்துச் சாப்பிட்டாள். பள்ளி விட்டு வந்த களைப்பு, மாலை வரை வீட்டுப் பாடம் செய்த சோர்வு என பசியாக வேறு இருந்தவளுக்கு, அந்த முறுக்கும் சீடையும் வர பிரசாதமாகத்தான் இருந்தது.
ஒவ்வொரு கடியிலும், தந்தையின் பாசத்தின் சுவையை உணர்ந்தபடி சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தாள்.
சண்முகம், மகளின் மகிழ்ச்சியை ரசித்தபடி, அவளுக்குத் தெரியாமல் பெருமூச்சு விட்டான். இந்தப் பிஞ்சு உள்ளத்திற்கு, தாம் படும் துயரங்கள் தெரியக்கூடாது என்பதில் அவன் தெளிவாக இருந்தான்..
ஆனால், அவரது மகள் ஜானு புத்திசாலியாச்சே. தனது சிறிய உலகில் தந்தையின் கஷ்டம் எவ்வளவு பெரியது என்பதை அவள் அறிந்தே இருந்தாள். அதனால், வாய் திறந்து எதுவும் வாங்கி கேட்க மாட்டாள். அவராகப் பார்த்துப் பரிவுடன் வாங்கித் தந்தால் மட்டுமே வாங்கிக்கொள்வாள். தந்தைக்கு ஒரு சுமையாக இருக்கக் கூடாது என்ற எண்ணம் அந்த எட்டு வயதுச் சிறுமியின் மனதில் ஆழமாகப் பதிந்திருந்தது…
சண்முகம் அந்தக் கணத்தில், தன் மகளின் முதிர்ச்சியையும் அன்பையும் எண்ணி நெகிழ்ந்து தான் போவான்..
மறுநாள், காலைப் பொழுதில் எல்லாம் இயல்பாகத்தான் இருந்தது. ஜானு பள்ளிக்குச் சென்றாள். மாலை திரும்பி வரும்போது, அபியை மீண்டும் சந்திக்க நேர்ந்தது,…
ஜானு தன் வீட்டின் வாசலில் கால் வைத்தபோது, பெரிய வீட்டு கேட்டின் முன் ஒரு சத்தம் கேட்டது. நிமிர்ந்து பார்த்தாள், அபி அங்கே தரையில் ஒரு சிறிய பலகையில் சக்கரங்களைப் பொருத்தி, தானே உருவாக்கிய ஒரு ஸ்கேட்போர்டில் விளையாட முயற்சித்துக் கொண்டிருந்தான். அது சரியாகப் பேலன்ஸ் ஆகாமல், அவன் விழுந்து விழுந்து எழுந்து பயிற்சி செய்துகொண்டிருந்தான்.
அவன் கவனமெல்லாம் விளையாட்டில்தான் இருந்தது….
அவன் மீண்டும் பேலன்ஸ் தவறி, தொப்பென்று தரையில் விழ
”ஏய்! நீ சரியா க்ரிப் பிடிக்கலை!” ஜானு உற்சாகத்துடன் கத்திவிட்டாள்…. அபி திடுக்கிட்டு நிமிர்ந்தான். அவளைப் பார்த்ததும், அவனது முகம் பளிச்சென்று மலர்ந்தது. நேற்றைய நாள் பரிமாறிய புன்னகை, இப்போது அவன் முகத்தில் மீண்டும் பூத்தது….
கரத்தை தட்டி விட்டு எழுந்து கொண்டவன்… ”உனக்கு இதை பத்தியெல்லாம் தெரியுமா?” என்று வியப்புடன் கேட்டான்…
ஜானு அருகில் வந்து… “ஹான் தெரியும்” என்று சொன்னவள்,… “நீதான் அபி கண்ணா வா?” என்று கேட்டாள் நேற்று அந்த பெண்மணி அவனை அழைத்ததை நினைவில் கூர்ந்து…
அபி சிரித்தான். “ஆமா, என் பேரு அபி. இங்க எங்க அத்தை வீட்டுக்கு வந்திருக்கேன். உன்னைப் பாத்தேனே நேத்து, நீ இங்கதான் இருக்கியா?” என்றான்…
”ஆமா. என் பேரு ஜானு. நீ செஞ்சிருக்கிற போர்டுல ஒரு பக்கம் கொஞ்சம் கனமா இருக்கு, அதான் பேலன்ஸ் தப்புது!” ஜானு மிகவும் இயல்பாக ஒரு நண்பனுக்கு ஆலோசனை கூறுவது போல சொன்னாள்…
அபி ஆச்சரியத்துடன், “ஓ! நீ ரொம்ப ஷார்ப்பா இருக்க! நீயும் விளையாடுவியா?” என்று கேட்டான்…
அந்த நொடியில்தான், அந்தச் சிறிய இதயங்களுக்குள் ஒரு பெரிய நட்பு உருவாகத் தொடங்கியது. காரின் ஏக்கத்தால் ஆரம்பித்து, ஒரு ஸ்கேட்போர்டு விபத்தின் மூலம் அந்தக் குழந்தைகள் பேச ஆரம்பித்தார்கள்….
ஒரு வார காலத்திலேயே இருவரும் நல்ல நண்பர்களாகிப் போனார்கள், ஜானு பள்ளியிலிருந்து திரும்பும் நேரம் பார்த்து வாசலில் காத்துக் கிடப்பான் அபி. அவனும் அவளும் சேர்ந்து தெருவில் ஓடிப் பிடித்து விளையாடுவார்கள், மறைந்திருக்கும் இடங்களைப் பற்றிப் பேசுவார்கள், ஒருவருக்கொருவர் தங்கள் ரகசியங்களைப் பகிர்ந்துகொண்டார்கள்…
அபி தன் அத்தை திலகா செய்யும் விதவிதமான தின்பண்டங்களை ஜானுவிற்காக எடுத்து வந்து கொடுப்பான். பொதுவாக, பெரிய வீடுகளில் தயாரிக்கப்படும் அந்த இனிப்புகளும் கார வகைகளும் ஜானுவிற்குப் புதிய உலகமாக இருக்கும். அவள் தயக்கத்துடன் அதை வாங்கிக்கொண்டாலும், அபியின் அன்பை மறுக்க அவளால் முடியவில்லை…
ஜானுவும் சளைத்தவள் அல்ல. தன் தந்தை சண்முகம் வேலை முடிந்து வரும்போது வாங்கி வரும் பலகாரங்களை, அடுத்த நாள் அபிக்காகப் பத்திரமாக எடுத்து வந்து கொடுப்பாள். அப்பா தன் குறைந்த வருமானத்தில் வாங்கியது என்பதனால், அந்த முறுக்குக்கும் சீடைக்கும் அவளுக்குத் தனிப் பாசம் உண்டு. அந்தப் பாசத்தின் ஒரு பகுதியாக அபிக்கு அதைக் கொடுக்கும்போது, அவளுக்குள் ஒரு பெருமிதம் பிறக்கும்…
அபி அந்தப் பலகாரங்களைப் பெரிதாக மதிக்கவில்லை என்றாலும், ஜானுவின் கைகளால் கொடுக்கப்படும் அந்த அன்பை அவன் எப்போதும் நிராகரித்ததில்லை. அந்தச் சிறிய பரிமாற்றங்கள் அவர்களுக்குள் இருக்கும் பொருளாதார வேறுபாட்டை மறக்கச் செய்து, உண்மையான நட்பின் பாலத்தை அமைத்தது….
ஒரு நாள் மாலை, இருவரும் பெரிய வீட்டின் சுவரை ஒட்டிய திண்ணையில் அமர்ந்து, கால்கள் தரையில் படாமல் ஆட்டிக்கொண்டிருந்தனர்.
அப்போதுதான் ஜானு தன் மனதில் இருந்த முக்கியமான கேள்வியைக் கேட்க நினைத்து,.. ”அபி… உன்னோட அம்மா அப்பா எங்கே இருக்காங்க? அவங்களை விட்டு நீ மட்டும் ஏன் இங்க வந்திருக்க?” என்றாள். தாயின் இழப்பை அனுபவித்தவளுக்கு, அவன் தாய்-தந்தையைப் பிரிந்து இருப்பது ஏன் என்று புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை…
அபி தரையில் ஆட்டிக்கொண்டிருந்த கால்களை நிறுத்தினான். அவனுக்கு இது சாதாரணமாகப் பட்டது…
”அப்பா ரொம்ப பிஸி. அவரால இங்க வர முடியாது. அம்மா என்கூட வந்துட்டா அப்பா அங்கே தனியா இருப்பாரு. அதனால நான் மாமா கூட வந்துட்டேன்,” என்றான் மிகவும் சாதாரணமாக. அவன் வார்த்தைகளில், தந்தையின் வேலை முக்கியம், குடும்பம் தியாகம் செய்வது சகஜம் என்ற ஒரு வளர்ப்பின் நிழல் விழுந்தது.
“என்னோட வீட்ல ரொம்ப போரிங்கா இருக்கும். அதான் ஒரு சேஞ்ச்க்கு அத்தை மாமா வீட்டுக்கு வந்தேன்.” என்றான்
வீடு ‘போரிங்’காக இருக்கிறது என்று சொல்லும் அவனது வசதியான உலகத்திற்கும், தந்தை வேலை முடிந்து வந்து தரும் முறுக்குக்காகக் காத்திருக்கும் ஜானுவின் சிறிய உலகத்திற்கும் உள்ள வேறுபாட்டை அவள் அப்போது அறியவில்லை. அவளுக்குத் தெரிந்தது எல்லாம், அபி இப்போது தன்னுடன் இருக்கிறான், அவன் தனக்கு மிகவும் பிடித்தமான நண்பன் என்பது மட்டும்தான்.
”அப்போ ஸ்கூல் லீவ் போட்டுட்டியா?” என்று கேட்டாள் ஜானு ஆச்சரியத்துடன். ஒரு வாரமாகப் பள்ளிக்குச் செல்லாதது அவளுக்குப் புதிதாக இருந்தது.
”எனக்குத்தான் ஆன்வல் எக்ஸாம் முடிந்ததே! லீவ் விட்டுட்டாங்க. உனக்கு ஏன் இன்னும் லீவ் விடலை?” என்று அவன் திருப்பிக் கேட்க, ஜானு சிரித்தாள்…
”இன்னும் மூணு எக்ஸாம் இருக்கு. அப்புறம் எனக்கும் லீவ் விட்டுடுவாங்க. நாம ஜாலியா விளையாடலாம்,” அவள் சொல்ல, அபியின் முகம் இன்னும் மலர்ந்தது. அவன் சந்தோஷமாகப் புன்னகைத்தான். இந்தச் சிறு நகரத்தின் அமைதியான சூழலும், ஜானுவின் துறுதுறுப்பான நட்பும் அவனுக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது.
அவர்கள் விளையாடப்போகும் நாட்கள் குறித்த கனவில் இருவரும் ஆழ்ந்திருந்தனர்,…
