மௌன ராகம் 9

அத்தியாயம் 9: 

​லண்டனின்ஹீத்ரோ விமான நிலையம். வெளியே மைனஸ் இரண்டு டிகிரி குளிர். விமான நிலையத்தின் கண்ணாடிக் கதவுகள் திறந்த போது, உள்ளே புகுந்த பனிக் காற்று கவிவர்ஷனின் முகத்தில் ஓராயிரம் ஊசிகளை இறக்கியது போல இருந்தது. அவன்அணிந்திருந்த அந்த ஒற்றைச் சட்டைகோயம்புத்தூரின் வெயிலுக்குப் பழகியது, லண்டனின் இந்தப் பருவநிலைக்கு அல்ல.

​அவன்தனது பெட்டிகளுடன் வெளியே வந்தான். சுற்றிலும் அந்நிய முகங்கள், புரியாத மொழி, அவசரமான காலடிகள். கவிவர்ஷன் ஒரு நிமிடம் அந்தஇடத்திலேயே நின்று விட்டான். தனக்குப் பின்னால் தன் உலகத்தையே விட்டு விட்டு, ஒரு புதிய போராட்டத்திற்குத் தயாராக வந்திருக்கும் ஒரு அகதியைப் போலஅவனுக்குத் தோன்றியது.

​அவன்தனது கோட் பாக்கெட்டில் கைவிட்டான். அங்கே பிரக்யு கடைசியாகக் கொடுத்த அந்தச் சிறிய கைக்குட்டை இருந்தது. அதன் ஓரத்தில் அவள்கையால் தைத்த ஒரு சிறிய ரோஜாமலர் இருந்தது. அதைத் தொட்ட போது, லண்டனின் அந்தப் பெருங்குளிர் அவனது இதயத்திற்குச் சுடவில்லை. “பிரக்யு… நான் வந்துட்டேன். ஆனாஉன்னைப் பிரிஞ்ச இந்த ஒரு நிமிஷம், ஒரு யுகம் போல இருக்கு,” என்றுஅவன் மௌனமாக முணுமுணுத்தான்.

​கவிவர்ஷன்தங்குவதற்காக ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்த அந்தச் சிறிய அறை, ஈஸ்ட் லண்டனில்ஒரு பழைய கட்டிடத்தின் மூன்றாவதுமாடியில் இருந்தது. அந்த அறையின் ஜன்னல்வழியாகப் பார்த்தால், தேம்ஸ் நதி கருப்பாக ஓடிக்கொண்டிருப்பதுதெரியும். முதல் ஒரு வாரம், கவிக்குஉறக்கமே வரவில்லை. இரவு நேரங்களில் அவன்ஜன்னல் ஓரம் அமர்ந்து, பிரக்யுவின்நினைவுகளுடன் கவிதை எழுதத் தொடங்கினான்.

​ஆனால், வாழ்க்கை அவனுக்குப் பாடங்களை எளிதாகக் கற்றுக் கொடுக்கவில்லை. ரூபன் கொடுத்த அந்த ஸ்காலர்ஷிப் வெறும்படிப்புக்கு மட்டும்தான். தங்குவதற்கும், சாப்பிடுவதற்கும் அவன் வேலை தேடியேஆக வேண்டும். அதிகாலையில் எழுந்து பல்கலைக்கழகத்திற்குச் செல்வது, மதியம் ஒரு காபி ஷாப்பில்பாத்திரங்களைக் கழுவுவது, இரவு நேரங்களில் மென்பொருள்புராஜெக்டுகளைச் செய்வது எனத் தன்னைத் தானேஒரு இயந்திரமாக மாற்றிக் கொண்டான்.

​அவன்கைகள் பாத்திரம் கழுவிச் சிவந்த போது, அவனது கவிஞன் மனம் அழுதது. ‘யாரோசொன்னது போல, காதல் என்பதுவெறும் பூக்கள் மட்டுமல்ல, அது ரத்தமும் வேர்வையும்தான்’ என்று அவன் உணர்ந்தான். ஆனால், அந்த ஒவ்வொரு துளி வேர்வையிலும் அவன்பிரக்யுவின் முகத்தைப் பார்த்தான். “நான் ஒரு சாதாரணகவிஞனாத் தான் இந்தியாவுல இருந்தேன். ஆனா, நான் திரும்பி வரும்போதுஉன் அப்பா தலை குனியும் அளவுக்கு ஒரு சாம்ராஜ்யத்தோட வருவேன்,” என்று அவன் உறுதி எடுத்துக் கொண்டான்.

 ​அங்கேஇந்தியாவில், பிரக்யுவின் நிலைமை மிகவும் மோசமாக இருந்தது. கவிவர்ஷன் லண்டன் சென்ற அடுத்த நாளே, ரூபன் அவளது அறையின் ஜன்னல்களை இரும்புச் சட்டங்களால் மறைக்கச் சொன்னார். அவளுக்கு இருந்த ஒரே ஒரு போன்பறிமுதல் செய்யப்பட்டது. அவள் ஒரு உயிரற்றபொம்மையைப் போல அந்த வீட்டிற்குள்நடமாடினாள்.

​”பிரக்யு… சாப்பிடு. இன்னும் எத்தனை நாளைக்கு இப்படியே இருப்ப?” என்று மேனகா கண்ணீருடன் கேட்டார்.

​”அம்மா… அவர்அங்க எப்படி இருக்காரோ தெரியலையே. சாப்பாட்டுக்கு என்ன பண்ணுவாரு? யாருமேஇல்லாத ஊர்ல என் கவிதனியாத் தவிப்பாரே,” என்று பிரக்யு கதறினாள்.

​அப்போதுரூபன் உள்ளே நுழைந்தார். அவரது கையில் ஒரு திருமணப் பத்திரிகைஇருந்தது. “இந்தா பாரு பிரக்யு. உன்கவிஞன் அங்க ஜாலியா இருக்கான். ஆனா உனக்கு அடுத்த மாசம் கல்யாணம். மும்பையில இருக்கிற ஒரு பெரிய டெக்ஸ்டைல்கம்பெனி முதலாளியோட மகனை உனக்கு நிச்சயம்பண்ணிட்டேன். இனி அந்தக் கவிவர்ஷன்பேரை எடுத்தால், அவனுக்கு அங்க இருக்குற என்ஆளுங்க மூலமா எதாவது விபத்து நடக்கும். ஜாக்கிரதை!” என்று மிரட்டினார்.

​பிரக்யுஅதிர்ச்சியில் உறைந்து போனாள். தனது தந்தை இவ்வளவுகொடூரமானவரா? கவிவர்ஷனின் உயிருக்கே ஆபத்து விளைவிப்பாரா? அந்த நொடி, பிரக்யுஒரு முடிவுக்கு வந்தாள். கவிவர்ஷன் நிம்மதியாக இருக்க வேண்டும் என்றால், தான் மௌனமாக இருக்கவேண்டும். அவனது உயிருக்காகத் தனது காதலையே பலிகொடுக்க அவள் தயாரானாள்.

​கவிவர்ஷனுக்குத்லண்டனில் மெயில்கள் வந்தன. ஆனால் பிரக்யுவிடமிருந்து எந்தப் பதிலும் இல்லை. அவன் அனுப்பிய மெசேஜ்கள்எதுவும் அவளைச் சென்றடையவில்லை. அவன் மிகுந்த கவலையில்இருந்த போது, ஒரு நாள் இரவுஹர்ஷாந்திடமிருந்து ஒரு வீடியோ கால்வந்தது.

​”அண்ணா… இங்கநிலைமை ரொம்ப மோசமா இருக்கு. பிரக்யு அண்ணியை ஒரு கைதி மாதிரிவச்சிருக்காங்க. அவங்களுக்குக் கல்யாணம் ஏற்பாடு நடக்குது. ஆனா அண்ணி உனக்காகத்தான் இந்த மௌனத்தைச் சுமந்துட்டுஇருக்காங்க. நீ எதற்கும் பயப்படாதேஅண்ணா. நான் இங்கே ஒருரகசியத் திட்டம் போட்டுட்டு இருக்கேன். அந்த ரூபனோட பிசினஸ்ரகசியங்களை நான் முழுசா எடுத்துட்டேன். ஆனா அதை இப்போ வெளியிட்டாஅண்ணிக்கு ஆபத்து வரும்னு காத்திருக்கேன்,” என்றான் ஹர்ஷாந்த்.

​கவிவர்ஷனின்கண்கள் சிவந்தன. “ஹர்ஷாந்த்… எனக்குத் தெரியும். அவர் என்னை ஏமாத்தித்தான்இங்க அனுப்பியிருக்கார். ஆனா, நான் இங்கசும்மா இல்லை. நான் ஒரு புதியமென்பொருளை உருவாக்கியிருக்கேன். அதை ஒரு பெரியகம்பெனி விலைக்கு வாங்கத் தயாரா இருக்காங்க. இன்னும் சில மாசங்கள்ல நான்ஒரு பெரிய பணக்காரனா இந்தியாவுக்குத் திரும்புவேன். அப்போ அந்த ரூபனோட கௌரவத்தைநான் காலடியில மிதிப்பேன்,” என்றான் கவி ஆவேசமாக.

​அன்றுஇரவு லண்டனில் கடும் பனிப்பொழிவு. கவிவர்ஷன் தனது டைரியை எடுத்து, அந்த வருடத்தின் முதல் பனிக்காலக் கவிதையை எழுதினான். அது காதலை விடவலியையே அதிகம் சுமந்திருந்தது.

​”இந்த லண்டன்நகரத்துப் பனி – என்

உடலைத்தான் குளிர்விக்கிறது!

உன்மௌனம் தான் பிரக்யு – என்

உயிரையேஉறைய வைக்கிறது!

தூரங்கள்நம் உடல்களைப் பிரிக்கலாம் – ஆனால்

நம்இதயத்தின் துடிப்பு – ஒரே

ராகத்தில்தான் ஒலிக்கிறது!

காத்திரு… என் காதலின் அக்னி

இந்தமொத்தப் பனியையும் உருக்கிவிடும்!”

​அவன்எழுதி முடித்தபோது, ஜன்னலுக்கு வெளியே விடியல் பிறக்கத் தொடங்கியிருந்தது. அந்த விடியல் அவனுக்குஒரு புதிய நம்பிக்கையைத் தந்தது. அவன் தனது லேப்டாப்பைத்திறந்து, தனது புதிய புராஜெக்ட்டில்தீவிரமாக ஈடுபடத் தொடங்கினான்.

​அங்கேஇந்தியாவில், பிரக்யு தனது அறையில் கவிவர்ஷன்கடைசியாக எழுதிய அந்தக் கவிதைத்தாளை நெஞ்சோடு அணைத்துக் கொண்டு, ஒரு இயந்திரத்தைப் போலத்திருமணப் புடவைகளைத் தேர்வு செய்துகொண்டிருந்தாள்.