மௌன ராகம் 18

அத்தியாயம் 18:

​வால்பாறையின்வளைந்து நெளிந்து செல்லும் மலைப்பாதைகள், ஒரு பச்சை நிறப்பாம்பைப் போல மேலெழும்பிச் சென்றன. ஒவ்வொரு கொண்டை ஊசி வளைவையும் கவிவர்ஷன்கடக்கும்போது, ஜன்னல் வழியாகப் புகுந்த மேகக்கூட்டங்கள் காரின் உள்ளே புகுந்து அவர்களை வருடிச் சென்றன. கோயம்புத்தூரின் புழுதி படிந்த சாலைகளுக்கும், இந்தத் தேயிலைத் தோட்டங்கள் போர்த்தியிருக்கும் குளிர்ச்சிக்கும் இடையில் ஒரு பெரிய உலகமேமாறுபட்டிருந்தது.

​பிரக்யுஜன்னல் ஓரம் அமர்ந்து, வெளியேதெரிந்த அந்தப் பிரம்மாண்டமான பள்ளத்தாக்குகளைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். அடர் பச்சை நிறத்தேயிலைச் செடிகளின் மேல், மெல்லிய பனித்துளிகள் வைரங்களைப் போல ஜொலித்தன. அவ்வப்போதுதென்பட்ட சிறிய அருவிகள், மலையிலிருந்து குதித்து ஓடும் வெள்ளிக் கொலுசுகளைப் போலக் காட்சியளித்தன.

​”கவி… இங்கேபாரு! அந்த மரம் முழுக்கச்சிவப்பு நிறப் பூக்கள்… எவ்வளவு அழகா இருக்கு!” என்றுசிறுபிள்ளை போலக் கைகாட்டினாள் பிரக்யு.

​கவிவர்ஷன்காரின் வேகத்தைக் குறைத்து அவளைப் பார்த்தான். “அந்தப் பூக்களை விட உன் முகத்துலஇருக்குற அந்தச் சிரிப்பு தான் பிரக்யு எனக்குரொம்ப அழகாத் தெரியுது. மூணு வருஷத்துக்கு அப்புறம்உன்னை இவ்வளவு உற்சாகமா பார்க்கிறது என் மனசுக்கு எவ்வளவுநிம்மதியா இருக்கு தெரியுமா?” என்றான்.

​அவர்கள்தங்குவதற்காக ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்த அந்த எஸ்டேட் பங்களா, ஒரு தனி மலையின் உச்சியில்இருந்தது. பிரிட்டிஷ் காலத்தில் கட்டப்பட்ட அந்தப் பழைய கட்டிடம், கருங்கற்களால்ஆனது. பங்களாவைச் சுற்றி ஓங்கி வளர்ந்த யூகலிப்டஸ் மரங்கள் காற்றில் ஒருவிதமான நறுமணத்தைப் பரப்பிக் கொண்டிருந்தன.

​காரைநிறுத்திவிட்டு கவிவர்ஷன் இறங்கினான். சுற்றிலும் அடர்ந்த காடு. பறவைகளின் ரீங்காரமும், தூரத்தில் கேட்ட அருவியின் சத்தமும் தவிர வேறெந்த மனிதநடமாட்டமும் அங்கே இல்லை.

​”வாங்க தம்பி… வாங்க அம்மா!” – அந்தப் பங்களாவைப் பராமரிக்கும் பழனிவேல் தாத்தா அவர்களை வரவேற்றார். அவர் முகத்தில் இருந்தசுருக்கங்கள் அவர் அந்த மலையோடுபல ஆண்டுகாலமாக வாழ்ந்து வருவதைச் சொல்லின.

​”என்ன பழனிவேல்தாத்தா… எல்லாம் சௌக்கியமா? மாமா சொல்லியிருப்பாரே?” என்று கவிகேட்டான்.

​”சொன்னாரு தம்பி… பெரிய ஐயா போன் பண்ணி, ‘என் மகளும் மருமகனும் வர்றாங்க, ஒரு குறையும் இல்லாமபார்த்துக்கோ’ன்னு கட்டளையிட்டாரு. உங்களுக்காகச்சூடா மிளகு ரசம் வச்சிருக்கேன். இந்தக்குளிருக்கு அதுதான் நல்லது,” என்றார் அவர் சிரித்தபடி.

​மாலையில்சூரியன் மறையத் தொடங்கியபோது, வால்பாறையே ஒரு மர்மமான அழகைப்பெற்றது. ஆரஞ்சு நிற வானம் மெல்லமெல்லக் கருநீலமாக மாறியது. மேகங்கள் மலையை முழுவதுமாக மறைத்து, அந்தப் பங்களாவையே ஒரு அந்தரத்து மாளிகையாகமாற்றின.

​கவிவர்ஷன்பங்களாவின் வராண்டாவில் இருந்த ஒரு சாய்வு நாற்காலியில்அமர்ந்திருந்தான். அவனது கையில் ஒரு காபி கோப்பைஇருந்தது. பிரக்யு ஒரு கம்பளிப் போர்வையைப்போர்த்திக்கொண்டு அவன் அருகில் வந்துநின்றாள்.

​”குளிருதா பிரக்யு?” என்று கேட்டபடி அவன் அவளைத் தன்னோடுசேர்த்து அணைத்துக்கொண்டான்.

​”குளிர்ல ஒருசுகம் இருக்கு கவி. இந்த அமைதி, இந்த மணம்… இது எல்லாம் நீலண்டன்ல இருந்தப்போ நான் கற்பனை செஞ்சவிஷயங்கள். அன்னைக்கு இது வெறும் கனவு, இன்னைக்கு இது நிஜம். இதோஉன் மார்புல சாய்ஞ்சுட்டு இந்த மழையைப் பார்க்கிறது… எனக்குப் போதும் கவி,” என்றாள் பிரக்யு கண்களை மூடிக்கொண்டு.

​கவிவர்ஷன்அவளது கூந்தலில் முகத்தைப் புதைத்தான். “லண்டன்ல குளிரும் பனியும் இருக்கும் பிரக்யு. ஆனா அங்க அந்தப்பனி என் உடம்பை மட்டும்தான் உறைய வைக்கும். ஆனாஇங்க… உன் கூட இருக்கும்போது, இந்தக் குளிர் என் ஆன்மாவுக்கு ஒருகவிதை மாதிரி இருக்கு,” என்றான்.

 ​மின்சாரம்துண்டிக்கப்பட்டதால், பழனிவேல் தாத்தா அறை முழுவதும் மெழுகுவர்த்திகளைஏற்றி வைத்தார். அந்த மெல்லிய ஒளியில்பிரக்யுவின் முகம் ஒரு ஓவியத்தைப் போலஜொலித்தது.

​கவிவர்ஷன்தனது லேப்டாப்பைத் திறந்து ஒரு கோப்பைத் தேடினான். “பிரக்யு… இங்க வா, உனக்குஒரு விஷயம் காட்டணும்,” என்றான்.

​அவன்காட்டியது அவனது லண்டன் டைரியின் டிஜிட்டல் பக்கம். அதில் ஒவ்வொரு தேதியிலும் அவன் ஒரு கவிதைஎழுதியிருந்தான்.

​ஜனவரி 12: இன்று லண்டனில் கடும் பனி. பிரக்யு, உன்னைப்பார்த்த அந்த முதல் மழையின்ஈரம் இன்னும் என் சட்டையில் இருப்பதாகவேஉணர்கிறேன்.

​ஜூலை 15: இன்று என் புராஜெக்ட் வெற்றிபெற்றது. உலகம் என்னைப் பாராட்டுகிறது. ஆனால், உன் ஒற்றைப் புன்னகைஇல்லாத இந்த வெற்றி, சுவையில்லாதஉணவு போல இருக்கிறது.

​பிரக்யுஅதை வாசிக்க வாசிக்க அவளது கண்கள் கலங்கின. “நீ இவ்வளவு கஷ்டப்பட்டியாகவி? நான் உன்னைச் சந்தேகப்பட்டதுகூட உண்டு… அப்பா சொன்ன பொய்களை நம்பி உன்னைத் தப்பா நினைச்சதுக்கு என்னை மன்னிச்சுடு,” என்று விம்மினாள்.

​கவிவர்ஷன்அவளது கைகளைப் பற்றி முத்தமிட்டான். “மன்னிப்பு எதுக்கு பிரக்யு? அந்த வலிகள் இருந்ததாலதான் இன்னைக்கு இந்த நிமிடத்தோட மதிப்புநமக்குத் தெரியுது. அந்த மூணு வருஷம்நமக்கான ஒரு பரீட்சை. அதுலநாம ரெண்டு பேரும் பாஸ் ஆயிட்டோம்,” என்றான்குறும்புத்தனமாக.

​ ​அன்றுஇரவு, அந்தப் பனிமூட்டமான சூழலில் கவிவர்ஷன் ஒரு புதிய கவிதையைஎழுதினான். அது காதலைத் தாண்டிஒரு மகா சங்கமத்தைப் பற்றியது.

​”மலையின் உச்சியில்மேகங்கள் உறங்கலாம் – ஆனால்

உன்நினைவுகள் என் இமைகளில் விழித்திருக்கின்றன!

யுகம்யுகமாய் நாம் பிரிந்திருந்தாலும் – நம்

இதயத்துடிப்பின் ராகம் ஒன்றுதான்!

இந்தத்தனிமை… இந்த இரவு… இந்தமௌனம் –

அனைத்தும்காதலின் அட்சரங்கள்!

இனிமௌனம் மொழியாகாது – உன்

மூச்சுக்காற்றேஎன் கவிதையாகும்!”

​பிரக்யுஅந்த வரிகளைக் கேட்டு அவனது தோளில் முகம் புதைத்தாள். வெளியே மழை பெய்யத் தொடங்கியிருந்தது. தேயிலைச் செடிகளின் மேல் விழும் மழைத்துளிகளின்சத்தம், ஒரு மெல்லிய பின்னணிஇசை போல ஒலித்தது.

​வால்பாறையின்அந்தத் தனிமையான இரவில், கவிவர்ஷனும் பிரக்யுவும் ஒருவரை ஒருவர் ஆழமாக உணர்ந்தனர். அவர்களின் காதல் அந்த மலையைப் போலஉறுதியானது, அந்த அருவியைப் போலத்தூய்மையானது.