மௌன ராகம் 23

அத்தியாயம் 23:

​கோயம்புத்தூரின்மாலை நேரத்து மழை இன்னும் ஓய்ந்தபாடில்லை. சசிதரனின் வீட்டைச் சுற்றியிருந்த தென்னை மரங்கள் காற்றில் பலமாக அசைந்து கொண்டிருந்தன. கையில் ஒரு தடியுடன் வெளியேவந்த சசிதரன், தோட்டத்தின் மறைவில் பதுங்கியிருந்த அந்த இரு உருவங்களைக்கவனித்தார். அவர்கள் சாதாரண வழிப்போக்கர்கள் அல்ல என்பதை அவர்களின்கண்கள் சொல்லின.

​”யார் நீங்க? இந்த நேரத்துல இங்க என்ன வேலை?” – சசிதரனின் குரலில் ஒரு ஓய்வுபெற்ற ஆசிரியரின்கண்டிப்பும், ஒரு தந்தையின் ஆக்ரோஷமும்கலந்திருந்தது.

​அந்தஉருவங்களில் ஒருவன் விகாரமாகச் சிரித்தான். “பெரியவரே… உங்க பையன் லண்டன்லஉட்கார்ந்துட்டு எங்க முதலாளியை ஆட்டிப்படைக்கிறான். அவன் அங்கேயே இருக்கணும்னா, நீங்க இங்க எங்க சொல்றதைக்கேட்கணும். இல்லைன்னா இந்த வீடும் இருக்காது, நீங்களும் இருக்க மாட்டீங்க,” என்றான் இடுப்பில் இருந்த கத்தியைக் காட்டியபடி.

​அப்போதுவீட்டிற்குள்ளிருந்து மீனா வெளியே வரமுயன்றார். சசிதரன் கையை உயர்த்தி அவரைத்தடுத்தார். “மீனா! உள்ளேயே இரு. மேனகா அம்மாவையும்வெளிய வர வேண்டாம்னு சொல்லு!”

​சசிதரன்அந்த ரவுடியைப் பார்த்து ஒரு அடி முன்னேவைத்தார். “தம்பி… கவி கவிதை எழுதுறதுக்குமுன்னாடி, நான் அவனுக்குக் கம்புசுத்தக் கத்துக் கொடுத்திருக்கேன். ஒரு ஆசிரியரா நான்அமைதியா இருப்பேன்னு நினைக்காத. என் மகனோட வெற்றிக்குநான் தடையா இருக்க மாட்டேன், உனக்கு நான் பலியா இருக்கவும்மாட்டேன்,” என்று சொல்லி தனது தடியைச் சுழற்றினார்.

​அந்தவயதிலும் அவரது வேகம் குறையவில்லை. ரவுடி பாய முயன்றபோது, சசிதரன்மிக லாவகமாக அவனது முழங்காலில் ஒரு அடி கொடுத்தார். அவன் வலியால் துடித்தான். அதே நேரம், மேனகாரகசியமாக ரூபனின் மேலாளர் சேதுவிற்குத் தகவல் அனுப்பியிருந்தார். அடுத்த சில நிமிடங்களில் ரூபனின்ஆட்கள் அங்கே வந்து சேர்ந்தனர். அந்த ரவுடிகள் தப்பிஓடினர்.

​மேனகாவெளியே ஓடி வந்து சசிதரனைப்பிடித்தார். “சார்! என்ன காரியம் செஞ்சீங்க? உங்களுக்கு ஏதாச்சும் ஆகியிருந்தா கவிக்கு நான் என்ன பதில்சொல்லுவேன்?” என்றார் பதற்றத்துடன்.

​சசிதரன்மூச்சு வாங்கச் சொன்னார், “கவி அங்க நிம்மதியாஇருக்கணும் மேனகா. அதுக்காக இந்தத் தந்தை இங்க ஒரு சின்னக்காயத்தைக் கூடத் தாங்குவான்.” அந்த வார்த்தைகளில் ஒருதந்தையின் மகா தியாகம் தெரிந்தது.

​அதேசமயம், லண்டனின் இரவு நேர சுரங்கரயில் நிலையத்தில் ஹர்ஷாந்தும் நிலாவும் தவித்துக் கொண்டிருந்தனர். கவிவர்ஷன் மீது நடந்த தாக்குதலுக்குப்பிறகு, ஹர்ஷாந்த் நிலாவைப் பாதுகாப்பாக வீட்டிற்கு அழைத்துச் செல்ல முயன்றான். ஆனால், தனபாலின் ஆட்கள் அவர்களைப் பின்தொடர்ந்தனர்.

​”ஹர்ஷாந்த்… எனக்குரொம்பப் பயமா இருக்கு. அவங்ககையில கத்தி இருக்கு,” என்று நிலா ஹர்ஷாந்தின் கையைஇறுக்கமாகப் பற்றிக் கொண்டாள்.

​”பயப்படாதே நிலா! இதோ பார்…” – ஹர்ஷாந்த் தனது வாட்சில் இருந்தஒரு ரகசிய சிக்னலை இயக்கினான். அவன் ஒரு டெக்னீஷியன்மட்டுமல்ல, கவிவர்ஷனைப் போலவே தற்காப்புக் கலைகளையும் அறிந்தவன்.

​சுரங்கப்பாதையின்இருட்டில் அந்த ஆட்கள் நெருங்கியபோது, ஹர்ஷாந்த் அங்கிருந்த மின்சாரப் பெட்டியை (Circuit Box) ஒரு சிறிய கருவியால்செயலிழக்கச் செய்தான். அந்த இடமே இருளில்மூழ்கியது. நிலாவிற்கு மட்டும் தெரிந்த ஒரு ஒளிரும் பட்டையைஅவளது கையில் கட்டினான்.

​இருட்டில்அந்த ஆட்கள் தடுமாறியபோது, ஹர்ஷாந்த் தனது வேட்டைத் தொடங்கினான். அவன் ஒரு நிழலைப் போலத்தாக்கிவிட்டு மறைந்தான். இது ஒரு நேரடிச்சண்டையல்ல; இது அறிவைப் பயன்படுத்தியஒரு மறைமுகப் போர். ஐந்து நிமிடங்களில், அந்த நான்கு ஆட்களும்தரையில் சரிந்து கிடந்தனர்.

​”நிலா! ஓடு!” – ஹர்ஷாந்த் அவளை அழைத்துக் கொண்டுமேலே வந்தான். அங்கே கவிவர்ஷன் தனது சொகுசு காருடன்வந்து நின்றான்.

​ஹர்ஷாந்தையும்நிலாவையும் பார்த்ததும் கவிவர்ஷன் காரிலிருந்து இறங்கி ஓடி வந்தான். “ஹர்ஷாந்த்! நிலா! நீங்க ஓகேவா?”

​”நாங்க ஓகேஅண்ணா. ஆனா அவங்க நம்மளைவிட மாட்டாங்க போல,” என்றான் ஹர்ஷாந்த் மூச்சு வாங்க.

​கவிவர்ஷன்கண்களில் அக்னிப் பிழம்பு தெரிந்தது. “இனி நாம தற்காப்புபண்ணக் கூடாது ஹர்ஷாந்த். நாம இப்போவே அவங்கஇருப்பிடத்துக்கே போறோம். பிரக்யு… நீ நிலாவைக் கூட்டிட்டுப்போயிட்டு வீட்டைப் பூட்டிக்கோ. செக்யூரிட்டி டீம் அங்க இருப்பாங்க,” என்றான் கவி.

​பிரக்யுகவியின் கையைப் பற்றினாள். “கவி… கவனமா இரு. உனக்கு ஏதாச்சும்ஆனா என்னால தாங்க முடியாது,” என்றாள் கண்ணீருடன்.

​”உன் கண்ணீர்தான் என் பலம் பிரக்யு. பயப்படாதே… உன் கவிஞன் இப்போபோர்வீரனா மாறிட்டான்,” என்று சொல்லிவிட்டு காரைப் பறக்கவிட்டான்.

​லண்டனின்புறநகர்ப் பகுதியில் இருந்த ஒரு பழைய கிடங்கில்தனபாலின் ஏஜென்ட்கள் பதுங்கியிருந்தனர். கவிவர்ஷன் அங்கே தனியாகச் செல்லவில்லை. லண்டன் ஸ்காட்லாந்து யார்டு அதிகாரிகளுடன் அவன் அங்கே சென்றான். அவன் ஏற்கனவே அந்த ஆட்கள் தங்கியிருந்தஇடத்தின் ‘ஐ.பி அட்ரஸ்’ வைத்து அவர்களைக் கண்டுபிடித்திருந்தான்.

​கவிவர்ஷன்அந்த இடத்திற்குள் நுழைந்த போது, அங்கே இருந்தவர்கள் அதிர்ச்சியடைந்தனர்.

​”தனபால் சார்உங்களுக்கு ஒரு மெசேஜ் சொல்லச்சொன்னாரு,” என்று ஒருவன் துப்பாக்கியை எடுத்தான்.

​ஆனால்கவிவர்ஷன் மிக வேகமாக அவன்கையைப் பிடித்துத் திருகினான். “உன் மெசேஜ் இருக்கட்டும்… இதோ என் பதில்!” என்றுஅவனது முகத்திலேயே குத்தினான். கவிவர்ஷன் லண்டனில் தங்கியிருந்த மூன்று ஆண்டுகளில், அவன் வெறும் கோடிங்மட்டும் கற்றுக்கொள்ளவில்லை; தன்னைத் தற்காத்துக் கொள்ளும் வலிமையையும் சேர்த்திருந்தான்.

​அடுத்தசில நிமிடங்களில், அந்த ரகசியக் கும்பல்முழுமையாகக் கைது செய்யப்பட்டது. கவிவர்ஷன்அங்கிருந்த கம்ப்யூட்டரைத் திறந்து, தனபாலுடன் அவர்கள் தொடர்பு கொண்டிருந்த அத்தனை வீடியோ பதிவுகளையும் ஆதாரங்களாக எடுத்தான்.

​”தனபால்… நீஇந்தியாவுல ஜெயில்ல இருக்கலாம். ஆனா இப்போ இந்தஇன்டர்நேஷனல் கேஸ்  மூலமாஉன்னை எவராலும் காப்பாத்த முடியாது,” என்று கவிவர்ஷன் அந்தத் திரையைப் பார்த்துச் சொன்னான்.

​மறுநாள்காலை, லண்டனில் பனிப்பொழிவு நின்று, சூரியன் மெல்ல எட்டிப் பார்த்தது. கவிவர்ஷன் வீட்டிற்குத் திரும்பியபோது, பிரக்யு வாசலிலேயே காத்துக் கொண்டிருந்தாள். அவனது கையில் ஒரு சிறிய காயம்இருப்பதைப் பார்த்து அவள் பதறினாள்.

​”ஒன்னும் இல்லபிரக்யு… இது வெற்றிக்கான வடு,” என்றான் கவி புன்னகையோடு.

​ஹர்ஷாந்தும்நிலாவும் அங்கே வந்தனர். “அண்ணா! அப்பா போன் பண்ணாரு. கோயம்புத்தூர்லயும்ஏதோ பிரச்சனை நடந்திருக்கு, ஆனா அப்பா அதையெல்லாம்சமாளிச்சுட்டாராம்,” என்றான் ஹர்ஷாந்த்.

​கவிவர்ஷன்நெகிழ்ந்து போனான். “அப்பாவா? அவர் சாந்தமான ஆள்ஆச்சே!”

​”ஆமாண்ணா… ஆனாமகனுக்காக ஒரு தந்தை எந்தஎல்லைக்கும் போவாருன்னு இன்னைக்குத் தான் புரியுது,” என்றான்ஹர்ஷாந்த்.

​கவிவர்ஷன்பிரக்யுவின் கையைப் பிடித்துக் கொண்டு பால்கனிக்குச் சென்றான். தூரத்தில் தேம்ஸ் நதி அமைதியாக ஓடிக்கொண்டிருந்தது.

​”பிரக்யு… இனிஎந்த மௌனமும் நம்மைக் கலைக்காது. இரு நாட்டுப் பெற்றோர்களின்ஆசிர்வாதமும், நம்ம காதலும் சேர்ந்துஒரு பெரிய சுவரை எழுப்பிருச்சு. இனி நாம சந்தோஷமாஇருப்போம்,” என்றான்.

​