மௌன ராகம் 27

அத்தியாயம் 27:

​நிச்சயதார்த்தத்தின்வெற்றிகரமான கொண்டாட்டங்களுக்குப் பிறகு, ஹர்ஷாந்த் மற்றும் நிலாவின் திருமண நாள் நெருங்கியது. கோயம்புத்தூர்மாநகரம் இதுவரை கண்டிராத ஒரு பிரம்மாண்டமான திருமணத்திற்குத்தயாரானது. இது வெறும் இருமனங்களின் சங்கமம் மட்டுமல்ல; இது கவிவர்ஷன் தனதுஉழைப்பால் கட்டியெழுப்பிய கௌரவத்தின் அடையாளம்.

​அதிகாலைமூன்று மணிக்கே சசிதரனின் வீட்டில் பரபரப்பு தொற்றிக்கொண்டது. மீனா ஒரு பெரியஅண்டாவில் காபி தயாரித்துக்கொண்டிருக்க, சசிதரன் வாசலில்மாவிலைத் தோரணங்களைச் சரிசெய்து கொண்டிருந்தார்.

​”என்னங்க… கவிக்குபோன் பண்ணீங்களா? அவன் பிரக்யுவை அழைச்சுட்டுகிளம்பிட்டானா?” என்று மீனா கேட்டார்.

​சசிதரன்புன்னகைத்தார். “அவன் இப்போதான் பிரக்யுவைஎழுப்பியிருக்கான் மீனா. பிரக்யுவுக்கு இந்த ரெண்டு நாளாஉடம்பு கொஞ்சம் சோர்வா இருக்காம். அதான் மெதுவா வர்றேன்னு சொன்னான்,” என்றார்.

 ​அதேநேரம், கவிவர்ஷனின் வீட்டில்…

​பிரக்யுகண்ணாடியின் முன்னால் நின்று தன்னை அலங்கரித்துக்கொண்டிருந்தாள். அவளது முகம் வழக்கத்தை விட அதிகத் தேஜஸுடன்காணப்பட்டது. கவிவர்ஷன் உள்ளே வந்து அவளது தோள்களில் கைகளை வைத்தான்.

​”பிரக்யு… இன்னும்ரெடி ஆகலையா? ஹர்ஷாந்த் மண்டபத்துல தவிச்சுட்டு இருப்பான்,” என்றான் கவி அவளது காதோரம்.

​பிரக்யுமெல்லத் திரும்பி கவிவர்ஷனின் கண்களைப் பார்த்தாள். அவளது கண்களில் ஒரு மெல்லிய ஈரம்மின்னியது. “கவி… எனக்கு ஒரு விஷயம் சொல்லணும். ஆனா இன்னைக்கு ஹர்ஷாந்த் கல்யாணம்… அங்க போயிட்டு வந்துசொல்லட்டுமா?” என்றாள் தயக்கத்துடன்.

​கவிவர்ஷன்அவளது முகத்தை ஏந்தினான். “உன் முகமே எல்லாத்தையும்சொல்லுது பிரக்யு. இந்த முகத்துல தெரியுறஒரு புது ஒளி… அந்தப்புன்னகை… நான் நினைக்கிறது நிஜமா?” என்று அவனது குரல் தழுதழுத்தது.

​பிரக்யுமெல்லத் தலையசைத்தாள். “ஆமா கவி… நம்முடையகாதலுக்கு ஒரு புதிய சாட்சிவரப்போகுது. நான் டாக்டர்கிட்ட போயிட்டுவந்தேன். கன்பார்ம் ஆகிடுச்சு,” என்றாள்.

​கவிவர்ஷன்அப்படியே உறைந்து போனான். உலகத்தையே வென்ற அந்தத் தொழில்நுட்ப மேதை, ஒரு கணத்தில் சிறுபிள்ளையைப்போலப் பிரக்யுவின் மடியில் சாய்ந்தான். “பிரக்யு… இதுதான் நான் வாங்குன அத்தனைவிருதுகளையும் விடப் பெரிய விருது. என் கவிதைகளுக்கு உயிர்கிடைக்கப்போகுது,” என்று அவளது கைகளை முத்தமிட்டான்.

​”இப்போதைக்கு இதையார்கிட்டயும் சொல்ல வேணாம் கவி. ஹர்ஷாந்த் – நிலாதிருமண சந்தோஷம் முழுசா முடியட்டும். அதுக்கப்புறம் வீட்ல சொல்லலாம்,” என்றாள் பிரக்யு.

 ​திருமணமண்டபம் ஒரு அரண்மனையைப் போலஜொலித்தது. வாசலில் நின்றிருந்த யானைகள் ஆசி வழங்க, மேளதாளங்கள்முழங்கின. ரூபன் தனது வாழ்நாளில் செய்யாதஒரு பெரிய காரியத்தைச் செய்தார். தனது எஸ்டேட்டில் வேலைசெய்யும் அத்தனை தொழிலாளர்களுக்கும் இந்தப் பொதுத் திருமணத்தில் சீருடையும், உணவும் வழங்க ஏற்பாடு செய்திருந்தார்.

​”வாங்க சசிதரன்சார்! உங்க மருமகன் இப்போஒரு அப்பாவாகப் போறாருன்னு உங்களுக்குத் தெரியுமா?” என்று ரூபன் உற்சாகமாகக் கேட்டார்.

​சசிதரன்திகைத்தார். “என்ன சொல்றீங்க ரூபன்சார்?”

​”இல்ல… கவிவர்ஷன்முகத்தைப் பாருங்க. அவன் உள்ளே நுழையும்போதேஒரு பெரிய வெற்றியாளனா வர்றான்,” என்று ரூபன் மழுப்பினார். கவிவர்ஷன் பிரக்யுவின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு மிகக் கவனமாக அவளை அழைத்து வருவதைரூபன் கவனித்திருந்தார்.

 ​மங்கலஇசை முழங்க, ஹர்ஷாந்த் நிலாவின் கழுத்தில் தாலியைக் கட்டினான். அட்சதைகள் மழையாகப் பொழிந்தன. மேடையின் ஒரு ஓரத்தில் கவிவர்ஷன்நின்று இதைப் பார்த்த போது, அவனது மனதுக்குள் ஒரு பெரிய நிம்மதிஏற்பட்டது. தனது தம்பியின் வாழ்வைநிலைநிறுத்திவிட்ட திருப்தி அது.

​விருந்துஉபசரிப்புகள் முடிந்ததும், கவிவர்ஷன் மேடைக்கு வந்து மைக் பிடித்தான். “எல்லோரும் கவனிங்க… இன்னைக்கு ஹர்ஷாந்த் – நிலா திருமண நாள். ஆனா எங்க குடும்பத்துக்கு இதுஒரு இரட்டிப்புச் சந்தோஷமான நாள். அந்த ரகசியத்தை இப்போநான் சொல்லப் போறேன்,” என்றான் கவி.

​பிரக்யுஅவனை “வேண்டாம்” என்பது போலச் சைகை காட்டினாள். ஆனால்கவிவர்ஷன் விடுவதாக இல்லை.

​”என் மனைவிபிரக்யு… ஒரு குழந்தையைச் சுமந்துட்டுஇருக்கா. எங்க குடும்பத்தோட அடுத்தவாரிசு வரப்போகுது!” என்று கவிவர்ஷன் அறிவித்தபோது, மண்டபமே கைதட்டலால் அதிர்ந்தது.

​மீனாஓடி வந்து பிரக்யுவை அணைத்துக்கொண்டார். “என் ராசாத்தி! இவ்வளவுபெரிய சந்தோஷத்தை மனசுல வச்சுக்கிட்டா கல்யாண வேலை பார்த்த?” என்றுஅழுதுவிட்டார். மேனகாவும் ரூபனும் ஓடி வந்து கவிவர்ஷனுக்குக்கைகொடுத்தனர்.

​திருமணச்சடங்குகள் அனைத்தும் முடிந்து, அனைவரும் சசிதரனின் பழைய வீட்டிற்குத் திரும்பினர். அந்த வீட்டின் முற்றத்தில் நிலவொளியில் அனைவரும் அமர்ந்தனர்.

​”தமபி கவி… நீ லண்டன்ல இருந்தப்போ நான் ஒரு தப்புபண்ணிட்டேன். உன்னை விடப் பணம் தான் பெருசுன்னுநினைச்சேன். ஆனா இன்னைக்கு நீகொடுத்த இந்த வாரிசுச் செய்தியும், ஹர்ஷாந்தோட இந்தச் சிரிப்பும் தான் நிஜமான செல்வம்னுபுரியுது,” என்றார் ரூபன் உருக்கமாக.

​சசிதரன்தனது மகனைப் பார்த்தார். “கவி… நீ எழுதிய கவிதையிலேயேமிகச்சிறந்த கவிதை இப்போ உன் மனைவியோட கருவுலவளர்ந்துட்டு இருக்கு. அதை நீ எப்படிவளர்க்கப் போற?” என்று கேட்டார்.

​கவிவர்ஷன்பிரக்யுவின் தோளில் சாய்ந்து கொண்டான். “அப்பா… நான் பட்ட கஷ்டம்எதையும் என் குழந்தை படக்கூடாதுன்னுநான் நினைக்கல. ஆனா, நான் கத்துக்கிட்டஅந்த ‘மௌனங்களின் ராகத்தை என் குழந்தைக்குக் கத்துக்கொடுப்பேன். அன்பு இருந்தா எதையும் சாதிக்கலாம்னு சொல்லிக் கொடுப்பேன்,” என்றான்.

​இரவுபன்னிரெண்டு மணியைத் தாண்டியிருந்தது. ஹர்ஷாந்தும் நிலாவும் தங்களின் புதிய அறைக்குள் சென்றனர். கவிவர்ஷனும் பிரக்யுவும் ஜன்னல் ஓரம் நின்று வானத்தைப்பார்த்தனர்.

​”பிரக்யு… இந்தமூணு வருஷத்துல நாம எவ்வளவு தூரம்கடந்து வந்திருக்கோம்ல?”

​”ஆமா கவி… மௌனமாத் தொடங்குன நம்ம காதல், இப்போஒரு பெரிய சாம்ராஜ்யமா வளர்ந்து நிக்குது. ஆனா எனக்கு இன்னுமேஅந்தப் பழைய கவிஞனைத் தான்பிடிச்சிருக்கு,” என்றாள் பிரக்யு அவனது கைகளைப் பிடித்துக்கொண்டு.

​கவிவர்ஷன்அவளது வயிற்றில் கை வைத்து, “இந்தக்குழந்தைக்கு நான் ஒரு பேர்யோசிச்சு வச்சிருக்கேன் பிரக்யு… ‘ராகவி’ – நம்ம காதலோட ராகம்அவதான்,” என்றான் நெகிழ்ச்சியுடன்.

​அந்தஅமைதியான இரவில், கோயம்புத்தூரின் காற்று அவர்களின் காதலைச் சுமந்து கொண்டு மெல்ல வீசியது.