மௌன ராகம் 31

அத்தியாயம் 31:

​மருத்துவமனையிலிருந்துராகவியை வீட்டிற்கு அழைத்து வந்த அந்த நாள், சசிதரனின் வீட்டில் ஒரு திருவிழாவைப் போலத்தொடங்கியது. ஓட்டு வீட்டின் திண்ணையில் மாவிலைத் தோரணங்கள் அசைந்தாட, வாசலில் மீனா இட்ட வண்ணக்கோலங்கள் ராகவியின் வருகையை வரவேற்றன. கவிவர்ஷன் தனது மகளை ஒருபூவைப் போல ஏந்தி வீட்டின்வாசல்படியைத் தாண்டினான்.

​”பிரக்யு… நிதானமாவா,” என்று கவிவர்ஷன் சொல்லிக்கொண்டே ராகவியின் முகத்தைப் பார்த்தான். அந்தச் சிறிய கண்கள் உலகைப் பார்க்கத் துடிப்பது அவனுக்கு ஒரு கவிதையைப் போலத்தெரிந்தது.

 ​மீனாஓடி வந்து குழந்தைக்குச் சுற்றியிருந்த தீய சக்திகள் விலக ‘ஆலத்தி’ எடுத்தார். “என் ராசாத்தி… நீஇந்த வீட்டுக்கு வந்ததுல இருந்து இந்த வீடே ஜொலிக்குது,” என்று சொல்லி நெகிழ்ந்தார்.

​மறுபுறம், ரூபனின் மாற்றம் அனைவரையும் வியப்பில் ஆழ்த்தியது. ஒரு காலத்தில் கோடிக்கணக்கானரூபாய்களைக் கையெழுத்திடும் கைகள், இன்று ராகவியிற்காக ஒரு சிறிய ஊஞ்சலைச்சரி செய்துகொண்டிருந்தன. அவர் தனது கர்வத்தைமுழுவதுமாகத் துறந்து, ஒரு சாதாரணத் தாத்தாவாகமாறியிருந்தார்.

​”சசிதரன் சார்… நம்ம பிள்ளைகள் பட்ட கஷ்டம் எல்லாம்இந்தப் பிள்ளையோட ஒரு சிரிப்புல மறைஞ்சுடும்போலிருக்கு,” என்றார் ரூபன்.

​சசிதரன்புன்னகைத்தார். “உண்மைதான் ரூபன் சார். நாம சேர்த்த சொத்துக்களைவிட, நாம வளர்க்கப்போற இந்தஅடுத்த தலைமுறைதான் நம்ம நிஜமான அடையாளம். ராகவிக்கு நாம அன்பை மட்டும்இல்ல, அறத்தையும் கத்துக்கொடுக்கணும்,” என்றார்.

​​காலம்ஒரு நதியைப் போல வேகமாய் ஓடியது. ராகவிக்கும் ஒரு வயது நிறைவடைந்தது. கவிவர்ஷன் தனது மகளின் முதல்பிறந்தநாளை ஏதோ ஒரு நட்சத்திரஹோட்டலில் கொண்டாட விரும்பவில்லை. அவன் ஒரு மாற்றுவழியைத் தேர்ந்தெடுத்தான்.

​கோயம்புத்தூரின்ஒதுக்குப்புறமான ஒரு மலைவாழ் கிராமத்தில்உள்ள அரசுப் பள்ளியைத் தத்தெடுத்து, அங்கிருந்த குழந்தைகளுக்கு மதிய உணவு மற்றும்கல்வி உபகரணங்களை வழங்கிப் பிறந்தநாளைக் கொண்டாடினான்.

​”கவி… நீஏன் இப்படி ஒரு முடிவை எடுத்த?” என்று பிரக்யு கேட்டாள்.

​கவிவர்ஷன்மௌனிகாவைத் தனது தோளில் அமரவைத்துக்கொண்டுசொன்னான், “பிரக்யு… நம்ம மகளுக்குப் பிறந்தநாள்னாநம்ம மட்டும் சந்தோஷப்படுறதுல என்ன இருக்கு? இங்கஇருக்குற ஒவ்வொரு குழந்தையோட சிரிப்புலயும் மௌனிகாவைப் பார்க்கணும்னு நான் நினைக்கிறேன். அவவளரும்போது, இந்தப் படங்கள் எல்லாம் அவளுக்கு ஒரு பாடமா இருக்கணும்.”

​பிரக்யுகவியின் கையைப் பற்றிக் கொண்டாள். “நீ இன்னும் அந்தப்பழைய கவிஞனாவே இருக்க கவி. உன்னோட இந்தகுணம் தான் என்னை இன்னும்உன்னை ஆழமா காதலிக்க வைக்குது,” என்றாள்.

​அதேநேரம், ஹர்ஷாந்த் மற்றும் நிலாவின் வாழ்க்கையிலும் ஒரு முக்கியமான திருப்பம்ஏற்பட்டது. நிலா தனது உயர்கல்வியின்இறுதித் தேர்வை லண்டனில் முடித்திருந்தாள். அவள் இந்தியா திரும்பியபோது, ஹர்ஷாந்த் அவளுக்கு ஒரு பெரிய சர்ப்ரைஸ்கொடுத்தான்.

​”நிலா! இதோபார்… நம்ம கவி டெக்கின் புதிய விங் இது பெண்களுக்கான தொழில்நுட்பப்பள்ளி. இதற்கு நீதான் தலைமை தாங்கணும்னு அண்ணாவும் நானும் முடிவு பண்ணியிருக்கோம்,” என்றான் ஹர்ஷாந்த் ஒரு பெரிய கட்டிடத்தைக்காட்டி.

​நிலாஆச்சரியத்தில் உறைந்து போனாள். “ஹர்ஷாந்த்! இது என் பெரியகனவு. நான் லண்டன்ல கத்துக்கிட்டதைநம்ம ஊர் பெண்களுக்குச் சொல்லிக் கொடுக்கணும்னு நினைச்சேன். அதை நீ எப்படித் தெரிஞ்சுக்கிட்ட?”

​ஹர்ஷாந்த்குறும்புடன் சிரித்தான். ” என்னால உன் மனசுல இருக்கிறஒரு ஆசையைத் தெரிஞ்சுக்க முடியாதா?” என்று சொல்லி அவளது கையைப் பற்றினான். அவர்களின் காதலும் இப்போது முதிர்ச்சியடைந்து ஒரு சேவையாக மாறியிருந்தது.

​கவிவர்ஷன்சும்மா இருக்கவில்லை. அவன் ராகவியைக் கவனிக்கும் போது ஒரு புதிய ஐடியாவைப் பெற்றான். குழந்தைகள் அழும்போது அவர்களுக்கு என்ன தேவை என்பதைத்தாய்க்கு உணர்த்தும் ஒரு புதிய சென்சார்கருவியை அவன் உருவாக்கத் தொடங்கினான்.

​”பிரக்யு… குழந்தைங்கஅழறது வெறும் சத்தம் இல்லை, அது ஒரு மொழி. அந்த மொழியைத் தொழில்நுட்பம் மூலமா நாம மொழிபெயர்க்க முடிஞ்சா, எத்தனையோ அம்மாக்களுக்கு அது உதவியா இருக்கும்ல?” என்று தனது புராஜெக்ட் பற்றிவிளக்கினான்.

​”நீ எப்போவுமேமௌனத்தைத்தான் மொழியா மாத்துற கவி. அதுதான் உன்னோடஸ்பெஷாலிட்டி,” என்றாள் பிரக்யு அவனுக்குக் காபி கொடுத்துக் கொண்டே.

​

​அன்றுமாலை, சசிதரனின் வீட்டு மொட்டை மாடியில் கவிவர்ஷனும் பிரக்யுவும் அமர்ந்திருந்தனர். கீழே ராகவி தனதுதாத்தா ரூபனின் விரலைப் பிடித்துக்கொண்டு மெல்ல நடக்கப் பழகிக்கொண்டிருந்தாள்.

​”கவி… எனக்குஒரு பயம். நம்ம மகளுக்கு நாமகொடுக்கப்போற இந்த வசதி, அவளைஒரு பொறுப்பில்லாத பெண்ணாவோ அல்லது கர்வம் கொண்டவளாவோ மாத்திடுமோன்னு பயமா இருக்கு,” என்றுபிரக்யு தனது கவலையை வெளிப்படுத்தினாள்.

​கவிவர்ஷன்அவளைத் தன்னோடு அணைத்துக்கொண்டான். “பயப்படாதே பிரக்யு. அவளுக்கு முன்னாடி ஒரு பெரிய உதாரணம்இருக்கு. அவளோட அப்பா எப்படி ஒரு சாதாரண இடத்துலஇருந்து வந்தாருங்கிற கதையை அவளுக்குத் தினமும் நான் சொல்லிக் கொடுப்பேன். அவளோட அம்மா எப்படி ஒரு அதிகாரமான இடத்துலஇருந்து வந்து, காதலுக்காக எளிமையை ஏத்துக்கிட்டாங்கன்னு அவளுக்குப் புரிய வைப்பேன். நம்ம காதலோட மொழிஅவளுக்குக் கர்வத்தைக் கத்துக் கொடுக்காது, கருணையைத் தான் கத்துக் கொடுக்கும்,” என்றான் உறுதியாக.

​வானில்நிலவு மெல்ல எட்டிப் பார்த்தது. ராகவியின் மழலைச் சிரிப்பு அந்த அமைதியான இரவில்ஒரு இனிய பின்னணி இசையாகஒலித்தது.