மௌன ராகம் 35

அத்தியாயம் 35:

​காலம்ஒரு மாயக்கண்ணாடி போல வேகமாய் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. ராகவிக்கு இப்போது பத்து வயது. கவின் ஹர்ஷாந்த்-நிலா மகன் அவளைவிட இரண்டு வயது இளையவன். கவிவர்ஷனின்இல்லம் இப்போது வெறும் வீடாக இல்லை; அது அன்பும், அறிவும், கலையும் சங்கமிக்கும் ஒரு ஆலயமாக மாறியிருந்தது.

​ராகாதனது தந்தை கவிவர்ஷனைப் போலவே அமைதியானவள், ஆனால் அவளது கண்களில் பிரக்யுவின் கூர்மையும் தைரியமும் கலந்திருந்தது. அவளுக்குத் தொழில்நுட்பத்தின் மீது ஆர்வம் இருந்தாலும், கவிதைகளின் மீது ஒரு தீராததாகம் இருந்தது.

​ஒருஞாயிற்றுக்கிழமை காலை, கவிவர்ஷன் தனது வீட்டுத் தோட்டத்தில்உள்ள ராகா வனத்தில்’ அமர்ந்துஒரு புத்தகத்தை வாசித்துக் கொண்டிருந்தான். மௌனிகா ஓடிவந்து அவனது மடியில் ஒரு காகிதத்தை வைத்தாள்.

​”அப்பா… இதைப்படிச்சுப் பாருங்க. நான் நேத்து நைட்எழுதினேன்,” என்றாள் மௌனிகா ஆவலுடன்.

​கவிவர்ஷன்அதை வாசிக்கத் தொடங்கினான்:

“காற்றின் மௌனம்இலைகளுக்குத் தெரியும்…

கடலின்மௌனம் அலைகளுக்குத் தெரியும்…

உன்மௌனம் எனக்கு மட்டும் தெரியும்…

ஏனென்றால், உன் இதயம் எனக்குத் தெரியும்!”

​கவிவர்ஷனின்கண்கள் கலங்கின. அவன் அவளை அப்படியேவாரி அணைத்துக் கொண்டான். “ராகா! இது வெறும் கவிதைஇல்லடா… இது என் வாழ்க்கையோடசாராம்சம். நீ என்னை விடப்பெரிய கவிஞியா வருவ,” என்றான் நெகிழ்ச்சியுடன்.

​பிரக்யுஅங்கே தேநீருடன் வந்தாள். “பார்த்தியா கவி? இவ உன்னைஅப்படியே காப்பி பண்றா. நான் இவளை ஒருபெரிய சயின்டிஸ்ட் ஆக்கணும்னு நினைச்சேன், ஆனா இவ பேப்பர்லகவிதை எழுதிட்டு இருக்கா,” என்று செல்லமாகப் புலம்பினாள்.

​கவிவர்ஷன்சிரித்தான். “பிரக்யு… கவிதையும் ஒரு சயின்ஸ் தான். அது இதயத்தோட கெமிஸ்ட்ரியை மாத்துற மந்திரம்,” என்றான்.

 ​அதேநேரம், வீட்டின் மற்றொரு பகுதியில் ஹர்ஷாந்தும் அவனது மகன் கவினும் ஒருரோபோட்டிக்ஸ் கருவியைச் சரி செய்துகொண்டிருந்தனர். கவின் மிகவும்சுறுசுறுப்பானவன். அவனுக்குத் தனது தந்தை மற்றும்பெரியப்பாவின் தொழில்நுட்ப அறிவு இரத்தத்திலேயே ஊறியிருந்தது.

​”அப்பா! இந்தசென்சார் ஏன் ஒர்க் ஆகல?” என்று கவின் கேட்டான்.

​”தம்பி கவின்… கோடிங்-ல ஒரு சின்னதப்பு நடந்தாலும் மிஷின் கேட்காது. ஆனா அண்ணாவோட கவிதையிலஒரு தப்பு நடந்தா கூட அது மனசைத்தொடும். நாம தான் ரொம்பக்கவனமா இருக்கணும்,” என்றான் ஹர்ஷாந்த்.

​நிலாஅங்கே வந்து, “ஹர்ஷாந்த்! இப்போ எதுக்கு அண்ணாவை இழுக்குறீங்க? அவரோட வழி தனி, நம்மவழி தனி. ஆனா ரெண்டுமேஇந்தத் தம்பி கவினுக்குத் தேவை,” என்றாள். நிலா இப்போது கவி-டெக் நிறுவனத்தின் கல்விப்பிரிவை மிக வெற்றிகரமாக நடத்திவருகிறாள்.

​ ​சசிதரன்மற்றும் ரூபன் இருவருக்கும் இப்போது வயது எண்பதைத் தாண்டியிருந்தது. அவர்கள் இருவரும் தினமும் மாலையில் அந்தக் கிராமத்து வீட்டின் திண்ணையில் அமர்ந்து பழைய நினைவுகளைப் பேசுவதையேவழக்கமாகக் கொண்டிருந்தனர்.

​”ரூபன் சார்… அன்னைக்கு அந்தக் கார்ல நீங்க கவியை மிரட்டினது ஞாபகம் இருக்கா?” என்று சசிதரன் கேட்டார்.

​ரூபன்கசப்புடன் சிரித்தார். “சசிதரன் சார்… அதை நினைச்சா இப்போஎனக்கே வெட்கமா இருக்கு. ஆனா அந்தச் சம்பவம்தான்கவியை இவ்வளவு தூரம் வளர்த்திருக்குன்னு நினைக்கும்போது, என் தப்பு கூடஒரு விதத்துல நல்லதுதான்னு தோணுது,” என்றார்.

​மீனாவும்மேனகாவும் இப்போது சகோதரிகளைப் போல மாறிவிட்டனர். மேனகாதனது சொகுசு வாழ்க்கையை மறந்து, மீனாவைப் போல எளிமையான பருத்திப்புடவைகளுக்கு மாறிவிட்டிருந்தார். அன்பின் வலிமை ஒரு மனிதரை எப்படிமுழுவதுமாக மாற்றும் என்பதற்கு அவர்கள் இருவருமே சாட்சி.

​அன்றுஇரவு உணவின் போது, ராகா ஒரு கேள்வியைக்கேட்டாள். “அப்பா… எல்லாரும் உங்களை ஒரு பெரிய ஹீரோவாப்பார்க்குறாங்க. ஆனா, நீங்க லண்டன்லபாத்திரம் கழுவின கதையை ஏன் என்கிட்டச் சொன்னீங்க? அதை மறைச்சுருக்கலாம்ல?”

​அறையில்ஒரு நிமிடம் மௌனம் நிலவியது. கவிவர்ஷன் தனது மகளின் கண்களைநேராகப் பார்த்தான்.

​”ராகா… அவமானம்தான் அறிவோட முதல் படி. நான் பாத்திரம்கழுவினது எனக்குக் கேவலம் இல்ல, அது என்னோட உழைப்பு. கஷ்டப்படாம வர்ற வெற்றி எப்பவும்நிலைக்காது. நீ எவ்வளவு வசதியாவளர்ந்தாலும், உழைப்போட கசப்பு உனக்குத் தெரிஞ்சா தான், மத்தவங்களோட வலியை உன்னால புரிஞ்சுக்க முடியும். அந்த வலிதான் உன்னைஒரு நல்ல கவிஞனா, ஒருநல்ல மனிதனா மாத்தும்,” என்றான் கவிவர்ஷன்.

​பிரக்யுகவிவர்ஷனின் கைகளைப் பற்றிக் கொண்டாள். அவளுக்குத் தெரியும், தனது கணவன் தனதுமகளைச் சரியாகச் செதுக்கி வருகிறான் என்று.

​மறுநாள், கவிவர்ஷன் தத்தெடுத்த ‘பூம்பொழில்’ கிராமத்திற்கு ஒரு சர்வதேச விருதுகிடைத்தது. இந்தியாவின் சிறந்த ‘ஸ்மார்ட் கிராமம்’ என்ற விருது அது. விழாவிற்கு மௌனிகாவையும் கவினையும் அழைத்துச் சென்றான் கவிவர்ஷன்.

​கிராமத்துப்பிள்ளைகள் ராகாவையும் கவினையும் தங்களின் நண்பர்களாக ஏற்றுக்கொண்டு விளையாடினர். ராகா அந்தப் பிள்ளைகளுக்குக்கவிதை சொல்லிக் கொடுத்தாள், கவின் அவர்களுக்குத் தனது டேப்லெட்டில் கணக்குப்பாடங்களை எளிமையாகக் காட்டினான்.

​”கவி… பாரு, நம்ம பிள்ளைகள் நம்மளோட பாதையைத் தொடர ஆரம்பிச்சுட்டாங்க,” என்றாள் பிரக்யு நெகிழ்ச்சியுடன்.

​வானில்ஒரு பருந்து வட்டமிட்டுக் கொண்டிருந்தது. அதைப் போலவே கவிவர்ஷனின் புகழும், அவனது குடும்பத்தின் அன்பும் எல்லையற்று விரிந்து பரவியிருந்தது.