மௌன ராகம் 36

அத்தியாயம் 36:

​பூம்பொழில்கிராமத்தின் தெருக்களில் இப்போது மாட்டு வண்டிகளுடன் சேர்த்து, மின்சார வாகனங்களும் மௌனமாக ஓடிக்கொண்டிருந்தன. கவிவர்ஷன் உருவாக்கிய மாற்றங்கள் அந்தக் கிராமத்தின் முகவரியையே மாற்றியிருந்தன. ஆனால், கவிவர்ஷன் தனது ஐம்பதாவது வயதைநெருங்கிக்கொண்டிருந்த இந்த வேளையில், அவன்ஒரு முக்கியமான முடிவை எடுக்க வேண்டியிருந்தது.

​ராகவிவுக்குஇப்போது பதினெட்டு வயது. அவள் தனது பள்ளிப்படிப்பை முடித்துவிட்டு, உயர்கல்விக்காக எங்கே செல்வது என்கிற விவாதத்தில் குடும்பமே ஆழ்ந்திருந்தது.

​”அப்பா… எல்லாரும்நான் லண்டன் போய் படிக்கணும்னு நினைக்கிறாங்க. எனக்கும் லண்டன் மேல ஒரு ஈர்ப்புஇருக்கு. ஆனா, நீங்க லண்டன்லகஷ்டப்பட்ட அதே இடங்களுக்குப் போய், அங்க இருக்குற சாமானிய மக்களுக்காக ஏதாவது செய்யணும்னு நான் ஆசைப்படுறேன்,” என்றாள் மௌனிகாஉறுதியான குரலில்.

​கவிவர்ஷன்அவளது தலையை வருடினான். “ராகா… நான் லண்டன்ல இருந்தப்போஎனக்குத் துணையா இருந்தது அங்க இருந்த சிலநல்ல உள்ளங்கள்தான். அங்க இருக்குற அகதிகள், வறுமையில இருக்குற மாணவர்கள் இவங்களுக்கு யாராவது உதவி செய்ய மாட்டாங்களான்னுநான் அன்னைக்கு ஏங்கிருக்கேன். நீ அதைச் செய்யணும்னுநினைக்கிறது எனக்கும் பிரக்யுவுக்கும் ரொம்பப் பெருமையா இருக்கு,” என்றான்.

​பிரக்யுகுறுக்கிட்டாள். “கவி! அவ இன்னும்சின்னப் பொண்ணு. அவ தனியா லண்டன்லஎப்படிச் சமாளிப்பா?”

​ராகவிசிரித்தாள். “அம்மா! நான் உங்களோட பொண்ணு. அதிகாரத்துல இருந்து வந்து அன்பைத் தேர்ந்தெடுத்த உங்களோட தைரியமும், மௌனத்துல இருந்து வந்து உலகையே வென்ற அப்பாவோட அறிவும் எனக்குள்ள இருக்கு. நான் சமாளிப்பேன்,” என்றாள். பிரக்யுஅவளது முதிர்ச்சியைக் கண்டு வியந்து போனாள்.

​மறுபுறம், பதினாறு வயதே ஆன கவின், ஹர்ஷாந்தை விட ஒரு படிமேலே போய்விட்டான். அவன் தனது லேப்டாப்பில்மூழ்கிக்கிடப்பது வெறும் பொழுது போக்கிற்காக அல்ல. அவன் விவசாயிகளுக்கு உதவும்வகையில், குறைந்த விலையில் இயங்கும் ‘அக்ரி-பாட்’  என்றரோபோவைக் கண்டுபிடித்திருந்தான்.

​”பெரியப்பா! இதோபாருங்க… இந்த ரோபோ மண்ணோடஈரப்பதத்தை மட்டும் செக் பண்ணாது, செடிகளுக்குத்தேவையான உரம் எவ்வளவுன்னு தானாவேமுடிவு பண்ணும். இதனால விவசாயிகளுக்குச் செலவு குறையும்,” என்று கவின் உற்சாகமாக விளக்கினான்.

​கவிவர்ஷன்அந்தச் சிறிய கருவியைப் பார்த்துப் பிரமித்துப் போனான். “ஹர்ஷாந்த்! நீ ஒரு டெக்னீஷியனைவளர்க்கல, ஒரு விஞ்ஞானியை வளர்த்திருக்க. கவின்… உன்னோட இந்தக் கண்டுபிடிப்பு இந்திய விவசாயத்துல ஒரு புரட்சியை ஏற்படுத்தும்,” என்று கவினைக் கட்டிப்பிடித்துக் கொண்டான்.

​நிலாநெகிழ்ச்சியுடன் சொன்னாள், “கவின்… நீயும் மௌனிகாவும் தான் இந்த ‘கவி-டெக்’ சாம்ராஜ்யத்தோட அடுத்த தூண்கள். ஆனா எப்பவும் உங்கபெரியப்பாவோட அந்த எளிய மனசைமட்டும் மறந்துடாதீங்க,” என்றாள்.

​சசிதரனும்ரூபனும் இப்போது தங்கள் வாழ்க்கையின் அந்திமக் காலத்தை மிக அமைதியாகக் கழித்துக்கொண்டிருந்தனர். சசிதரன் தனது வீட்டுத் தோட்டத்தில்ஒரு சிறிய பாடசாலையைத் தொடங்கி, கிராமத்துப் பிள்ளைகளுக்கு அறநெறிக் கதைகளைச் சொல்லிக் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தார்.

​ரூபன், தனது சொத்துக்கள் அனைத்தும் நற்பணிகளுக்குச் செல்வதைப் பார்த்து மனநிறைவடைந்தார். “சசிதரன் சார்… என்னோட அந்தப் பழைய கார், பங்களா, அதிகாரம் இது எதுவுமே எனக்குக்கொடுக்காத நிம்மதியை, இந்தத் திண்ணையில உட்கார்ந்து உங்க கூடப் பேசுறதுஎனக்குக் கொடுக்குது,” என்றார் ரூபன்.

​அப்போதுமீனா சூடான இஞ்சித் தேநீருடன் அங்கே வந்தார். “எப்பவும் பழைய கதையையே பேசாதீங்க. இப்போ நம்ம ராகா லண்டன்போகப்போறா… அவளுக்கு என்னென்ன பிடிக்கும்னு ஒரு லிஸ்ட் போடுங்க,” என்று சொல்லிச் சிரித்தார். மேனகா அருகில் அமர்ந்து ராகாவிற்காகப் புதிய ஆடைகளைத் தைத்துக் கொண்டிருந்தார். அந்த வீடு முழுவதும்பாசம் ஒரு நறுமணமாக வீசிக்கொண்டிருந்தது.

​எல்லாம்சுமுகமாகப் போய்க்கொண்டிருந்த வேளையில், கவிவர்ஷனுக்கு ஒரு மிரட்டல் கடிதம்வந்தது. அது லண்டனில் இருந்துஅனுப்பப்பட்டிருந்தது. தனபாலின் வாரிசுகள் இப்போது ஒரு சர்வதேச மாஃபியாகும்பலுடன் சேர்ந்து கவிவர்ஷனின் புகழைக் கெடுக்கத் திட்டமிட்டுக்கொண்டிருந்தனர்.

​”கவிவர்ஷன்… உன்மகளை லண்டனுக்கு அனுப்பு. அவ அங்க வரும்போதுஉன்னோட கடந்த காலத்தை அவளுக்கு ஞாபகப்படுத்துவோம்,” என்று அதில் எழுதப்பட்டிருந்தது.

​கவிவர்ஷன்அந்தக் கடிதத்தைப் பிரக்யுவிடம் காட்டவில்லை. அவன் ஹர்ஷாந்தை மட்டும்அழைத்துப் பேசினான்.

​”ஹர்ஷாந்த்… ராகாலண்டன் போறது உறுதி. ஆனா அவளுக்குத் தெரியாமஒரு ‘டிஜிட்டல் செக்யூரிட்டி’ கவசத்தை நாம உருவாக்கணும். அவளுக்குஒரு சின்னக் காயம் கூடப் படக்கூடாது,” என்றான் கவிவர்ஷன்.

​ஹர்ஷாந்த்தனது விரல்களைச் சொடுக்கினான். “அண்ணா! கவலைப்படாதீங்க. நான் ஏற்கனவே ஒரு ‘நானோ சிப்’ ரெடி பண்ணிட்டேன். ராகாஎங்க இருந்தாலும், அவளைச் சுத்தி ஒரு கண்ணுக்குத் தெரியாதபாதுகாப்பு வளையம் இருக்கும். நாம லண்டனை விடஒரு படி முன்னாடி இருக்கோம்,” என்றான்.

​லண்டன்செல்லும் நாள் வந்தது. கோவைவிமான நிலையத்தில் முழு குடும்பமும் திரண்டிருந்தது. ராகா தனது தாத்தாக்களின் கால்களில்விழுந்து ஆசி பெற்றாள்.

​”அப்பா… நான்போயிட்டு வர்றேன். நீங்க அங்க பாத்திரம் கழுவினஅதே ஹோட்டலுக்குப் போய், அங்க வேலை செய்றவங்களுக்குஒரு மாசம் லீவ் கொடுத்துட்டு வருவேன்,” என்று ராகா சொன்னபோது, கவிவர்ஷனின்கண்களில் இருந்து ஒரு துளிக் கண்ணீர்வழிந்தது.

​”போயிட்டு வாமகளே! உன் மௌனம் இந்தஉலகத்துக்கு ஒரு மொழியா இருக்கட்டும்,” என்று அவளை வழியனுப்பி வைத்தான்.

​விமானம்வானில் உயரே பறந்தபோது, கவிவர்ஷன்பிரக்யுவின் கையைப் பிடித்துக் கொண்டான். “பிரக்யு… நம்ம காதல் இப்போஒரு உலகளாவிய பயணத்தைத் தொடங்கிடுச்சு. ராகா அங்க ஒருபுது வரலாற்றை எழுதுவா,” என்றான்.

​பிரக்யுஅவனது தோளில் சாய்ந்து கொண்டாள். “நம்ம காதல் என்னைக்குமேஒரு வரலாறாவே இருக்கும் கவி,” என்றாள் மென்மையாக.