விழிமொழி-2

காந்திபுரம் நகரப் பேருந்து நிலையத்தின் பரபரப்பு மெல்ல அதிகரித்துக்கொண்டிருந்தது. டீக்கடைகளில் இருந்து எழும் சூடான வடை வாசனையும், பேருந்துகளின் தொடர் ஹாரன் சத்தங்களும் அந்தக் காலைப் பொழுதை நனைத்துக்கொண்டிருந்தன.

பஸ்ஸிலிருந்து இறங்கிய பாவை, கூட்ட நெரிசலுக்கு இடையே தன் பையை இறுக்கமாகப் பிடித்துக்கொண்டு, தான் வேலை பார்க்கும் சிறிய ஜவுளி மொத்த விற்பனை நிறுவனத்தை நோக்கி நடந்தாள். மாதச் சம்பளம் 15,000 ரூபாய். ஆனால், அந்தப் பணம்தான் மதுரையில் இருக்கும் அவளது குடும்பத்திற்குப் பெரிய வாழ்வாதாரம். தம்பியின் கல்லூரிப் படிப்புச் செலவு, அப்பாவின் மருத்துவச் செலவு என எல்லாவற்றையும் இந்தச் சிறிய தொகைக்குள்ளேயே சுருக்கிக்கொள்ள வேண்டிய கட்டாயம் அவளுக்கு.

ஆபீஸுக்குள் நுழைந்ததும், தன் மேஜையில் பையை வைத்துவிட்டு அமர்ந்தாள். சில நிமிடங்களிலேயே அவளது தோழிகளான வானதியும் தாமரையும் உள்ளே வந்தார்கள். இருவரும் அதே நிறுவனத்தில் வேறு வேறு பிரிவுகளில் பணியாற்றுபவர்கள்.

வானதி தன் கையிலிருந்த லஞ்ச் பாக்சை மேஜை மீது வைத்துவிட்டு, பாவையின் முகத்தை ஆழமாகப் பார்த்தாள்.

“என்ன பாவை… காலையிலேயே பஸ் ஸ்டாண்ட்ல நிக்கும்போதே உன் முகம் ஏதோ யோசனையிலயே இருந்தது? நான் பஸ்ஸிலிருந்து பார்த்தேன், நீ எதையோ தேடிட்டு இருந்த மாதிரி இருந்தது?” என்று வானதி வினவினாள்.

பாவை லேசாகத் திடுக்கிட்டு, தன் முகபாவனையை மறைக்க முயன்றாள். “அப்படியெல்லாம் இல்லடி வானதி… சும்மா பஸ் வருதான்னு பாத்துட்டு இருந்தேன், அவ்வளவுதான்.”

தாமரை குறுக்கே வந்து, “ஹேய் வானதி! இவகிட்ட போய் கேட்டுட்டு இருக்க? தினமும் காலையில அந்த பஸ் ஸ்டாண்ட் வழியா போகிற அந்த பெரிய இடத்து வாரிசு காரைப் பார்க்குறதுதானே இவளோட ஒரே வேலை! நான் சொல்லல பாவை?” என்று கிண்டலாகவும் அதே சமயம் ஆதங்கத்தோடும் கேட்டாள்.

பாவை அமைதியாகத் தலை குனிந்துகொண்டாள். தோழிகளிடம் எதையும் மறைக்க முடிவதில்லை.

வானதி பெருமூச்சு விட்டாள். “பாவை… நாங்க உனக்கு நல்லதுக்குத்தான் சொல்றோம். உனக்கு வயசு 21 ஆகுது. மதுரையில உங்க அம்மா அப்பா உனக்காக எவ்வளவு கஷ்டப்படுறாங்க தெரியுமா? உனக்கு ஒரு நல்ல இடத்துல மாப்பிள்ளை பார்த்து கல்யாணம் பண்ணி வைக்கணும்னு ஆசைப்படுறாங்க. ஆனா நீ… உன்னை ஏறெடுத்துக் கூட பார்க்காத, எந்த நேரமும் போதையிலயும் கோபத்துலயும் மிதக்குற ஒருத்தனை மனசுல வச்சுக்கிட்டு இப்படி நாட்களைக் கடத்துறியே… இது நியாயமாடி?”

பாவை மெல்ல நிமிர்ந்து வானதியைப் பார்த்தாள். அவளது கண்களில் கோபமில்லை, மாறாக ஒரு தெளிவான அமைதி இருந்தது.

“வானதி… எனக்கு அவன் மேல இருக்குறது ஏதோ ஆசையோ, இல்லை அவனோட பணத்தைப் பார்த்து வந்த ஈர்ப்போ கிடையாதுடி. அவன் வெளியில காட்டுற அந்த ரஃப் அன்ட் டஃப் பிம்பத்துக்குப் பின்னால, ஒரு குழந்தை மாதிரி கதறி அழுகுற ஒரு மனசு இருக்கு. அதை நான் ஒரு தடவை தற்செயலா பார்த்தேன்… அன்னைக்கு பிறந்த அன்பு இது. அவன் என்னை லவ் பண்ணனும்னு நான் எதிர்பார்க்கவே இல்லை. ஆனா, அவனோட இந்த இருட்டான வாழ்க்கையில அவன் தன்னைத்தானே அழிச்சுக்காம இருக்கணும்னு நான் நினைக்கிறேன். அது தப்பாடி?”

தாமரை தலையில் கை வைத்துக்கொண்டாள். “அடி லூசுப் பொண்ணே! உலகத்துல எவ்வளவோ பேருக்கு மனசுல காயம் இருக்கு. அதுக்காக எல்லாரும் இப்படி குடிச்சு சீரழியுறாங்களா? அவன் ஒரு பெரிய கோடீஸ்வரன். அவனுக்கு ஆயிரம் கவலை இருக்கும். அதை சரி பண்ண அவன் கூட அவனோட குடும்பமும் நண்பர்களும் இருக்காங்க. நீ எதுக்குடி நடுவுல போய் உன் வாழ்க்கையை வீணடிச்சுக்கிற?”

பாவை அதற்கு மேல் எதுவும் பேசவில்லை. தன் கணினியை ஆன் செய்து வேலையில் கவனத்தைச் செலுத்தத் தொடங்கினாள். ஆனால், மனதிற்குள் அபிமன்யுவின் அந்த வாடிய முகம் மட்டுமே நிழலாடிக்கொண்டிருந்தது.

அதே நேரத்தில், கோவையின் முதன்மைச் சாலையில் கம்பீரமாக அமைந்திருந்த மகாதேவன் டெக்ஸ்டைல்ஸ் தலைமையகத்தில் வேறு ஒரு சூழல் நிலவியது.

அபிமன்யுவின் பிரத்யேக கேபினுக்குள், அவனது நண்பன் ஆதவன் அமர்ந்திருந்தான். அபிமன்யு தன் சுழல் நாற்காலியில் சாய்ந்து, தலைவலியால் கண்ணை மூடிக்கொண்டிருந்தான். மேஜை மீது ஒரு சூடான பிளாக் காபி ஆவி பறந்துகொண்டிருந்தது.

“டேய் அபி…” ஆதவன் மெல்லிய குரலில் அழைத்தான்.

அபிமன்யு கண்ணைத் திறக்காமல், “சொல்லு ஆதவா…” என்றான்.

“இன்னைக்கு சாயந்தரம் ஒரு முக்கிய பிரெஞ்ச் கிளையண்ட் கூட டின்னர் மீட்டிங் இருக்குடா. அங்கிள் உன்னை கண்டிப்பா அட்டெண்ட் பண்ண சொன்னாரு. நேத்து நைட் நடந்ததை விடு… இன்னைக்காவது கொஞ்சம் பிசினஸ்ல கவனம் செலுத்துடா.”

அபிமன்யு மெதுவாகக் கண்ணைத் திறந்து, ஆதவனைப் பார்த்தான். அவன் கண்களில் இன்னமும் சிவப்பேறிய தடயம் இருந்தது.

“ஆதவா… எனக்கு இந்த பிசினஸ், மீட்டிங்ஸ், மணி… எதுலயுமே இன்ட்ரஸ்ட் இல்லைடா. அப்பாவுக்காகத்தான் நான் இன்னும் இந்த ஆபீஸ் பக்கமே வர்றேன். எனக்கு வாழ்க்கை மேலயே ஒரு பிடிப்பு இல்லனு உனக்குத் தெரியாதா?”

ஆதவன் ஆத்திரத்தோடு எழுந்து நின்றான். “எதுவரைக்கும் டா இப்படி பேசுவ? பத்து வருஷம் ஆச்சு அபி! பத்து வருஷம்! ஸ்கூல் படிக்கிறப்போ உன்னை விட்டுட்டுப் போன ஒரு பொண்ணுக்காக… இன்னமும் உன்னை நீயே அழிச்சுக்கிட்டு இருக்க போறியா? அவ எங்க இருக்கா, உயிரோட இருக்காளா இல்லையான்னு கூட தெரியலடா! அவளைத் தேடித் தேடி கோவை முழுக்க அலைஞ்சது போதும்டா!”

“ஆதவா!” அபிமன்யுவின் குரல் ஓங்கி ஒலித்தது. கேபினின் கண்ணாடிகள் அதிர்ந்தன. அவன் மேஜை மீது கை வைத்து அழுத்தமாக நிமிர்ந்தான்.

“அவளப் பத்தி தப்பா பேசாத! அவ என்னை விட்டுட்டுப் போகல… ஏதோ ஒரு சூழ்நிலையில அவ காணாம போயிட்டா. அவ கண்டிப்பா வருவாடா. அவ வர வரைக்கும்… இந்த அபிமன்யுவோட மனசுல வேற எந்த பொண்ணுக்கும் இடம் இல்லை! இந்த உடம்புல உயிர் இருக்குற வரைக்கும் நான் அவளுக்காகத்தான் காத்திருப்பேன்!”

ஆதவன் நண்பனின் பிடிவாதத்தைப் பார்த்து வேதனையோடு அமைதியானான். அபிமன்யுவின் காதலை அவன் அறிவான். பள்ளிப் பருவத்தில், ஒரு சாதாரண அரசுப் பள்ளி மாணவியாக இருந்த அந்தப் பெண்ணை அபிமன்யு உயிருக்கு உயிராகக் காதலித்தான். அபிமன்யுவின் பணக்காரக் பின்னணி தெரியாமலேயே அவளும் அவனை நேசித்தாள். ஆனால், திடீரென ஒரு நாள் அவள் எந்தத் தடயமும் இல்லாமல் மறைந்துவிட்டாள். அன்றிலிருந்து அபிமன்யுவின் சிரிப்பு மறைந்தது. அவனது நல்ல குணங்கள் மெல்ல மெல்ல போதையிலும் கோபத்திலும் கரைந்துபோயின.

ஆதவன் பெருமூச்சு விட்டு, “சரி அபி… நான் உன்னை கட்டாயப்படுத்தல. ஆனா உடம்பைப் பார்த்துக்கோ. இந்த சிகரெட்டும் குடிப்பழக்கமும் உன்னை சீக்கிரமே அழிச்சிடும்,” என்று சொல்லிவிட்டு கேபினை விட்டு வெளியேறினான்.

அபிமன்யு மீண்டும் தன் இருக்கையில் சாய்ந்தான். தன் பாக்கெட்டிலிருந்து அந்தப் பழைய புகைப்படத்தை எடுத்துப் பார்த்தான்.

“எங்கேடி இருக்க? இந்த அபிமன்யு உனக்காகத்தான் இன்னமும் மூச்சு விட்டுட்டு இருக்கான்… சீக்கிரம் வந்துடுடி,” என்று முணுமுணுத்தான்.

மாலை 6:00 மணி.

ஆபீஸ் நேரம் முடிந்து, பாவை தன் தோழிகளுடன் வெளியே வந்தாள். கோவை வானம் மீண்டும் இருண்டு, மழைக்கான அறிகுறிகளைக் காட்டியது.

“பாவை, சீக்கிரம் நடடி… மழை வர்ற மாதிரி இருக்கு. பஸ் பிடிச்சு ஹாஸ்டல் போகணும்,” என்றாள் தாமரை.

மூவரும் பஸ் ஸ்டாண்டை நோக்கி நடந்துகொண்டிருந்தபோது, திடீரென அந்தச் சம்பவ நடந்தது.

சாலையின் எதிர்ப்புறம் இருந்த ஒரு பெரிய காஃபி ஷாப் முன்னாடி, அபிமன்யுவின் கறுப்பு நிற ஆடி கார் நின்று கொண்டிருந்தது. அபிமன்யு காரிலிருந்து இறங்கி, தள்ளாடியபடி உள்ளே செல்ல முயன்றான். அவன் கையில் சிகரெட் பாக்கெட் இருந்தது.

திடீரென, சாலையைக் கடக்க முயன்ற ஒரு சிறிய குழந்தை மீது, வேகமாக வந்த ஒரு பைக் மோதப் பார்த்தது.

அங்கிருந்த அனைவரும் அலறிய அந்த நொடியில்… தன் போதையையும் மீறி, அபிமன்யு மின்னல் வேகத்தில் பாய்ந்து சென்று அந்தச் சிறுவனைப் பிடித்து ஓரமாக இழுத்தான். பைக் சற்றே உரசியதில் அபிமன்யுவின் கையில் லேசான ரத்தக் காயம் ஏற்பட்டது.

அந்தக் குழந்தையின் தாய் ஓடிவந்து அபிமன்யுவின் காலில் விழுந்து நன்றி சொன்னாள். அபிமன்யு அதை எதையும் பொருட்படுத்தாமல், தன் கையில் வழியும் ரத்தத்தைப் பார்த்தபடியே அமைதியாக நின்றான்.

தூரத்தில் இருந்து இதைப் பார்த்த பாவை… பதறிப்போனாள்!
அவளது கால்கள் தானாக அவனை நோக்கி நகரத் தொடங்கின.

“ஹேய் பாவை! எங்கேடி போற? நில்லு!” என்று வானதியும் தாமரையும் கத்தியது அவளது காதில் விழவே இல்லை.

பாவையின் கவனம் முழுவதும்… அபிமன்யுவின் கையில் வழியும் அந்த ரத்தத்தின் மீதும், அவனது வேதனை நிறைந்த கண்களின் மீதும் மட்டுமே இருந்தது!

❤️ Loading reactions...
0 Comments

You cannot copy content of this page

error: Content copy warning!!