இதமான காதல் முதல்

விக்ரம் நிலாவுக்கு பக்கத்துல மூச்சு கூட விட முடியாத அளவுல இன்னும் நெருக்கமாக வந்தான்.

 

இதயத்துடிப்பு அதிகமாகின்றது … அந்த சத்தம் அங்கு நிரம்பிக் கொண்டிருக்கிற தண்ணீர் வாளியை விட அளவுக்கதிகமாக வெளியே கேக்குது, உடலுக்குள் நெருப்பு பற்றியது போல 

ஆனா தவிர்க்கவும் முடியாத அளவுக்கு நெருக்கம்.

 

அவனுடைய உதடுகள்,

முதல்ல…

ஒரு சந்தேகமா,

ஒரு அனுமதி கேட்கிற மாதிரி,

அவளுடைய இதழ்களை

மிக மெல்ல தொட்டது.

 

அந்த தொடுதல்…

ஒரு முத்தம் கூட இல்லை.

 

ஒரு தேன் சுவை.

ஒரு வித ஆழம்.

மெய்மறந்த நினைவு.

 

அவளுடைய இதழ்களில் இருந்த

அந்த மென்மையை

அவன் மெதுவாக உணர ஆரம்பித்தான்.

 

அந்த மென்மை,

அவனுடைய கட்டுப்பாட்டை

ஒவ்வொரு நொடியிலும்

கொஞ்சம் கொஞ்சமா கரைக்க ஆரம்பித்தது.

 

அவனுடைய உதடுகள்

மெல்ல…

மெல்ல…

இன்னும் கொஞ்சம் அழுத்தம் எடுத்தது.

 

அது பேராசை இல்லை.

 

இன்னும் கொஞ்சம் நெருக்கமா இருக்கலாமா?

ன்னு சொல்லாமலே கேட்ட ஒரு கேள்வி.

அவள் பதில் சொல்லலை.

ஆனால் அதை அவள் மறுக்கவும் இல்லை, இன்னும் ஆழப் படுத்துவது போல அவ்விடத்தை முழுவதும் அவனுடையதாக்கினாள்

 

ஆனா அவளுடைய கைகள் அவனுடைய முதுகில் தன்னிச்சையாக மேலே ஏறி, அவன் முதுகில் அவளுடைய நகத்தை பதிய வைத்தது, அவள் சம்மதத்துக்கான அறிகுறி போல,

இருவரின் மூச்சும் இதமான சூடாய் அவர்களின் குளிரிலிருந்து இதமாக்கி காப்பாற்றிக்கொள்ள,

ஆனால் மற்றதை காப்பாற்ற முடியாமல் போய்விடுமோ என்ற அச்சத்தை தாண்டிய மடம் விட்டவளாய் அவன் கைகளுக்குள் சரணாகதியானாள்.

விக்ரம் உடைய கண்கள் மெல்ல திறக்க,

தன்னிலை மறைந்தவளாய் கண்களை இருக்க மூடி வேற உலகத்தில் பறந்து கொண்டு இருந்தவளே அவன் பார்த்தபடியே அவனுடைய இதழ் சிறைகளை விடுவித்தான்.

அவன் மனசுக்குள்ள ஏதோ ஒரு பதட்டம்.

இது சரியா?. தவறா?.. என்ற கேள்வி

அவளிடம் நான் ஒப்புதல் வாங்கவில்லையே… ஆனால் அவள் மறுக்கவும் இல்லை என்பதற்காக அவ்வாறு உரிமை மீறல்களுக்குள் நான் செல்லலாமா?…

இப்படி பல கேள்விகள் அவன் மனது போல் எழுந்து கொண்டிருக்க,

அவன் எதுவும் பேசாதவனாய் அந்த இடத்துல இருந்து வெளியில் வந்துவிட்டான்.

அவளுக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை, ஏன்?.. என்ன ஆச்சு?..

என்ற நிலையோடு அவன் போன பாதையை பார்க்க,

அவள் சொட்ட சொட்ட நனைந்தவளாய் வெளியில் வந்து பார்க்க,

அவள் வந்தது அவனுடைய காதுகளுக்கு கேட்டது. ஆனால் அவன் திரும்பாமலேயே வேறு பக்கம் பார்த்தவனாய் நின்று கொண்டிருக்க,

அடி மீது அடிவைத்து பல தயக்கங்களோடு என்ன பேச என்று தெரியாம, அவளும் ஏதோ ஒரு ஏமாற்றத்தோடு,

விக்ரம்கும் என்ன பிடிக்காமல் போயிடுச்சு என்று புலம்பிக்கிட்டு கண்ணாடி முன்னாடி நின்றபடி தன் முகத்தை அவள் பார்க்கும் போது,

கண்ணீர் பெருக்கெடுத்து வர ஆரம்பித்தது.

அதை மறைத்துக் கொண்டு அவள் கண்களை துடைக்க,

சற்று திரும்பியவனுக்கு அவள் கண்ணீரை பார்த்ததும் அவனை அறியாமல் அவள் அருகில் வந்து 

என்ன ஆச்சு?….

நிலா… உன் கிட்ட தான் கேட்கிறேன் என்ன ஆச்சுன்னு சொல்லி அவன் வேகமாக அவளுடைய முகத்தை அவன் இரு உள்ளங்கைகளால் தாங்கி பிடிக்க,

அவள் சட்டென்று அவன் கைகளை உதறி விலகி நின்றாள். என்ன ஆச்சு?… ஐ அம் சாரி,

அது ஏதோ ஒரு …

அப்படி நடந்துருச்சு ப்ளீஸ்,

அந்த மாதிரி இனிமேல் நடக்காது. நான் வேற எங்கேயாவது போய் படுத்து கொள்கிறேன். நான் முடிஞ்ச அளவுக்கு இங்க வர மாட்டேன் நீ safty யா இருக்கலாம்.

ஐ அம் சாரி…

நான் போறேன் இப்படி சொல்லிக்கிட்டு அவன் அங்கிருந்து கிளம்ப,

வேகமாக அவனுடைய கையை பிடித்து அவனை திருப்பி அவள் இறுக்கமாக கட்டி அணைத்து அழுக ஆரம்பித்தாள்.

நிலா…

எதுக்காக அழுகிறாய் என்று எனக்கு தெரியல, நான் எதாவது தப்பு பண்ணி இருந்தா என்ன மன்னிச்சிடு. எந்த தப்பும் நடந்திட கூடாதுன்னு தான் நானும் எவ்வளவு கண்ட்ரோல் பண்றேன் இப்படி சொல்லும் போது,

நான் ஒரு தடவை கூட மறுக்கவே இல்லையே…

பின்ன என்ன?..

ஏதோ ஒரு உணர்வு நம்ம ரெண்டு பேருக்குள்ள இருக்குன்னு தெரிஞ்சிடுச்சு. அப்புறம் எதற்காக?…

என்னை அப்படியே விட்டுட்டு போகணும்?….

ஒருவேளை என் முகம் பிடிக்கலையா?..

நான் அழகா இல்லையா?…

உங்க தகுதிக்கு நான்…. இப்படி சொல்லும் போது அவன் வேகமாக அவளுடைய வாயில் விரலை வைத்தான்.

ஸ்ஸ்ஸ்….,

அப்படி சொல்லாத,

நீ என்னோட தேவதை, நீ என்னோட உயிர்…

நான் உன்னை அப்படி ஒரு செகண்ட் கூட யோசிச்சதே கிடையாது.

நமக்குள்ள வரம்பு மீறி எது நடந்தாலுமே பின்னாடி நம்ம ரெண்டு பேரும் வருத்தப்படுற மாதிரி ஆயிடுச்சு என்றால் என்ன பண்றது?…

இரண்டு பேருமே ஒரே உணர்ச்சியில் இருக்கிறோம். அதுக்காக,

சேர்ந்ததுக்கு பின்னாடி நம்ம ரெண்டு பேருக்குமே ஏதோ ஒரு குற்ற உணர்வு வந்துட கூடாதுன்னு நான் நினைச்சேன்.

இந்த நொடில இது சரியா இருந்தாலும்,

நாளைக்கு…

நாளைக்கு ஒருவேளை

நாம ஒருத்தரையொருத்தர்

கண்ணில பார்க்க முடியாம போயிடுமோன்னு…

அதனாலதான்..

இப்படி சொன்னதும், அவனைப் பேச விடாமல் அவன் உதடுகளை இவள் அழுத்தமாக பிடித்துக் கொண்டாள். 

மது ரசம் குடிப்பது போல,

 

தேனீக்கள் தேனை உறிஞ்சுவது போலன்னு அவளின் அழுத்தம் அவள் உணர்வுகளை வெளிப்படுத்த,

 

 

அவன் மூச்சு இழுத்து,

ஒரே நொடியில்,

அவன் சொன்ன எல்லா வார்த்தைகளுக்கும்

ஒரே பதிலா

அவளுடைய உதடுகள்

அவனுடைய உதடுகளை இறுகப் பற்றியது .

எனக்கு சம்மதம் ன்னு

வார்த்தைகள் இல்லாம சொன்ன

ஒரு முத்தம்.

 

அவள் அவன் உயரத்துக்கு

முனிவிரலில் நின்றபடியே,

மிக நேரமாக

தரையைத் தொடாமலே இருந்தாள்.

 

அவளுடைய கைகள்

அவனுடைய கழுத்தைச் சுற்ற,

அவன் ஒரு நொடிக்கும்

அவளை கீழே விடவே இல்ல.

மாறாக

அவளை இன்னும் இறுக்கமாக

தன் உடம்போடு சேர்த்துக்கொண்டான்.

அந்த அணைப்பில்

உடம்பு மட்டும் இல்ல…

அவளுடைய பயமும்,

அவனுடைய தயக்கமும்

ஒன்றாக கரைந்தது.

அவன் முத்தம்

இந்த முறை

கேள்வி இல்லை.

அவளுடைய முத்தம்

இந்த முறை

பதில் மட்டும் இல்லை.

ரெண்டு பேருக்குள்ளேயும்

அந்த உணர்வு

மெல்ல…

மெல்ல…

ஒரு தீ போல

பரவ ஆரம்பித்தது.

 

எரியுது.

ஆனா சுடவில்லை.

அது “நீயும் நானும்”

என்று ஒத்துக்கொண்ட

ஒரு காதல்.

 

அந்த இரவிலே,

அந்த கண்ணாடி முன்னாடி,

அவங்க ரெண்டு பேரும்

ஒரே விஷயத்தைத் தான் உணர்ந்தாங்க,

சில முத்தங்கள்

உடம்புக்காக இல்ல…

முழு வாழ்க்கைக்காக.

அவன் அவளை இன்னும் இறுக்கமாக அணைத்தான்.

அந்த அணைப்பில்,

முத்தம் மட்டும் இல்லை…

ஒரு தீர்மானமும் இருந்தது.

அவளுடைய கைகள்

அவனுடைய தோளிலிருந்து

மெல்ல கீழே இறங்கும் போது,

அது அவசரமான நகர்வு இல்லை. மோகத்தை மீறிய காதலும் இருந்தது 

ஒவ்வொரு தொடுதலும்

“இன்னும் இங்கே இரு”

என்று சொல்லும் மாதிரி இருந்தது.

அவள் கொடுத்த உத்தரவு அவன் மீதான நம்பிக்கை .

உடல் ஈர்ப்பை மீறிய உள்ளத்தின் ஈர்ப்பு இருவரையும் அவர்களுக்குள் ஆழமாக்கியது .

அவன் அவளுடைய முகத்தை

இரு கைகளாலும் பிடித்து,

முத்தத்தை மெதுவாக உடைத்தான்.

அந்த இடைவெளியில்,

இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்தார்கள்.

அந்த பார்வையில் உடல் முழுவதும் கூசி வேகத்தில் உறைந்து வெட்கத்தில் மறைந்து ஆசையின் பிடியில் மோகத்தின் குற்றத்தில் காதலின் தீர்ப்பானது .

வார்த்தைகள் தேவையில்லை.

அவன் முதல்ல

அவளுடைய விரல்களைப் பிடித்து,

மெதுவாக தன்னை நோக்கி இழுத்தான்.

அவள் கண்களை ஆழமாக பார்த்தான் . அவளும் விழி எடுக்காதவளாய் அவன் விழியை மீறி போகாதவளாய் சிறைப்பட்டிருக்க ,

அவள் எதிர்ப்பை காட்டாதவளாய் 

தன் முறையான முழு சம்மதத்தையும் அந்த பார்வையில் வெளிப்படுத்த ,

ஆனா குரலில்லாத சம்மதம்.

 

அந்த இரவில, ஒவ்வொரு ஆடையும் அவர்களை பிடிக்காமல் தூர தள்ளிச் செல்ல ,

அது

அவங்க இதுவரை

உள்ளுக்குள்ளே சுமந்திருந்த

பயங்கள், தயக்கங்கள்,

இது சரியா?ன்னு கேட்ட

அந்த கேள்விகளையும்

ஒவ்வொன்றாக

விடுவித்த மாதிரி இருந்தது.

அவளின் உடல் அங்கங்கள் முழுவதும் அவனுடைய இதழ்களால் பதிய , சிறு கூச்சம் வெள்ளக்காடாய் பெருக்கெடுத்து தன் இதழ்களை கடித்து அதிலிருந்து வெளிவர முடியாதவளாய் தவித்த நிலையில் ….

அவன் அவளை மெல்ல…

கவனமாக…

படிக்க ஆரம்பித்தான்.

அவளுடைய மூச்சு

ஒவ்வொரு நொடிக்கும்

கொஞ்சம் கொஞ்சமா

மாறிக் கொண்டே போனது.

அந்த மாற்றத்தை

அவன் உணர்ந்தான்.

அதனால தான்

அவன் இன்னும் மெதுவாக ஆனான்.

அவளும் அதே மாதிரி தான்.

அவனுடைய மார்பில்

அவள் வைத்த முத்தங்கள்

எண்ணிக்கைக்காக இல்லை.

ஒவ்வொன்றும்

“நீ இங்கே இருக்குறது சரி”

என்று உறுதி செய்யும் மாதிரி.

அந்த அறை முழுக்க

ஒளி குறைந்திருந்தாலும்,

அவங்க இருவருக்கும்

ஒருவரை ஒருவர்

பார்க்கத் தேவையில்லை.

தொடுதலே போதும்.

மூச்சே போதும்.

அந்த நிமிஷங்களில்,

உடம்புகள் நெருங்கின.

ஆனா அதைவிட

மனசுகள் தான்

முழுசா கரைந்தது.

ஒரு எல்லை…

அது தெரியாமலே

கடக்கப்பட்டது.

அது

நீண்ட நேரம்

மௌனமா காத்திருந்த

ஒரு நெருக்கத்தின்

இயல்பான தொடர்ச்சி.

அந்த இரவில

யாரும்

இது என்னன்னு கேட்கல.

இது சரியா?ன்னு கூட கேட்கல.

அவங்க ரெண்டு பேரும்

ஒரே விஷயத்தை தான் உணர்ந்தாங்க

சில நெருக்கங்கள்

பெயர் கேட்காது.

அவை நிகழும்.

அந்த இரவு

வெறும் ஒரு இரவாக

முடியல.

அது

அவங்க வாழ்க்கையில

எதையோ மெதுவாக

மாற்ற ஆரம்பிச்ச

ஒரு ஆரம்பமாக மாறியது.

 

வெளியே,

நகரம் தூங்கிக்கிட்டிருந்தது.

உள்ளே,

அவங்க ரெண்டு பேருக்கும்

ஒரு புதிய விழிப்பு.

இது கனவா?… இல்லை நினைவா?..

எனக்காக ஒருத்தன்.

என்னை நேசிக்கும் ஒருவன்.

என்னை மட்டுமே காதலிக்கும் ஒருத்தன்.

இந்த வாழ்க்கை எனக்கு ஒரு பேராசை போன்றது.

ஆனால் இப்போ அதுவும் முழுசாக கிடைச்சிருக்கு. ஆனா இது வெறும் காமத்தினால் சூழப்பட்டதா இல்லை இதுக்குள்ள வேற எதுவும் காதல் இருக்கா இல்லையா?..

எனக்கு வித்தியாசம் கண்டுபிடிக்க முடியல,

குற்ற உணர்வாக இருக்கு… அப்போவே விக்ரம் வேணாம்னு சொன்ன போ நான் விலகி இருக்க வேண்டும்.

அப்போதெல்லாம் விட்டுட்டு, இப்போ நான் யோசிக்கிறேன்.

ஒருவேளை அவன் என்னை கேவலமாக என்னலாம் இல்லையா?…

நீயாக தானே கூப்பிட்டாய் என்று…

இப்படியெல்லாம் பல யோசனைகளோடு அவன் மார்பில் படுத்தபடி யோசித்துக் கொண்டிருக்க,

விக்ரம்…

நீ என்னை கேவலமான ஒருத்தியா நினைக்கிறாயா?..

என்ன ரொம்ப அசிங்கமானவளா என்ன?..

இப்படி கேள்விகள் கேட்டுக் கொண்டே இருக்க,

நன்றாக உறங்கிக் கொண்டிருந்தவன் அவனை அறியாமல் ம் ம்…. சொல்லிக் கொண்டே அவளை இன்னும் இறுக்கமாக அணைத்துக் கொண்டு படுத்தான்.

அவன் கண்கள் தானாகவே மூடிக்கொண்டது.

அது தூக்கம் இல்லை.

நீண்ட நேரம் சுமந்திருந்த

உடலும், மனசும்

ஒரே நேரத்தில்

தளர்ந்து போன

ஒரு அமைதி.

அவன் மூச்சு ஆழமாக,

சமமாக மாறியிருந்தது.

அவளுடைய எடையும்

அவன் மார்பில்

சுமையா தெரியலை.

 

மாறாக…

அதுவே அவன் தூங்க

துணை போன மாதிரி இருந்தது. இது தெரியாதவள் அவனிடம் இப்படி கேள்வி கேட்கும் போது பல வருடங்கள் நிம்மதி இல்லாமல் தூக்கம் இல்லாமல் இருந்தவன் இப்போ தனக்கான அவளோடு நிம்மதியாக உறங்கிய தருணத்தில் அவளுடைய கேள்வி அவனுக்கு சிறிதளவும் புரியவில்லை.

நிதானமற்று அவன் உறங்கிக் கொண்டிருக்கிறான்.

ஆனால் அவள் மனதுக்குள்…

அப்போ… நான் ஒரு பொண்ணா இருக்க தகுதி இல்லை அப்படித்தானே என்று மனசுக்குள்ள யோசித்தபடியே இரவு முழுவதும் தூங்காமல் கண்களை கொட்ட கொட்ட முளித்தபடி படுத்திருந்தாள்.