அத்தியாயம் 23
கடல் காற்று வழக்கத்திற்கு மாறான ஒரு மரண வாசனையைச் சுமந்து வந்து அந்தப் பழமையான மரத்தின் வழியே அந்த இடத்தை நிறைத்துக் கொண்டிருந்தது. நிலவொளி மேகங்களுக்குப் பின்னால் ஒளிந்து கொள்ள முயல, தெருவில் எறிந்த ஒரு விளக்கின் ஒற்றைச் சுடர் மட்டும் அந்தப் பயங்கரமான காட்சிக்குச் சாட்சியாக மின்னிக் கொண்டிருந்தது.
தரையில் ரத்தம் ஒரு சிறிய நதியைப் போல ஓடி, அங்கிருந்த சிமெண்ட் தரையைச் சிவப்பாக்கிக் கொண்டிருந்தது. அந்த ரத்த வெள்ளத்தின் நடுவே, தன் முதுகில் பாய்ந்திருந்த கொடூரமான கத்திக் குத்தின் வலியோடு, மூச்சைக் கஷ்டப்பட்டு இழுத்துவிட்டுக் கொண்டு மரணத்தின் விளிம்பில் நின்றிருந்தான் அந்த வெள்ளை வேந்தன், ரோலக்ஸ்.
அவனது உடல் பலவீனமடைந்திருந்தாலும், அவனது கண்களில் இருந்த அந்த அசுரத்தனமான வீரியம் இன்னும் குறையவில்லை. தனக்காக அழுதுகொண்டே தன் முன்னால் மண்டியிட்டுக் கிடக்கும் தன் காதல் தேவதை மயூராவின் முகத்தையே அவன் உற்றுப் பார்த்தான். அவனது வலது கை ரத்தக் கறையோடு நடுங்கிக் கொண்டே அவளது கழுத்தை நோக்கி நகர்ந்தது. அவனது விரல்களுக்குள் இருந்த மஞ்சள் கயிறும் அதில் கோர்க்கப்பட்டிருந்த அந்தத் மஞ்சள் சரடும், அந்த இருண்ட பகுதியின் நிலவொளியில் ஜொலித்தது.
“ம… ம..” என்ற ரோலக்ஸின் குரல் தொண்டைக்குள் கரகரத்தது. அவனது உதடுகளில் இருந்து ரத்தம் மெல்லக் கசிந்து வழிய, தன் கையில் இருந்த தாலியை அவளது கழுத்தில் ஏற்றி, அவளது தலைமுடியை ஒதுக்கி, அந்த மூன்று முடிச்சுகளைத் தன் பலவீனமான கரங்களால் இட்டான்.
அந்த மூன்று முடிச்சுகளும் விழுந்த அடுத்த நொடி, ரோலக்ஸின் உடல் முற்றிலும் தன் பலத்தை இழந்தது. ஒரு பிரம்மாண்டமான கோபுரம் சரிவதைப் போல, அவன் அப்படியே மயூராவின் மடியில் சரிந்து விழுந்தான். அவனது தலை அவளது மடியில் கிடக்க, அவனது கண்கள் மெல்ல மூடிக்கொண்டிருந்தன. அவனது சீரான மூச்சுக்காற்று நின்று நின்று வரத் தொடங்கியது.
மயூரா ஒரு கணத்தில் அப்படியே உறைந்து போனாள். அவளது இதயம் ஒரு நொடி நின்று துடித்தது. அவளது கழுத்தில் இப்போது ஏறியிருக்கும் அந்தத் தாலி கொடுத்த மாபெரும் சந்தோஷத்தில், தன் கணவனாகிவிட்டான் என்ற கர்வத்தில் குதிப்பதா? அல்லது தன் மடியில் ரத்த வெள்ளத்தில் உயிருக்கு உறைந்து கொண்டிருக்கும் தன் காதலனை நினைத்துக் கதறி அழுவதா?
அவளது மனதுக்குள் ஒரு மாபெரும் யுத்தமே நடந்தது. அவளுக்கு என்ன செய்வது என்றே புரியவில்லை. உணர்ச்சிகளின் உச்சக்கட்டத்தில் அவளது கண்கள் குளம் போல மாறின. “ரோலக்ஸ்… கண்ணத் தொற ரோலக்ஸ்… ப்ளீஸ்… என்னை விட்டுட்டுப் போகாத…” என்று அவளது குரல் அந்த இருளை முட்டி மோதி, யாருக்கும் கேட்காத ஒரு மௌனக் கதறலாக மாறியது. அவளது கண்ணீர்த் துளிகள் ரோலக்ஸின் ரத்தக்கறை படிந்த முகத்தில் விழுந்து அந்த ரத்தத்தைக் கரைத்தன.
அதே நேரம், வெளிப்பக்கத்தில் ஆக்ரோஷமாக ஓடி வரும் காலடி சத்தம் கேட்டது. அடுத்த சில வினாடிகளில், அவசர அவசரமாக, மூச்சிரைக்க உள்ளே ஓடி வந்தான் பைரவன்.
வந்தவனின் கண்கள், ரோல்ஸ் பார்த்த காட்சியைக் கண்டு அப்படியே ஸ்தம்பித்து நின்றன. “அண்ணே…!” என்று மயூராவின் தொண்டையிலிருந்து ஒரு கம்மிய குரல் எழுந்தது.
மடியில் ரோலக்ஸைத் தாங்கியபடி, ரத்தக் கடலில் அமர்ந்திருந்த மயூரா, பைரவனை பார்த்து மெல்லத் தலை நிமிர்ந்தாள். அவளது கண்கள் கலங்கி, சிவந்திருந்தன. அவளது முகத்தில் இருந்த அந்தப் பயமும் தவிப்பும் எந்த ஒரு இரும்பு மனிதனையும் உருகச் செய்யும் ரகம். பைரவனைப் பார்த்ததும், அவளது கண்களிலேயே அவனிடம் யாசிப்பது போல, தன் கணவனின் உயிரைக் காப்பாற்றிக் கொடுக்கும்படி கெஞ்சும் ஒரு பிச்சைக்காரியைப் போல உதவி கேட்டாள்.
சூழ்நிலையின் தீவிரத்தை, அந்த மரணப் புயலை ஒரு நொடியில் உணர்ந்துகொண்டான் பைரவன். அவனுக்குத் தன் நண்பன் ரோலக்ஸ் தான் உலகம். உடனே அந்த ரத்த வெள்ளத்தில் இருந்து ரோலக்ஸை தூக்குவதற்காக அவன் முன்னோக்கி ஆவேசமாக ஓடினான்.
ஆனால், ஓடும் வழியில் அவனது கண்கள் அருகில் இருந்த மற்றொரு விசித்திரமான காட்சியின் மீது நிலைத்து நின்றன.
அங்கே, ரோலக்ஸ் சரிந்து கிடந்த இடத்திற்குச் சற்றுத் தள்ளி, பாபியின் மிக முக்கியமான வலது கரமாக விளங்கும் தர்மா கிடந்தான். அவனது உடல் கொடூரமாகத் தாக்கப்பட்டு, எலும்புகள் நொருக்கப்பட்டு, முகம் அடையாளம் தெரியாத அளவுக்குச் சிதைக்கப்பட்டு, முற்றிலும் உயிர் பிரிந்த நிலையில் ஒரு சடலமாகக் கிடந்தது.
தர்மா கொடூரமாகக் கொல்லப்பட்டுக் கிடக்கிறான்… மறுபுறம் ரோலக்ஸ் முதுகில் கத்திக்குத்தோடு உயிருக்கு விசித்திரமாகப் போராடிக் கொண்டிருக்கிறான்… இந்த இரண்டு காட்சிகளையும் இணைத்துப் பார்த்த பைரவனுக்கு, அந்த இரவு சில நிமிடங்களுக்கு முன்னால் என்ன நடந்திருக்கும் என்ற நிஜம் சுட்டெரிக்கும் உண்மையாகப் புரிந்தது!
பாபியின் ஆளான தர்மா, ரோலக்ஸைத் பின்னால் இருந்து முதுகில் குத்தியிருக்கிறான். ஆனால், முதுகில் கத்தி பாய்ந்த பிறகும், தன் அசுரத்தனமான பலத்தால் ரோலக்ஸ், தர்மாவைத் தன் கைகளாலேயே அடித்துச் சிதைத்துக் கொன்றிருக்கிறான்!
பைரவனின் மூளை இந்த உண்மைகளைக் கணக்கிட்டுக் கொண்டிருக்கும் போதே, அவனது பார்வை தர்மாவின் சடலத்திலிருந்து மெதுவாக மயூராவிடம் திரும்பியது. அவளது கண்களை அவன் உற்றுப் பார்த்தான்.
நிலைமை இன்னும் மோசமாவதை உணர்ந்த மயூரா, தன் இரண்டு கைகளையும் தூக்கி, பைரவனை நோக்கிக் கும்பிட்டுக் கெஞ்சினாள். அவளது கழுத்தில் இருந்த அந்தப் புதுத் தாலி அவளது கைகளின் அசைவில் மின்னியது.
மயூரா தன் புது மாங்கல்யத்தை நெஞ்சோடு அணைத்தபடி, தன் மடியில் ரத்த வெள்ளத்தில் உயிருக்கு உறைந்து கொண்டிருக்கும் தன் உலகமான ரோலக்ஸின் முகத்தைப் பார்த்து அழுது கொண்டிருந்தாள். அவளுக்கு இப்போது பைரவன் மட்டும்தான் ஒரே நம்பிக்கை.
“பைரவா… வேண்டாம்… இந்த விஷயம்… இந்தத் தர்மாவோட கொலை, ரோலக்ஸ் இங்க கத்திக்குத்துல கிடக்குற விஷயம் எதுவுமே இப்ப வெளிய தெரிய வேண்டாம்… பாபியோட ஆளுங்களுக்கோ இல்ல மத்த எதிரிகளுக்கோ இந்த உண்மை தெரிஞ்சா, அவங்க ஒட்டுமொத்தமா நம்மள அழிச்சிடுவாங்க… ரோலக்ஸ் உயிரோட இருக்குறதே ஆபத்தாயிடும்… தயவுசெஞ்சு எனக்கு உதவி செய் பைரவா… இவரை முதல்ல இங்கிருந்து தூக்கு… ப்ளீஸ்…” என்று வார்த்தைகள் வராமல் தன் கைகளை ஏந்திக் கெஞ்சினாள் மயூரா.
அவளது வார்த்தைகளில் இருந்த அந்த ராஜதந்திரமும், அதே சமயம் தன் கணவனின் உயிரைக் காப்பாற்றத் துடிக்கும் ஒரு பெண்ணின் தார்மீகக் கதறலும் பைரவனின் இதயத்தைத் தொட்டது.
பைரவனுக்கு ரோலக்ஸ் வெறும் கூட்டாளி இல்ல, அவனது ஆருயிர் நண்பன், அவனது ஒட்டுமொத்த உலகமும் அவன்தான். ரோலக்ஸின் முதுகில் பாய்ந்திருந்த கத்திக்குத்தையும், அவனது பலவீனமான மூச்சுக்காற்றையும் கண்ட பைரவனின் நெஞ்சு பதறியது. இந்த உலகமே ஒருபுறம் நின்றாலும், அவனுக்கு அவனது ரோலக்ஸின் உயிர் மட்டும்தான் முக்கியம்.
“தங்கச்சி… அழாத. என்னை நம்புங்க. ரோல்ஸ்க்கு ஒன்னும் ஆகாது. நான் இருக்கேன்,” என உறுதியான குரலில் சொன்ன பைரவன், சற்றும் தாமதிக்காமல், முன்னோக்கி வந்து, மயூராவின் மடியில் இருந்த ரோலக்ஸின் கனத்த உடலைத் தன் பலமிக்க கைகளால் அப்படியே அநாயாசமாகத் தூக்கினான்.
ரோலக்ஸின் முதுகில் இருந்து வழியக் தொடங்கிய ரத்தம் இப்போது பைரவனின் சட்டையையும் நனைத்தது. ஆனால், அதைப் பற்றி அவன் கவலைப்படவில்லை.
“மயூரா ! நாம ரோல்ஸை இப்போதே நம்ம மருத்துவமனைக்குக் கொண்டு போகணும். இந்தத் தர்மாவோட சடலத்தை யாருக்கும் தெரியாம அப்புறப்படுத்திடுறேன். இந்த இரவில் இப்படி ஒரு கொலையோ, ரத்தமோ நடந்த தடையமே இல்லாம நான் பண்ணிடுறேன். நீ கிளம்பு!” என்று பைரவன் கட்டளையிட்டான்.
மயூரா தன் கண்ணீரைத் துடைத்துக் கொண்டு, தன் கழுத்தில் இருந்த தாலியைத் தன் புடவைக்குள் பத்திரமாக மறைத்துக் கொண்டாள். அது அவளுக்கு ஒரு புதிய பலத்தைக் கொடுத்தது. தன் கணவனின் உயிரைக் காப்பாற்றும் அந்தப் போரில், அவள் இப்போது ஒரு வீராங்கனையாக மாறத் தயாரானாள்.
இந்த ரத்தக் கடலில் இருந்து எப்படியாவது மீட்க வேண்டும் என்ற வெறியோடு, அவனைத் தூக்குவதற்காகப் பைரவன் முன்னோக்கித் தன் கைகளை நீட்டினான்.
ஆனால், அடுத்த நொடி… அந்த இருண்ட அறையின் ஒரு மூலையில், மின்விளக்கு கம்பத்தின் நிழலுக்கு பின்னால் ஒரு சலசலப்பு கேட்டது.
பைரவனின் கூர்மையான கண்கள் சட்டென்று அந்தத் திசையை நோக்கித் திரும்பின. அங்கே, பாபியின் மிக முக்கியமான ஆளான தர்மாவின் கூட்டாளி ஒருவன், தரையோடு தரையாக ஊர்ந்து, அந்த மரத்தின் பின் பக்க வழியாக ரகசியமாகத் தப்பித்து நகர முயன்று கொண்டிருந்தான். அவன் தர்மாவின் சடலத்தையும், ரோலக்ஸ் உயிருக்குப் போராடும் காட்சியையும் தன் கண்களால் பார்த்துவிட்டான்!
பைரவனின் மூளை ஒரு மின்சாரப் பாய்ச்சலைப் போல வேலை செய்தது. அவன் ஒரு நொடி யோசித்தான். ‘இவன் இங்கிருந்து தப்பியோடினால்… கண்டிப்பாக நேராகப் பாபியிடம் சென்று இந்த ஒட்டுமொத்த விவரங்களையும் கொட்டிவிடுவான். ரோலக்ஸ் தான் தர்மாவைத் அடித்துக் கொன்றான் என்ற விஷயம் பாபிக்குத் தெரிந்தால், அவன் சும்மா இருக்க மாட்டான். அடுத்த நொடியே இந்த விசாகப்பட்டினமே அதிரும் அளவுக்கு ஒரு மாபெரும் ரத்தப் பூகம்பம் வெடிக்கும். இப்போதிருக்கும் சூழ்நிலையில் ரோலக்ஸால் கையை கூடத் தூக்க முடியாது…’
விளைவுகளின் கொடூரத்தை உணர்ந்த பைரவனின் முகம் ஆக்ரோஷத்தில் சிவந்தது. ரோலக்ஸைத் தூக்க வந்த அவனது கைகள், அப்படியே அவனைத் தரையிலேயே விட்டன. ரோலக்ஸை காப்பாற்றுவதை விட, இப்போது இந்தச் சாட்சியை அழிப்பதுதான் ரோலக்ஸின் உயிருக்கு மிக முக்கிய பாதுகாப்பு என்பதை அவன் அறிந்தான்.
சற்றும் தாமதிக்காமல், தன் காலடியில் கிடந்த, தர்மாவை அடிக்க ரோலக்ஸ் பயன்படுத்திய அந்தப் பாரமான மர உருட்டுக் கட்டையைத் தன் கைகளில் ஏந்தினான் பைரவன். அவனது உடம்பில் இருந்த அத்தனை ரத்தமும் ஆவேசமாக தலைக்கேற, தப்பிக்க முயன்ற அந்த ஆளை நோக்கிச் சிறுத்தையைப் போலப் பாய்ந்து ஓடினான்.
முன்னால் ஓடிக் கொண்டிருந்தவன் வெளிச்சத்தின் விளிம்பைத் தொடுவதற்குள், பைரவன் அவனது தலைக்கு நேராக அந்த மரக்கட்டையை ஓங்கி வீசினான்.
‘படார்…!’ என்று மண்டை ஓடு உடையும் கொடூரமான சத்தம் அந்த இருளை அதிர வைத்தது.
“ஆஹ்…!” என்ற ஒரு மரண அலறலுடன், அந்த உருவம் அப்படியே சுருண்டு சிமெண்ட் தரையில் முகம் குப்புறச் சரிந்தது. அவனது தலையின் பின்புறத்தில் இருந்து ரத்தம் பீறிட்டுத் தரையை நனைக்கத் தொடங்கியது.
அவன் முற்றிலும் மயங்கிவிட்டான் என்பதை உறுதி செய்ய, பைரவன் அவனது காலரைத் தூக்கி ஆவேசமாகத் தன் பக்கம் திருப்பினான். அவனது கைகள் மீண்டும் அவனது முகத்தை நசுக்க அந்த மரக்கட்டையை ஓங்கின.
ஆனால், நிலவொளியில் தரையில் விழுந்து கிடந்தவனின் முகத்தைப் பார்த்த அடுத்த வினாடி… பைரவனின் ஒட்டுமொத்த உடம்பும் அப்படியே உறைந்து போனது. அவனது கண்கள் அதிர்ச்சியில் விரிந்தன.
அடிக்கப் போன அவனது கைகள் அந்தரத்திலேயே நின்றுவிட்டன. அவனது கைகளில் இருந்த மரக்கட்டை கீழே நழுவித் தரையில் விழுந்தது.
தரையில் ரத்த வெள்ளத்தில் கிடந்தது வேறு யாருமல்ல… பைரவனின் மிக நெருங்கிய கூட்டாளியா விளங்கும் நாகா!
துரதிர்ஷ்டவசமாக, தர்மா ரோலக்ஸைத் தாக்க வந்தபோது நாகா வும் அவனுடனேயே வர வேண்டிய சூழ்நிலை ஏற்பட்டிருக்கிறது. இந்தத் துரதிர்ஷ்டசமயம் தெரியாமல், பைரவன் தன் சொந்தக் கூட்டாளியின் மண்டையிலேயே அடித்துவிட்டான்.
தரையில் விழுந்து கிடந்த நாகா, வலியால் துடித்தபடி, தன் கைகளால் தலையைப் பிடித்துக் கொண்டு மெதுவாகத் தன் முகத்தைத் திருப்பிப் பார்த்தான். அவனது மங்கிய பார்வையில், தனக்கு முன்னால் ஆக்ரோஷமாகவும் அதிர்ச்சியோடும் நின்று கொண்டிருப்பது பைரவன் என்பது தெரிந்தது.
அந்தக் கணத்தில், மரண பயத்தில் இருந்த நாகாவின் முகத்தில் ஒரு மாபெரும் நிம்மதிப் பெருமூச்சு வந்தது. எதிரிகள் யாரோ தன்னை அடித்துவிட்டார்கள் என்று நினைத்தவனுக்கு, தன் சொந்தக் கூட்டாளியே, தன் முன்னால் நிற்பதைக் கண்டதும் இழந்த நம்பிக்கை மீண்டும் பிறந்தது.
“பை… பைரவா…” நாகாவின் குரல் வலியால் நடுங்கியது. அவனது வாயிலிருந்து ரத்தம் கசிந்தது. “
பைரவா… நீ வந்துட்டியா… தர்மா செத்துட்டான்டா… அந்த ரோலக்ஸ் அவனை அடிச்சுக் கொன்னுட்டான்… என்னையும் கொல்லப் பார்த்தான் … என்னைக் காப்பாத்துடா பைரவா… என்னைக் காப்பாத்து…” என்று பைரவனின் கால்களைத் தன் ரத்தக்கறை படிந்த கைகளால் இறுகப் பற்றிக் கொண்டு கெஞ்சினான் வினய்.
தன் கூட்டாளி தன்னைத் தேடித்தான் அந்த இடத்திற்கு வந்திருக்கிறான் என்ற நம்பிக்கையில் அவன் பைரவனிடம் தன் உயிர்ப் பிச்சை கேட்டான்.
மறுபுறம், பைரவன் ஒரு பெரும் தார்மீகக் தவிப்பில் மாட்டிக் கொண்டான். தன் சொந்தக் கூட்டாளியின் கைகள் தன் கால்களைப் பற்றிக் கெஞ்சுவதைக் கண்ட அவனது இதயம் துடித்தது.
பைரவன் என்ன செய்வான் ?
வேட்டை தொடரும் ..⚓
