சிறு தூரம் கூட சென்று இருந்து இருக்க மாட்டான் அவன். சடன் பிரேக் போட்டு அப்படியே நின்றவன் விழிகள், முன் கண்ணாடி வழியாக அங்கே மழையில் நனைந்தபடி குருதி வழிய பேச்சு மூச்சு இல்லாமல் இருப்பவளை அழுத்தமாக பார்த்தான். ஏனோ அவன் மனம் வெறுப்பாக இருந்தது. இவனின் இந்த இரக்க குணத்தை அடியோடு வெறுத்து போக நினைத்தவனுக்கு மீண்டும் யாரென்றே தெரியாத ஒருத்தியின் மீது இரக்கம் பட வைத்தது. அப்படியே இமைகளை மூடி இருக்கையில் சாய்ந்தவன் மூளை […]
அந்த கதவின் துளை வழியாக பார்த்தவளின் விழிகள் பயத்தில் நடுங்கி போக, உடன் உயிர் பயமும் வந்து ஒட்டிக் கொண்டது. கருவில் வேறு ஒன்பது மாத குழந்தை. படபடப்பிலும் அச்சத்திலும் பிரசவ வலி நேர்ந்து விடுமோ என்ற பயமும் சேர்ந்துக் கொள்ள, அமைதியான அந்த இரவு நேரத்தில் மூச்சு சத்தம் கூட யாருக்கும் கேட்டு விட கூடாதென்று பயந்தாள் பெண்ணவள். நடுங்கிக் கொண்டு இருந்த இதயத்தோடு ஒன்பது மாத கருவை சுமந்துக் கொண்டு யாருக்கும் சத்தம் கேட்காதவாறு
இந்த மாபெரும் எழுத்துப் போட்டியில் சாதனை படைத்த எழுத்தாளருக்கு
ட்ரீம்ஸ் நாவல்ஸ்-ன் நெஞ்சார்ந்த வாழ்த்துகள்! 👏✨
அக்ஷர யுத்தம் – Winner Read More »
மாயோன் – 15 கார்த்திக் அனைவரையும் சமாதானப்படுத்தியவன் ஒரு விஷயத்தைக் கூற அனைவரும் அதிர்ச்சியில் நின்றனர். “டேய் அவளுக்கு எதுவும் ஆகாது டா .இது பயப்படக் கூடிய விஷயம் தான். இருந்தாலும் அவ்வளவு சீரியஸ் இல்ல. உங்களை விடவும் இப்போது எனக்குதான் அவளின் உடல் நிலை பற்றி கவலை அதிகமா இருக்கு, அவளுக்கு ஏதாவது ஒன்னுன்னா என்னால தாங்க முடியாதுடா புரிஞ்சுக்கோங்க” என்று கலங்கினான். இதில் அனைவரும் அதிர்ச்சியாக சரவணராஜன் மட்டும் தன் மகனை பார்த்து சிரித்தவர்
தாரகையின் மாயோன் -15 Read More »
வனத்தின் மடியில் பூத்த ஒரு விசித்திர காதல் காவியம், ‘நீ எந்தன் நேசப்பிணி!’… பழிச்சொல்லால் இணைந்த இந்தப் பந்தம் இவர்களுடையது. மயிலாவின் காதல் வலைக்குள் சிக்கியது வெறும் வேங்கையல்ல! வனத்தின் அரசன்… தன் காதலால் அவனைச் சிறை பிடித்துவிடலாம் என அவள் கணக்கு போட, வேங்கையின் வேகம் அவளை நிலைகுலையச் செய்கிறது. மயிலாவின் பிடிவாதம் இறுதிவரை நீடிக்குமா? அல்லது அவனது கோபத் தீயில் அவளின் வனமே கருகிப் போகுமா? வாருங்கள் கேட்டு தெரிந்து கொள்ளலாம்
நீ எந்தன் நேசப்பிணி! Read More »
கிராமத்தில், மயிலா தன்னுடைய குடிசையில் ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருந்தாள். கனவுகளின் ஊடே சில சமயம் குமரனின் முகம் வந்து போனது. அவன் சிரித்தபடி அவளை அழைப்பது போலவும், பிறகு சட்டென இருள் சூழ்ந்து அவன் மறைந்து போவது போலவும் கனவுகள் வந்தன. ஒவ்வொரு முறை திடுக்கிட்டு விழிக்கும்போதும் அவளுக்கு ஏமாற்றமாக இருந்தது. இரண்டு நாட்களில் வருவதாகச் சொல்லிச் சென்றவன் இன்னும் வரவில்லை. அவன் வருவதற்கான எந்தத் தகவலும் அவளுக்குக் கிடைக்கவில்லை. அவன் முகம் பார்த்தால்தான்
இரவு முழுவதும் குமரன் அயராது வண்டியை ஓட்டிக் கொண்டே இருந்தான். ‘எப்படியாவது தங்கள் திட்டத்தை வெற்றி பெற செய்திட வேண்டும்!’ என்பதுதான் அவனது மனதில் இருந்த ஒரே குறிக்கோள். அவனது உடல் சோர்வடைந்து இருந்தாலும், அந்த எண்ணம் அவனை மேலும் உத்வேகப்படுத்தியது. அதிகாலை நேரம் நெருங்க நெருங்க, சிட்டியின் வெளிச்சம் தூரத்தில் மங்கலாகத் தெரிய ஆரம்பித்தது. வயிற்று வலி சற்று குறைந்திருந்த ரமேஷ், தூக்கத்திலிருந்து எழுந்து அமர்ந்தான். “ஊருக்குள்ள வந்துட்டோமா குமரா?”
வனதுர்க்கை கோவிலில் இருந்து, மயிலாவும் அவளுடைய அம்மாவும் காட்டுப்பாதை வழியாக திரும்பி வந்து கொண்டிருந்தார்கள். சூரியனின் பொன்னிறக் கதிர்கள் மரக்கிளைகளின் ஊடாக வரிவரியாய் விழுந்து, அந்தப் பாதைக்கு ஒருவித அழகைக் கொடுத்திருந்தது. கோவிலுக்குச் சென்று வந்ததன் விளைவாக, மயிலாவின் மனதிலும் ஒருவித அமைதி குடிகொண்டிருந்தது. எனவே காட்டின் அழகை ரசித்தபடி நடந்து கொண்டிருந்தாள். அந்த சமயத்தில்தான், அவர்களுக்குப் பின்னால் யாரோ நடமாடுவது போன்ற சத்தம் கேட்டது. பேச்சி பயத்துடன் மகளை இறுகப் பற்றிக் கொண்டார். இருவரும்
பாண்டிய மன்னனிடம் நீதி கேட்க செல்லும் கண்ணகி போல, கையில் அந்த துணி பையை தூக்கி கொண்டு செவத்தம்மா பாட்டியின் குடிசையை நோக்கிச் சென்றாள் மயிலா. அவளது ஒவ்வொரு அடியிலும் அடிமனதின் ஆவேசமும், உள்ளுக்குள் கனன்று கொண்டிருந்த துக்கமும் வெளிப்பட்டது. அவள் குடிசையை அடைந்தவுடன், வாசலில் நின்றிருந்த குமரன் அவள் கையில் இருந்த அந்தத் துணிப் பையைப் பார்த்தான். மார்புக்கு குறுக்காக கைகளை கட்டிக்கொண்டு அவளை வழி மறித்து நின்றவன், “இது எப்படி உன் கைக்கு
பாட்டி கூறிய அனைத்தையும் பொறுமையாக கேட்டு முடித்த மயிலாவுக்கு, அவன் லட்சிய வெறியினை புரிந்து கொள்ள முடிந்தது. அவனுக்குத் தன் கடமைதான் முக்கியம். அதற்காக அவன் எந்த எல்லைக்கும் செல்வான் என்பதை அவள் இப்போது முழுமையாக உணர்ந்து கொண்டாள். அதற்காக அவள் கொடுத்த விலை அதிகப்படி! ‘நான் அவசரமாய் இந்த திருமண பந்தத்தில் நுழைந்ததால், இரண்டு பேரின் வாழ்வையும் சிக்கலாக்கி விட்டேன்!’ என்று நினைத்து அவள் தேம்பித் தேம்பி அழுதாள். ‘இனி தன்
You cannot copy content of this page
