சில நிமிடங்கள் தான் முத்தமிட்டு இருப்பான் அவளை, அவள் இதழில் தன் இதழை இணைத்ததுமே அவனின் நினைவுகள் எங்கெங்கோ சென்று விட, மின்னல் அடித்தது போல் சட்டென்று அவளிடமிருந்து விலகி இருந்தான் உத்தமன். அவன் கண்ட காட்சிகள் அனைத்துமே மங்கலாகவே தெரிய, இதயமோ வேகமாக துடிக்க ஆரம்பிக்க, உதடோ நடுங்கியபடி தன்னையும் அறியாமல் “அ… அங்கயற்கண்ணி” என்று உச்சரித்தது. அதுவரை அவனின் இதழின் ஸ்பரிசத்தில் மதி மயங்கி இமைகளை மூடி லயித்து போய் இருந்தவள், அவன் அங்கயற்கண்ணி […]
இந்த ஒரு வாரமாக ஏதோ யோசனையிலே சுழன்றுக் கொண்டு இருந்த கருப்பையாவை பார்த்த அவன் ஆளோ “என்ன அண்ணா ஒரு வாரமா ஏதோ ஒரு யோசனையிலே இருக்கீங்க?” என்று கேட்டான். கருப்பையாவோ வாயில் சுருட்டை வைத்து ஊதிக் கொண்டே “அது இல்லடா, நம்ம லாயர் சார் இருக்கார்ல” “ஆமாண்ணே அவருக்கு என்ன?” என்று கேட்க, “அவருக்கு இன்னும் கல்யாணம் ஆகலைனு தானே சொல்லிட்டு இருந்தாரு. ஆனா அன்னிக்கு பேசிட்டு இருக்கும் போது, ஒரு பொண்ணோட சத்தமும் ஒரு
ஒரு மணி நேரத்தில் மீண்டும் நேசமில்லியின் குரல் கேட்க, ஹாலில் குழந்தையை வைத்துக் கொண்டு மார்பில் போட்டபடி உறங்கிக் கொண்டு இருந்த உத்தமன் நேசமல்லியின் அழைப்பில் திடுக்கிட்டு எழுந்தாலும், பிள்ளையை பத்திரமாக பிடித்துக் கொண்டே எழுந்தவன் வேகமாக அறையை நோக்கி ஓடினான். உத்தமனை பார்த்ததும் தான் அவளுக்கு உயிரே வந்தது போல் இருந்தது. அதுவும் அவன் கரத்தில் குழந்தையை பார்த்ததும் அவளுக்கு கண்ணீர் முட்டிக் கொண்டு வர, அவள் அருகில் சென்ற உத்தமனோ, “ஏய் நேசமல்லி இப்போ
அன்று இரவு வசதியாக குழந்தை உறங்குவதற்கு ஏற்பாடு செய்து வைத்தவன் நேசமல்லிக்கும் மெத்தையில் நன்றாக படுக்க வசதி செய்துக் கொடுத்தான். பின் அறையிலிருந்து வெளியேற எண்ணியவனின் கரத்தை சட்டென்று பிடித்த நேசமல்லி, “எங்க போறீங்கப்பா?” என்று கேட்டாள். அவனோ “வெளியே தான்” “ஏன்?” “ஏன்னா? தூங்குறதுக்குடி. தூக்கம் வருது. நான் சரியா தூங்கியே பல மாசம் ஆச்சு” என்று ஒரு வேகத்தில் அவன் சொல்லி விட, அவனை புருவம் சுருக்கி பார்த்தவள், “பல மாசம் ஆச்சுனா? புரியல?”
அவன் போவதையே பேச்சற்று போய் பார்த்துக் கொண்டு இருந்தனர் அங்கே நின்று இருந்த நபர்கள். அதிலும் பாபுவையும் போகும் உத்தமனையும் மாறி மாறி பார்த்தவர்கள் உத்தமன் தலை மறைந்ததும் சத்தமாக சிரிக்க தொடங்கினர். “என்ன பாபு சார். லாயர் மாப்பிள்ளையை வளைச்சி போட பார்த்தீங்களா?” என்று கேட்டு அவரை கேலி செய்ய ஆரம்பித்து இருந்தனர். அதில் கோபம் கொண்ட பாபுவோ மற்றவர்களை முறைத்து பார்த்து “நீங்க எல்லாம் மட்டும் என்ன ஒழுங்கா. வீட்ல ஒரு லாயர் இருந்தா
இப்படியே ஒரு பத்து நாள் சென்று இருக்கும். நேசமல்லிக்கு உடல் சிறிது சிறிதாக சரியாகி தேறிக் கொண்டு வர, அவளை டிஸ்சார்ஜ் செய்ய சொல்லி உத்தமன் வற்புறுத்திக் கேட்டுக் கொண்டதால் மருத்துவர்களும் சரி என்று ஒப்புக் கொண்டனர். அவர்கள் ஒப்புக் கொண்டதற்கு மற்றொரு காரணம் தாயையும் பிள்ளையையும் அவன் பத்திரமாக பார்த்துக் கொண்ட விதம் தான். இந்த பத்து நாளும் உத்தமனுக்கு தான் பெரும் திண்டாட்டமாகி போனது. அவளுக்கும் குழந்தைக்கும் தேவையானதை எல்லாம் பார்த்து பார்த்து
வெகுநேரம் கழித்தே இமைகளை மெல்ல திறந்த நேசமல்லி முதலில் தேடியது என்னவோ உத்தமனை தான். தன் அருகில் அவன் இல்லை என்றதும் பதற்றமாக எழுந்துக் கொள்ள போனவளை பார்த்தபடியே “நான் எங்கேயும் ஓடி போகல. இங்கே தான் இருக்கேன்” என்று சொல்லிக் கொண்டே கதவை திறந்து உள்ளே வந்தான். குழந்தை செய்த வேலையில் அவனின் ஆடை முழுவதும் வீணாகி போனதால் வேறு ஆடையை மாற்றுவதற்காக வீடு சென்று திரும்ப வந்து இருந்தான் உத்தமன். வீடு சென்றவனுக்கு மூளை
வார்ட்டினுள் ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருப்பவளை அழுத்தமாக பார்த்தபடி அமர்ந்து இருந்தவனின் சிந்தனைகள் முழுவதும் சிறிது நேரத்திற்கு முன் மருத்துவர் கூறியதை பற்றியே தான் யோசித்துக் கொண்டு இருந்தன. “இங்க பாருங்க உத்தமன். உங்க மனைவிக்கு இப்போ பழசு எதுவும் ஞாபகத்துல இல்ல. ஐ மீன் நேசமல்லிக்கு மெமரி லாஸ். இது பெர்மன்ட்டா இல்லையானு இப்போதைக்கு எதுவும் சொல்ல முடியாது. எப்போ வேணாலும் அவங்களுக்கு திரும்ப எல்லா நினைவுகளும் வர வாய்ப்பு இருக்கு. அண்ட் வராமல் போகவும் சான்ஸ்
மருத்துவமனை வளாகத்தினுள் நுழைந்தவன் வேகமாக உள்ளேச் செல்ல, அவன் எதிரே அவசரமாக சில மருத்துவ உபகரணங்களை எடுத்தபடி ஓடி வந்த செவிலியரோ, “சார் எங்கே போனீங்க. உங்க வைஃப் ரொம்ப பயப்படுறாங்க. கையில இருந்த டிரிப்ஸ் எல்லாத்தையும் பிடுங்கி போட்டுட்டாங்க. பெட்ல இருந்து வேற கீழே விழுந்துட்டாங்க சார். எங்களால அவங்கள கட்டுப்படுத்தவே முடியல” என்று கூறியதை கேட்டதும் தான், அப்பெண்ணின் மனநிலையில் இருக்கும் வீரியம் என்னவென்று அவனுக்கு புரிந்தது. மனதினுள்ளே ‘ஒரு வேளை பைத்தியக்காரியா இருப்பாளோ’
அடுத்த நாள் அதிகாலையில் மெல்ல முழிப்பு தட்ட, கொஞ்சம் நஞ்சம் இருந்த போதையும் மொத்தமாக தெளிந்து எழுந்து இருக்கரத்தாலும் தலையை பிடித்துக் கொண்டு அமந்தான் உத்தமன். “ஆ… தலைவலிக்குதே” என்று தலையை அழுத்தி விட்டு நிமிர்ந்து அவன் இருக்கும் இடத்தை சுற்றி பார்த்தான். விழிகளை சுருக்கி நேற்று நடந்ததை எல்லாம் சிந்தனைக்கு கொண்டு வந்தவனுக்கு அதிர்ச்சியாக இருந்தது. “டேய் உத்தமா என்னடா பண்ணி வச்சி இருக்க. ஆக்சிடென்ட் பண்ணதுக்காக அந்த குண்டச்சியை ஹாஸ்ப்பிட்டல் கூட்டி வந்து சேர்த்த
You cannot copy content of this page
