குமரன் கொட்டகைக்குள் மெதுவாக நுழைந்தான். இருள் சூழ்ந்திருந்த அந்த சிறிய இடத்தில் மயிலா சுருண்டு படுத்திருந்தாள். உறக்கத்தில் அழுதிடும் அவளின் மெல்லிய முனகல் சத்தம் அவனது இதயத்தை பிசைந்தது. அவளை எழுப்பாமல், அப்படியே தூக்கிச் சென்று வீட்டிற்குள் படுக்க வைக்கலாம் என்று நினைத்தான். எனவே மிகவும் கவனமாக அவளைத் தூக்க முயன்றான். ஆனால் அவனது எதிர்பார்ப்புக்கு மாறாக, அவன் தொட்டதும் மயிலா சட்டென விழித்துக் கொண்டாள். குமரன் தான் தூக்குகிறான் என்று தெரிந்ததும், வெறி கொண்டவளைப் […]
நாட்கள் மெல்ல மெல்ல நகர்ந்தது. எப்போதும் கலகலப்பாக பேசிக்கொண்டு, வம்பு இழுத்துக் கொண்டு இருக்கக்கூடிய மயிலா, இப்போது எல்லாம் மிகவும் அமைதியாகி விட்டாள். குமரனும் அவளிடம் வலிய சென்று பேசவில்லை. ஆனால், அவன் மனதில் அவளால் ஒரு நெருடல் உருவாகி இருந்தது. அதை காதல் என்று அறிந்து கொண்டவனுக்கு, கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மனம் ரணமாக ஆரம்பித்தது. ஆனாலும், மயிலாவிடம் இறங்கிச் சென்று இதைப் பற்றி பேசவில்லை அவன். மீண்டும் ஒரு மாலை நேரம்… தோட்டத்து வேலைகளை முடித்து
மாயோன் _ 14 ஸ்ருதி, “அம்மா எனக்குத் தெரிந்ததை மட்டும் நான் சொல்றேன் என்றவள் என் பக்கத்தில் படுத்திருந்த இனியா நான் எழுந்து பார்க்கும்போது இல்ல. அதனால நான் பயந்து போய் தேடின.. எங்கேயும் அவள் இல்லாததால் இவங்க மூன்று பேரையும் எழுப்பினேன் .எனக்கு அவ்வளவு தான் தெரியும்” என்றாள். “ஆமாம்மா அவ வந்து எழுப்பியதும் எங்களுக்கும் ஒன்னும் புரியல .நாங்க எல்லா இடத்திலேயும் தேடி பார்த்தோம் எங்கேயும் இல்லை . உங்க அறையும் மூடி
ஒரு நாள் அந்தி சாயும் நேரம்… பறவைகள் கூட்டுக்கு திரும்பும் அந்நேரத்தில், அந்த மலைக்கிராமம் சற்று சலசலப்போடு அடங்கத் தொடங்கியது. மயிலா விறகு அடுப்புக்காக சுள்ளி பொறுக்க ஊருக்கு ஒதுக்குப்புறமாக சென்றாள். அவள் பாதங்கள் அடர்ந்த மரங்களின் ஊடாகச் சென்ற ஒற்றையடிப் பாதையில் தளர்வோடு நடந்து கொண்டிருந்தன. மரக்கிளைகளின் இலைகளுக்கிடையே சூரியனின் பொன்னிறக் கதிர்கள் மெல்லியதாக ஊடுருவின. அப்பகுதியில் பறவைகளின் ரீங்காரம் மட்டும் இடைவிடாது கேட்டுக் கொண்டிருந்தது. அவள் சுள்ளி பொறுக்கியவாறே நடந்து சென்றபோது, சற்று தூரத்தில் தெரிந்த
அந்தச் சிறிய குகைக்குள் இருவரும் நெருக்கமாக ஒண்டிக்கொண்டனர். வெளியே பெருமழை வெளுத்து வாங்கிக் கொண்டிருந்தது. அடர்ந்த மரங்களின் இலைகளின் ஊடாக நீர் குகைக்குள் தெறித்தது. இது போதாதென பாறையினில் வழிந்து வந்த நீரும் அவர்கள் மீது பட்டு வழிந்தது. யானைகளோ, ‘இன்றைக்கு ஒரு முடிவு தெரியாமல் நகர மாட்டோம்!’ என்பது போல, அந்த இடத்திலேயே அசையாமல் நின்றிருந்தன. “இன்னிக்கி பொழுது இப்படித்தான் போகுமா மச்சான்?” என்று கேட்டவளை திரும்பி பார்த்தான். மயிலாவின் புடவை
அத்தியாயம் 12 தன்னவளுக்கு பிடித்தது பிடிக்காதது என்று அவளை பற்றி அறிந்துக் கொள்ள வருண் அவளின் தோழியான யாழினியிடம் கேட்க. அவளோ தனக்கு தெரிந்த அனைத்து உண்மையையும் சொன்னாள். தான் காதலித்துக் கொண்டு இருக்கிறோம் என்று அவள் முட்டாள் தனமாக நினைத்துக் கொண்டு இருப்பதையும் சொன்னவள். தன் தோழியின் ஆபிஸை பற்றி சொல்ல மறந்தாள். யாழினிக்கு தெரிந்து இருந்தால் கண்டிப்பாக சொல்லி இருப்பாள். வர்ணிகாவிடம் பிரகாஷ் செய்த டார்ச்சரை இவள் யாழினியிடம் கூறாமலே இருந்து விட்டாள் அதான்
இறுதி அத்தியாயம்- 12 Read More »
அத்தியாயம் 11 மெல்ல கண்ணை திறந்த வருண் தன் உடலை அசைக்க முடியாமல் இருப்பதை உணர்ந்தவன் தன்னை சுற்றி பார்க்க அதுவோ தான் கடைசியாக நடித்த படத்தின் முதல் காட்சி எடுத்த இடம் போல் தெரிய தன்னை உசுப்பிக் கொண்டு தெளிவாக பார்க்க அவன் யூகித்தது சரியாக இருந்தது. தன் கை இரும்பு சங்கிலியால் இருப்பக்கமும் கட்டி இருப்பதை பார்த்தவன், தன்னவளின் நினைவு வந்து அவளை தேட அவளோ அவனுக்கு நேர் எதிரில் அன்று படக்காட்சிக்காக சாரா
அத்தியாயம் 10 தன் பிள்ளையின் பிடிவாதமும் கோபமும் திமிரும் நன்றாக அறிந்து இருந்த கோடீஸ்வரி அதற்கு மேல் தாம் இங்கே இருந்தால் இவள் முன்னாடி அவமானம் பட நேரிடும் என வர்ணிகாவை அனல்பார்வை பார்த்துவிட்டு, “என் பிள்ளையை என் கிட்ட இருந்து பிரிச்சது மட்டும் இல்லாமல். வந்த ஒரே நாளில் என் பையனை எனக்கு எதிரா திருப்பிட்டல்ல.” என கேட்க. வர்ணிகாவோ, “மாமியாரே நான் எதுவும் செய்யல… எல்லாமே நீங்க பண்ணது தான். தப்பு மட்டும்
அத்தியாயம் 9 ‘தன் டார்லிங் சொல்வதும் ஒரு விதத்தில் உண்மை தானே. எனக்கு மட்டுமே அது நாடக கல்யாணம். அவளுக்கோ அது உண்மை கல்யாணம். எனக்குள் இருக்கும் எதிர்ப்பார்ப்பு தானே அவளிடமும் இருந்து இருக்கும். அவளுக்கும் எதாவது கனவு இருந்து இருக்க வாய்ப்பு இருக்கு. ஏன் காதல் கூட இருந்து இருக்கலாம். அதை எல்லாம் ஒரு நொடியில் தூக்கிப் போட்டு நான் கட்டிய தாலியின் மீது மதிப்பு வைத்து… என் மேல் நம்பிக்கை வைத்து என்னுடன் வந்தவள்.
இந்த பயணம் தொடங்கிய நொடியில் இருந்து குமரன் மயிலாவிடம் காட்டிய அக்கறை அவளது மனதை சக்கரையாய் கரைத்து விட்டிருந்தது… அவனது கனிவான பார்வை, அவளது பாதுகாப்பைப் பற்றிய கவலை, சின்ன சின்ன உதவிகள் எல்லாமே அவளது இதயத்தில் புதிய நம்பிக்கைக் கீற்றுகளை விதைத்திருந்தன. அவனிடம் இருந்த வெறுப்பும் கோபமும் தொலைந்து, ஒரு மெல்லிய காதல் பார்வை தெரிந்தது. அவனது கரங்களின் ஸ்பரிசம் ஒவ்வொரு முறை அவளது உடலில் படும் போதும் மின்சாரத்தை பாய்ச்சுவது போலிருந்தது. ‘என் மச்சான்
You cannot copy content of this page
