அத்தியாயம்- 9 அன்று இரவு இருவருமே சாப்பிடாமல் உறங்கி விட்டனர். இருவரும் ஒரே மெத்தையில் தான் படுத்து இருந்தனர். ஆனால் முதுகு காட்டி படுத்து இருந்தனர். ஒரு வார்த்தை கூட விஜயும் சரி காவேரியும் சரி பேசிக் கொள்ளவில்லை. காவேரியே ஏதாவது பேச முயன்றாலும் அவன் விலகிச் செல்ல, அது அவளுக்கு கஷ்டத்தை கொடுக்க, அமைதியாக சென்று மெத்தையின் ஓரத்தில் படுத்துக் கொண்டாள். விஜயோ எங்கே தன்னவளிடம் பேசினால் தன்னையும் மீறி அவளை காயப்படுத்தி விடுவோமோ என்ற […]
அத்தியாயம்- 8 பல்லவி போகும் திசையை அதிர்ந்து பார்த்தபடி பேச்சற்று போய் அமர்ந்து இருந்த யாமினி பல்லவி சொல்வது உண்மையா பொய்யா என்று நம்ப முடியாமல் குழம்பி போய் அமர்ந்து இருந்தாள். அப்பொழுது அவள் அருகில் அவளின் வகுப்பு தோழி இன்னொருவள் வந்து அமர்ந்து யாமினியின் தோளில் கை வைக்க, அதில் தான் சுயவுணர்வுக்கு வந்தாள் யாமினி. “என்னடி பேயை பார்த்தது போல உட்கார்ந்துட்டு இருக்க?” என்று கேட்ட கிருத்திகாவிடம், பல்லவி கூறிய அனைத்தையும் குழப்பத்துடனே சொல்லி
அத்தியாயம்- 7 விஜயின் முக சுழிப்பை பார்த்த பிறகு தான் அவள் சொன்னதற்கான அர்த்தம் புரிய, அவளின் பார்வை அவளையும் மீறி அவனின் உச்சியிலிருந்து கீழே இறங்கியது. அடர்த்தியான கேசமுடையவன் அவன். பிறை போல் வளைந்த நுதல் கொண்டவன் அவன். நாசியின் முனையிலே கோபத்தை வைத்துக் கொண்டு இருப்பவன் அவன். முறுக்கி விட்ட மீசையின் மீது கர்வம் கொண்டவன் அவன். விரைப்புக்கு பஞ்சமே இல்லாமல் இரட்டையர்கள் போல் ஒட்டியே இருக்கும் அதரங்களுக்கு அழகானவன் அவன். அந்த அழகுக்கே
அத்தியாயம்- 6 விஜய் காவேரியின் வகுப்பை கடந்த போது, சரியாக நடக்க முடியாமல் சிரமப்பட்டு நடந்துச் சென்றது அவள் எண்ணங்களில் வந்து வந்துச் செல்ல, சரியாக பாடம் எடுக்க முடியாமல் தடுமாறிய காவேரி, மாணவர்களை அமைதியாக நோட்ஸ் எழுதும் படி கூறிவிட்டு விஜயை தேடி வந்தவள் கண்களுக்கு பல்லவி தன்னை பார்ப்பதும் அதன் பின் விஜயிடம் ‘ஐ லவ் யூ’ சொல்லி அவனை கட்டிப்பிடித்ததையும் பார்த்த காவேரிக்கு கோபம் எழ, “விஜய்…” என்று கோபமாக அழைத்து, பல்லவியை
அத்தியாயம்- 5 “இவ்வளவு நேரம் ஆணவத்துடன் ஆடிட்டு இருந்த? இப்போ ப்ரெண்ட் பேரு சொன்னதும் அப்படியே அடங்கி போய்ட்ட? எங்க போச்சு அந்த ஆணவம்?” என்று கேட்டான் விஜய். காவேரியோ “அது ஆணவம் இல்ல விஜய் சார். என்னோட தற்காப்புக்காக அப்படி பண்னேன்” என்று சொல்லிக் கொண்டு இருந்த தருணம் அந்த அறைக்கதவு தட்டப்பட்டது. உடனே காவேரி தன் தாலியை எடுத்து சேலைக்குள் போட்டு விட்டு முகத்தை அழுத்தமாக துடைத்து, தலை முடியை சரி செய்தவள் விஜயின்
அத்தியாயம்- 4 விஜய் காவேரி போகும் திசையை அதிர்ச்சியுடன் பார்த்த நந்தாவின் மூளையோ ‘என்ன இவ்வளவு உரிமையா கையை பிடிச்சிட்டு போறாரு. எப்போவும் இவர் இப்படி எல்லாம் பண்ண மாட்டாரே. யாரா இருந்தாலும் ஒரு அடி தள்ளி வச்சி தானே பேசுவாரு. இது என்ன புது கதையா இருக்கும்?’ என்று தீவிரமாக யோசிக்க தொடங்க, அதே நேரம் வகுப்பின் ஜன்னல் வழியாக மாணவிகள் விஜயை ரசித்தபடி அமர்ந்து இருந்தவர்களுக்கும் காவேரியின் கரத்தை பிடித்து இழுத்துக் கொண்டு போனதை
அத்தியாயம்- 3 கையில் கிடைத்த பொருட்களை வைத்து அவசரமாக ரவை உப்புமா செய்தவள் அதற்கு தொட்டுக் கொள்வதற்காக தேங்காய் சட்னியும் செய்து முடித்தவள் உணவு மேசையின் மீது இரண்டையும் எடுத்து வைத்த நேரம் விஜய் தயாராகி வெளியே வந்தான். அவன் வந்ததும் அவசரமாக காவேரி அறைக்குள் நுழைந்து கல்லூரிக்கு புறப்பட தயாராகினாள். விஜயோ அவள் செய்து வைத்த உப்புமாவை முகம் சுழித்து பார்த்தவனுக்கு, ஏனோ அதை புறம்தள்ள மனம் வரவில்லை. தனக்கு பசி என்று சொன்னதும் தன்
அத்தியாயம்- 2 ஒரு அரைமணி நேரம் அறையிலே இருந்து இருப்பாள். அதற்கு மேல் அவளால் அறையில் அடைந்துக் கிடக்க முடியாமல் மெல்ல கதவை திறந்து தலையை மட்டும் நீட்டி வலது இடது என்று இருப்பக்கமும் யாராவது இருக்கிறார்களா என்று பார்த்தாள் காவேரி. அங்கே யாரும் இருப்பது போல் தெரியவில்லை. ‘இங்க யாருமே காணோம் காவேரி. அப்படியே கேஷுவலா சமையல் கட்டுக்கு போயிடுடி’ என்று தனக்கு தானே பேசிக் கொண்டே அறையிலிருந்து ஒரு அடி தான் காலை வெளியே
அத்தியாயம்- 1 மெத்தையில் இருந்து கண்விழித்தவளுக்கு தலைவலி அதிகமாகவே இருந்தது. எழுந்து அமர்ந்தவள் தலையை இருக்கரத்தாலும் தாங்கிக் கொண்டு இருக்கால்களிலும் கைகளை அழுத்தியபடி அப்படியே குனிந்து இருந்தவளுக்கு மூடிய விழிகளிலிருந்து கண்ணீர் சிந்தியது. கலங்கிய நயனங்களோடு இமைகளை திறந்தவள் நேத்திரத்தில் முதலில் விழுந்தது என்னவோ அவள் கழுத்தில் தொங்கிக் கொண்டு இருந்த புது மஞ்சள் கயிற்றில் தான். அதை பார்க்க பார்க்க அவளுக்குள் ஆத்திரம் பல மடங்கு அதிகரித்தது. வேண்டாம் வேண்டாம் என்று சொல்லியும் கேட்காமல் வலுக்கட்டாயமாக
குண்டடிபட்ட காயத்திலிருந்து இரத்தம் வெளியேறாமல் இருக்க, தன் சட்டையைக் கழற்றி அவளது வலது தோளில் இறுக்கிக் கட்டினான். “நதிமா வேக்கப்… கண்ணை முழிச்சு என்னைப் பாரு” என அவளைத் தூக்கிக் கொண்டவன், படிகளில் வேகமாக இறங்கினான். மூச்சை இழுத்து விட்டவள், மெல்ல விழித்து அவன் முகத்தை பார்த்தாள். “மிதுனா..” என்று அவள் முணுமுணுக்க, ரத்தம் படிந்த முகத்தோடு அவளைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தவன், “நதிமா… லவ் யூ டா!” என்றான். “மிதுனா… வலிக்குது…” வலியில் அவளது முகம் சுருங்கிட,
அத்தியாயம் 33 (இறுதி அத்தியாயம்) Read More »
You cannot copy content of this page
