காதலர்கள் இருவரும் மொட்டை மாடியில் தன்னை மறந்து அமர்ந்திருந்த வேளையில் ஜென்னி என்று ஒரு குரல் கேட்டது. அந்த சத்தத்தில் இருவரும் திடுக்கிட்டு பிரிந்தனர். “ஜென்னி மேல இவ்ளோ நேரம் தனியா என்ன பண்ற?” என்று கேட்டுக் கோண்டு வந்த சாம் அங்கு கௌதம் இருப்பதை கண்டு அதிர்ச்சியில் உறைந்தான். “டேய் உனக்கு இங்க என்ன வேல?” என்றவன் கோபத்துடன் அவனின் சட்டையை பிடித்தான். “சாம் என்ன பண்ற?” “ஹே… நீ சும்மா இருடி. உனக்கு எவ்ளோ […]
கௌதம் உடல்நிலை சரியானவுடன் அலுவலகம் சென்ற போது அங்கே அவனை பார்க்க ஜென்னி வந்தாள். அவள் போன் மூலமாக தொடர்பு கொள்ள முயற்சி செய்த போது கௌதம் அவள் மேல் இருந்த கோபத்தில் வெகுவாக தவிர்த்தான். அவனிடம் பேச முடியாமல் தவித்தவள் அவனை நேரில் சென்று பார்க்க வேண்டும் என்று அவன் வீட்டுக்கு வந்தாள். ஆனால் வரும் வழியிலே ராகுலின் கண்களில் தென்பட்டாள். “ஹேய்… உனக்கு இங்க என்ன வேல ஜெனிபர்?” “கௌதம பாக்க வந்தேன் ண்ணா”
“ஜென்னி” என்று பதறியபடி வந்த சாம் அவளை தனது தோளில் சாய்த்து கொண்டான். “கௌதம்” என்றவன் இப்போது அவனை அடிக்க கை ஓங்க கௌதம் அவன் கைகளை பிடித்து தடுத்தான். “நீங்க யாரும் எனக்கு வேணாம். எல்லாரும் போங்க” என்று கத்தியவன் தட்டு தடுமாறி அங்கு வந்த ஆட்டோவில் கிளம்பி சென்றான். கௌதமின் உதாசீனத்தில் ஜென்னி கதறியழ ஆரம்பித்தாள். ஏற்கனவே கௌதமின் செய்கையில் கோபத்தில் இருந்த சாம் இப்போது ஜென்னி அழவும் கௌதமின் மேல் இருந்த கோபத்தில்
“ஒரு ரவுடிய லவ் பண்ணிட்டு அவன வெளிய எடுக்க சொல்றியே? உனக்கு வெக்கமா இல்ல?” என்றவனின் வார்த்தைகளை நம்ப முடியாமல் அவனை பார்த்தாள். “சாம் நான் சொல்றது புரிஞ்சுக்கோடா. அவனுக்கு கொஞ்சம் கோபம் வரும். மத்தபடி அவன் ரொம்ப நல்லவன் டா. அவன் ரௌடி இல்லடா” என்று அவள் சொல்லிக் கொண்டிருக்கையில் ஜெசிகாவும், செலினும் இவர்களது சத்தம் கேட்டு அந்த அறைக்குள் வந்தார்கள். “ஜெனி ஏன் அழற? என்னாச்சு?” என்று பதறி போய் ஜெசிகா கேட்டாள்.
அன்று மதிய நேரம் போல் ஓய்வாக ஹாலில் அமர்ந்திருந்த தியாகராஜன் யோசனையோடு இருக்க, அருகில் வந்து அமர்ந்தார் அமராவதி. “என்னாச்சுங்க ? என்ன யோசிக்கிறீங்க ?” “நான் தேவாவுக்கு கொடுத்த டைம் இன்னும் பத்து நாளுல முடியப் போகுது. அதை பத்தி தான் யோசிக்கிறேன். அவன் கொடுத்த வாக்கை காப்பாத்தலைன்னா நான் சொன்னதை செய்யணும் வேற வழியில்லை “ “வேண்டாங்க. தேவா இதை தாங்க மாட்டான். இப்போ தான் கொஞ்சம் நல்லா படியா ஒரு வாழ்க்கை வாழுறான்.
நாட்கள் கடந்து மாதங்களையும் கடக்க ஒவ்வொரு நாளும் ஆதுரியோடு சந்தோஷமாக வாழ்க்கையை நடத்தி வர, தேவகாந்தனா இது என்று இரு வீட்டிலும் ஆர்ச்சிரியத்தோடு தான் நம்பினர். இரவு நேரம் வழக்கம் போல் மனைவியிடம் நெருங்க, “வேண்டாங்க, எனக்கு இன்னைக்கு பீரியட்ஸ் “ என்கவே, அதிர்ந்து விலகியே விட்டான். “சொல்லவேயில்லை ! எப்போ வந்தது ?” அதிர்ச்சியோடுக் கேட்க, “அதுக்கு எதுக்குங்க இவ்வளோ ஷாக். ஈவினிங் தான் “ என்றாள். “இல்லை எப்பவுமே உனக்கு பெயின் இருக்கும்ல. இன்னைக்கு
தந்தைக் கொடுத்து கோப்புகளை மடிக்கணினியில் டைப் செய்துக் கொண்டிருந்த ஹரிதாவின் முன்னே வந்து நின்றான் வேலன். “ஹாய் !” சந்தோஷமாக கூற, “குட் மார்னிங் வேலன். என்ன இன்னைக்கு ரொம்ப சந்தோஷமா இருக்கீங்க ?” “ஆமா. காஃபி குடிக்க போகலாம்மா ?” “வாங்க போகலாம். எனக்கு காஃபி தேவைப்படுது “ என்றவர்கள் காஃபி அருந்தும் இடத்திற்குச் சென்று ஆளுக்கொன்றை எடுத்துக் கொண்டனர். “ஏதாவது சொல்லணுமா ?” “ஊருல இருந்து உன் அக்காவும், என் அண்ணனும் வந்துட்டாங்க “
இருள் நிறைந்த இரவு. பிரகாசமான அழகிய நட்சத்திரங்களைக் கொண்ட வானத்தில் நிலவோ ஜொலிக்க நெஞ்சமோ அதைக் கண்டு ரசித்தது. காற்றின் வேகமும் மேனியை தழுவி குளுமையூட்ட, வானும். மண்ணும் மோகம் கொள்ள, போர்த்திக் கொள்ளும் போர்வையாய் இருந்தது இரவு. தன் விழிகளுக்கு இருளாக இருந்தாலும் நிலவுக்கு மட்டும் தான் தெரியுமாம் அவர்கள் கொண்டாடும் இன்பம் என்னவென்று. அப்படியான அந்த இரவுப் பொழுது தான் வாழ்வில் மறக்க முடியாத பொழுதாக அமைய இருந்தது ஆதுரிக்கும், தேவகாந்தனும். ஆதுரி சம்மதம்
அமெரிக்காச் செல்ல அன்று இருவரையும் எர்போர்ட்டில் ட்ராப் செய்ய வந்திருந்தான் வேலன். “நான் வர்ற வரைக்கும் நீ நம்ம ஆபிஸ்க்கு அடிக்கடி வந்து போய் இரு. ஆள் இல்லைன்னு நினைச்சி அவங்க வேலையைக் காட்ட ஆரம்பிடிப்பாங்க. நான் நேரம் கிடைக்கும் போது குரூப் கால்ல பார்க்குறேன் “ என்க, “இங்க நான் எல்லாத்தையும் பார்த்துக்குறேன். நேரம் கிடைக்கும் போது நீங்க ரெண்டு பேரும் அங்க எங்கையாவது சுத்தி பார்க்க போங்க “ எனக் கூறி இருவரையும் வழியனுப்பி
நாட்கள் கடக்க அன்று உலக மகா அதிசயமாக மது அருந்தாது அறைக்கு வந்துப் படுத்திருந்தான் தேவகாந்தன். அருகில் இருந்தவளிடம், “பால் காய்ச்சி கொண்டு வா ?” என்கவே, அப்போது தான் அவள் அதனை உணர்ந்தாள். சரியெனக் கூறி பாலினை சூடாகக் கொண்டு வந்துக் கொடுக்க வாங்கிக் பருகவே தன் பக்கம் சென்று அமர்ந்துக் கொண்டாள். “என்னாச்சு இவனுக்கு ? எப்பவும் குடிக்க தானே செய்வான் ?” நினைத்துக் கொண்டு அவ்வப்போது திரும்பி கடைக்கண்ணால் அவனைக் காண, “எதுக்கு
You cannot copy content of this page
