மறுநாளிலிருந்து அவர்களுக்கு நாட்கள் வழக்கம் போல் செல்ல ஆரம்பித்தது. காலையில் வேலைக்குச் சென்றால் இரவு ஹெஸ்ட்ஹவுஸ் வந்து விடுவது தான் தேவகாந்தன் வழக்கம். அவனுக்கு தனியாக இருக்க அதிகம் பிடிக்கும் என்பதாலே வருடத்தில் முக்கால்வாசி இங்கு தான் கழிப்பான். இப்போது அவனோடு ஆதுரி இருக்க அவனுக்கோ அது பெரிதாகத் தெரியவில்லை. துயில் கொள்ளும் போது மட்டுமே இருவரும் அறைக்குள் ஒன்றாக சந்தித்துக் கொள்வர். மற்றபடி அவரவர் வேலையைத் தான் பார்த்தனர். சில நாட்கள் அதிகம் குடிப்பவன் சில […]
கண்ணாடியின் முன் நின்று கண்ணீர் சிந்துபவளைத் தான் எழுந்ததுமே கண்டான் தேவகாந்தன். ‘எதுக்கு இப்படி காலையிலே அழுதுக்கிட்டு இருக்கா. நம்ம தான் ஒன்னுமே பண்ணலையே ? அவ பேமிலி மெம்பர்ஸ் வர்றதால சந்தோஷ தானே படணும் பீல் பண்ணுறாலே என்னவாக இருக்கும் ?’ தனக்கு தானே கேட்டுக் கொண்டு, “என்னாச்சு மேடம் ? காலங்காத்தால நல்ல தரிசனத்தை கொடுத்திருக்கே ?” நக்கலாகக் கேட்கவே, ‘இவனால் தானே அவனையும் தன் நட்பினை இழக்க நேர்ந்தது ‘ நினைக்கும் போதே
பாட்டி, தாத்தா இருவரையும் வழியனுப்பி வைத்து உள்ளே நுழைய, தேவகாந்தனைக் கண்ட அவனின் தந்தையோ தன் முடிவினை கூற நினைத்தார். “தேவா உன் கிட்ட கொஞ்சம் பேசணும் ?” என்க, “தனியாவா, இல்லை எல்லார் முன்னாடியுமா ?” தன்னிடம் பேச வேண்டும் என்றால் ஏதாவது ஒரு காரணம் வைத்து தான் பேசுவார் என்பது தெரிந்தேக் கேட்டான். “உன்னோட விருப்பம் தான்ப்பா “ என்க, “வெளியே கார்டனுக்கு போகலாம் “ என்றதும், தந்தை, மகன் இருவர் மட்டுமே அந்த
தேவகாந்தனுக்கு இரவு உணவினை சமைத்த ஆதுரி உடன் பாலையும் சூடுப்படுத்திக் கொண்டு அதனை எடுத்து வந்தாள். நடு ஹாலில் இருந்த சோபாவில் அமர்ந்து இசையை ஒலிர விட்டு மதுவோடு குதூகலமாக இருந்தவனோ தன் முன்னே வந்து நின்றவனைக் கண்டான். “ஹே ! வா வா, என்ன பிரீபேர் பண்ணுனே ?” என்க, அவனின் முன்னே வைக்கவே, அதனை எடுத்து ஒரு இஸ்பூன் உண்டான். “ஹ்ம்ம், நல்லா டேஸ்டா தான் இருக்கு. நல்லா தான் சமைப்பே போலே. என்ஜாய்
தேவகாந்தன் தொழிலில் முன்னேறிச் சென்றுக் கொண்டேயிருக்க வருடங்கள் கடக்க, தங்களின் மூத்த மகனைக் கண்டு பெருமைப்பட்டனர். அமராவதி தன் பெற்றோரிடம் கூறும் போதெல்லாம், “உங்க வளர்ப்புல அதான் இப்படி முன்னேறிட்டு வரான். நினைச்சாலே பெருமையாக இருக்கு “ என்று அடிக்கடி கூற, அவர்களுக்கும் சந்தோஷமான தருணமாக இருந்தது. அவனை விட ஆறு வயது சிறியவனான வேலன் தன் கல்லூரி படிப்பினை முடிக்க, தேவகாந்தனை அழைத்தார் தந்தை. “இனிமே இவன் உன்னோட பொறுப்பு. உன்னை மாதிரி இவனை நம்பர்
வேலைக்காரனை தூக்கிக் கொண்டு மற்றவர்கள் சென்று விட, ஒரு சிலர் மட்டுமே இருந்தனர். “தேவா எதுக்கு இப்படி பண்ணுறே ? பாவம் அவருக்கு வலிக்கும்ல “ “அதுக்காக என் கிட்ட கேட்காம வெட்டுவாரா. எனக்கு பிடிச்சது எப்பவும் எனக்கு மட்டும் தான் சொந்தம். என்ன கேட்காம பண்ணுனா இப்படி தான் பண்ணுவேன் தாத்தா “ என்று சினத்தோடு கூறியவனோ அந்த மரத்தின் செடியை சரிப்படுத்த ஆயத்தமானான். “விடுங்கங்க, சின்ன பையன் ஏதோ புரிஞ்சிக்காம பேசுறான். வளர்ந்தா சரியாகிரும்
அனைவரும் சூழ அமர்ந்திருந்த ஆதுரிக்கு என்னவோ போல் இருந்தது. அதை விட தன்னிடம் அவர்கள் எதையோ குறிவைத்தே கேள்வி கேட்பதுப் போல் இருந்தது. “உங்க அப்பா கிட்ட இதை பத்தி சொல்லிட்டையா ? நீ என்ன நினைக்கிற இந்த விசியத்துல ?” என்று அவளின் மாமனார் கேட்க, “இனிமே தான் சொல்லணும். அவரால இதை ஏத்துக்க முடியுமான்னு தெரியல ? அதை விட வேலன் நல்லா எக்ஸ்பீரியன்ஸ் பெர்சன் தான். உங்களோட அவ்வளோ பெரிய கம்பெனில வேலை
மாமனார் கூறியதுச் சரியாக இருந்தாலுமே தன் மிரட்டலை மகன் கேட்பானா என்ன ? இப்படி தான் ஆதுரியை திருமணம் செய்து கொள்வதற்கு கோரிக்கை வைத்தால் அவனோ அது இரண்டையும் முறியடித்து விட்டு தன்னை எதிர்த்தவன் ஆகியிற்றே ? சரி நடப்பது நடக்கட்டும் பார்த்துக்கொள்ளலாம். மாமனார் கூறியதுப் போன்றே செய்து விடலாம் என முடிவெடுத்தார். அதற்கு இன்னும் ஒரு வாரம் இருக்கவே, இப்போது என்ன செய்யக் காத்திருக்கிறானோ ? தங்களின் வீட்டுக்கு வந்த மருமகளை எண்ணி கவலை தான்
மலர் படுக்கையில் விழுந்த ஆதுரி தன் இயலாமை அனைத்தையும் உள்ளுக்குள்ளே புதைத்து மருகியவாறு அவனைக் கண்டாள். ஆதுரி எப்படி விழுந்ததாலோ அப்படியே இருக்க, “சுத்தி இருக்குற இந்த பூ, அலங்காரம், கேண்டில் எல்லாத்தையும் விட நீ ரொம்ப அழகா அப்படியே இந்த புடவையில செக்ஸியா இருக்கே ? இப்படி அழகா இருந்தா எந்த மனுஷனுக்கு தான் உன் மேல ஆசை வராது சொல்லு. என்ன பார்க்குற ? நான் உன்னை கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டது உன் உடம்புக்காகன்னு நீ
தன்னறையில் அமர்ந்திருந்த ஆதுரியின் மனமோ அனலாய் கொதித்தது. அவன் நினைத்ததை வெற்றிக்கரமாக நடத்தி விட்டான். அவனிடம் ஒவ்வொரு நொடியும் தான் தோற்றுக் கொண்டே இருக்க, தன்னையே தான் வெறுத்த உணர்வு தான். மணப்பெண் அலங்காரத்தை தானே கலைக்க, கழுத்தில் தொங்கிய திருமாங்கல்யம் காணும் போது தான் இதற்காக துருபதனை பகடையாக்கியதை நினைத்தாள். ஒரு வாரத்திற்கு முன் தேவகாந்தன் ஆதுரியின் கைபேசியிருக்கு அழைக்க அழைப்பினை எடுத்தாள். “உன்னை பார்க்கணும். லொகேஷன் ஷேர் பண்ணுறேன் வந்திரு “ எனக் கூறி
You cannot copy content of this page
