மணமேடையில் வந்து ஜோடிகள் இருவரும் அமர்ந்திருக்க, ஐயர் கூறச் சொன்ன மந்திரங்கள் அனைத்தையும் அப்படியே கூறிக் கொண்டிருந்தனர். தேவகாந்தன் அடிக்கடி வாசலைக் கண்டவாறே இருக்கவே, “என்னவா இருக்கும் ? யார் வரணும் நினைச்சிக்கிட்டு இருக்கான் உன் மகன் “ என்று தியாகராஜன் மனைவியிடம் கேட்க, “எனக்கு என்னங்க தெரியும் “ “அதுவும் சரி தான் “ “இப்படி தான் நீங்க ஒரு மெண்டல் அப்படிங்குறதை ஒத்துக்குறீங்க ? “ என்று இது தான் வாய்ப்பென நினைத்து கூறவே, […]
ஆதுரியின் விழிகளோ அந்த மோதிரத்தைக் கண்டவாறே இருக்க, நினைவுகள் முழுவதுமே அதனைப் போட்ட துருபதனின் மீது தான். அன்று எவ்வளோ சந்தோஷமான நாளாக இருந்தது இந்த நிகழ்வு. கண்களின் இருந்து வெளிவரத் துடித்த கண்ணீரை அடக்கி அப்படியே உள்ளிழுத்துக் கொண்டு நிற்க, “அதை கழட்டு ஆதுரி “ பற்களைக் கடித்துக் கொண்டு சினமோடு கூறினான் தேவகாந்தன். “என்னால முடியாது ?” வலியோடுக் கூறவே, “நீ கழட்டலேனா நான் கழட்ட வேண்டியதா இருக்கும் “ என்கவே, மணமேடையில் நின்று
நலங்கு விழா முடிந்ததுமே அன்றைய மாலையே மெஹந்தி விழா நடைபெற்றது. அதிலும் வழக்கம் போல் அனைவரும் கலந்துக் கொள்ள, தேவகாந்தனுக்கு இது சம்மந்தமில்லா ஒன்று என்பதால் அவனோ தன்னறையில் அமர்ந்து அலுவலக வேலையை கவனித்துக் கொண்டிருந்தான். ஹரிதாவின் விழிகளோ காலையிலிருந்து வேலனைத் தேடி தோற்றுப் போய் ஒரு வழியாக தங்கும் அறைக்குள் நுழைந்தவனைக் கண்டு பிடித்து விட்டாள். அனைவரும் இங்கு விழாவில் இருக்கவே, அவனின் பின்னோடு வேகமாகச் சென்றாள், அவள் தன்னை பின் தொடர்ந்து வருகிறாள் எனத்
நாட்கள் கடந்து ஒரு வழியாக தேவகாந்தன், ஆதுரி இருவரின் திருமணக் கொண்டாட்டம் வந்து விட்டது. இன்னும் இரு நாட்களில் திருமணம் அன்று அவர்களுக்கு நலங்கு வைக்கும் நிகழ்ச்சி இருந்தது. அவர்களின் முறைப்படி வீட்டில் வைத்து தான் நடத்த வேண்டும் ஆனால் என்ன செய்ய ? தேவகாந்தன் தான் முன்னவே அனைத்தையும் முடிவு செய்து விட்டானே ! ஏற்பாடுச் செய்திருந்த ரிசார்ட்டில் ஈவன்ட் மேனேஜ்மெண்ட் ஆட்கள் அந்த இடத்தையே ஜொலிக்க வைப்பதுப் போல் தயாராக்கி வைத்திருக்க, இரு குடும்பத்தாரும்
மெல்லிய டிசைனர் சேரி ஒன்றை அணிந்த ஆதுரி கண்ணாடியின் முன் நின்று தன்னைக் கண்டாள். சில நாட்களாவே மனம் சரியில்லாத காரணத்தால் உள்ளம் வாடியதைப் போல் மேனியும் வதங்கிப் போய் வித்தியாசமாகத் தென்பட்டாள். தன்னை தானேப் பார்க்க பிடிக்காதுப் போன உணர்வு. புடவையைக் கண்டதுமே, தன்னைப் பெண் பார்த்து விட்டுச் சென்ற அன்று துருபதன் கூறிய வார்த்தைகள் தான் நினைவில் ஒலித்தது. அதிலிருந்து அதிக நாட்கள் புடவையைத் தான் உடுத்தி வந்தாள். இப்போது அதை நினைக்கும் நொடியே
சத்தியனுக்கு இரவு குடிப்பது வாடிக்கையாகி போக, அக்னியோ மது குவளையை கையில் எடுக்காததால் நண்பன் குடி பழக்கம் தெரியாமல் போனது. இப்படியே ஒரு வாரமும் கழிந்தது. இதழுக்கு சற்று வலி மட்டுப்பட்டிருக்க கைகளை சிறிது அசைக்க தொடங்கியவள், காலை கெந்தியப்படியே மெல்லமாக நடக்க ஆரம்பித்திருந்தாள். இஷாவோ இன்று மருத்துவமனைக்கு பரிசோதிப்பிற்கு வரும்படி அழைத்திருக்க, சத்தியனை அழுவலகத்திற்கு அனுப்பி வைத்துவிட்டு பெண்ணவளை தயாராக கூறி தானும் தயாராகி வந்திருந்தான். ஆடவன் தனக்காக வாங்கி குமித்திருந்த ஆடைகளில் ஒன்றை எடுத்து
காரினை வேகத்தோடு செலுத்துக் கொண்டிருந்த ஆதுரிக்கு இப்போது எங்குச் செல்வது என்று கூட தெரியவில்லை. அவள் போக்கில் சென்றாள். “ஆதுரி ரிலாக்ஸ். எனக்கு தெரிஞ்சி இப்போ அவங்க நம்மளை பாலோ பண்ணலை. நீ மெல்ல ட்ரைவ் பண்ணு “என்க, “நம்ப முடியாது. சடன்னா முன்னே வர வாய்ப்பு இருக்கு “ “என்னால என்னை பாதுகாக்க முடியும். அவங்களால என்னை ஒன்னும் பண்ண முடியாது ஆதுரி. நீ பயப்பிடாதே “ “அவங்க கையில எவ்வளோ பெரிய அரிவாள் இருந்தது
பெண் பார்த்து விட்டுச் சென்ற மறுநாளே தேவகாந்தன், ஆதுரி இருவருக்கும் திருமண தேதியை குறிக்க முடிவெடுத்தனர். “என்னைக்கு அவங்களோட கல்யாண தேதி முடிவானதோ அதே தேதி எனக்கும் அவளுக்கு கல்யாணம் நடக்கணும் “ என்றவனோ தேதியை கூறவே, “ஒவ்வொரு தடவையும் நீ தப்பு பண்ணிக்கிட்டே இருக்கே ? அப்படி என்னடா உனக்கு மோகம். ஒரு வேலை அந்த பையன் மேல எதுவும் பகை இருந்து பழிவாங்க ஆதுரியை கல்யாணம் பண்ண நினைக்கிறையா ?” என்று அவனின் தந்தையோ
ஆதுரி கூறியதுப் பெற்றவர்களுக்கு மட்டும் அதிர்ச்சி இல்லை. அங்கே அவளைக் காண வந்த துருபதனுக்கும் தான். “ஆதுரி “ அதிர்ச்சியோடு அழைக்க, அப்போது தான் அவன் வந்ததையே உணர்ந்தனர். “வா துரு. நீ எப்போ வந்தே ?” என்று திருக்குமரன் முன்னே வந்து அவன் அதிர்ந்ததிலே கேட்டு விட்டான் என்பது புரிந்தே பேச்சினை மாற்ற நினைத்தார். “இவ எப்போ மேல இருந்து கீழே வந்தாலோ அப்போவே நான் உள்ளே வந்துட்டேன். உன்னால எப்படி இப்படி சொல்ல முடிஞ்சது
தன் அறைக்கு வந்த ஆதுரி அவனின் தொடுகையும் இதழ் தீண்டலும் தீயாய் எரிய, மனமோ கசக்க வெறுப்பாய் உணர்ந்தாள். ஒரு அருவருப்பை தொட்டதுப் போல் மேனியெல்லாம் என்னவோச் செய்ய கைப்பையை படுக்கையில் வீசியவளோ குளியலறைக்குச் சென்றாள். சவரின் முன் அணிந்திருந்த உடையோடு அப்படியே நின்றவளின் எண்ணம் முழுவதும் தேவகாந்தனின் மீது தான். அவன் கூறிய வார்த்தைகள் தான் மீண்டும் மீண்டும் மனதில் ஒலித்த வண்ணம் இருந்தது. அவன் தீண்டிய கரங்களையும், உதட்டையும் வெட்டி வீசத் தான் உள்ளம்
You cannot copy content of this page
