மாயோன் -3 இனியா தன் நண்பர்களுடன் மகிழ்ச்சியாக வலம் வருபவளுக்கு இரவு ஆனால் மட்டும் பயம் தொற்றிக் கொள்ள ஆரம்பித்துது. தன் பக்கத்தில் தன் அம்மா இல்லாமல் அவள் இப்போதெல்லாம் உறங்குவது கிடையாது. அபிஷேக் ராஜன் சொன்னதைப்போல இனியா இரவு பூஜை அறையில் சாமி கும்பிட்டவள் விபூதியை இட்டுக் கொண்டாள். லட்சுமி ,”என்னடி அதிசயமா இருக்கு சாமி எல்லாம் கும்பிடறே” ” நான் நல்ல விஷயம் செய்தாலும் கேள்வி கேட்கற.. உனக்கு பிடிக்காததை செய்தாலும் திட்ற.உனக்கு […]
30. அவளை மறக்கத்தான். அமலா, ஒரத்தநாட்டில் மோகன் அவர்களிடம் வீட்டை பெற்றுக் கொண்டு, நல்ல நாளில் பால் காய்ச்சினாள். அனைவருக்கும் பாலை டம்ளரில் ஊற்றி கொடுத்து விட்டு, காலை உணவையும் அங்கேயே சாப்பிடச் சொன்னாள். மோகனிடம் சில ஆலோசனைகளை கேட்டாள். “கம்ப்யூட்டர் படித்து இருப்பதால், கிராமத்து இளைஞர்களுக்கும், பெரியோர்களுக்கும் கம்ப்யூட்டர் சொல்லித் தரலாம் என்று இருக்கிறேன்” என்றாள். “நல்ல முயற்சி. சொல்லித் தாம்மா. “ மேலும், அவரே “பர்சனாலிட்டி டெவலப்மெண்ட் கோர்ஸ் கூட இங்கிருக்கும்
30. அவளை மறக்கத்தான். Read More »
ஆடவர்கள் இருவரும் ஹாலில் காத்திருக்க, அரை மணிநேரம் கழித்து பெண்ணவளின் காயத்திற்கான மருத்துவத்தை முடித்துவிட்டு வெளியே வந்தாள் இஷா. அவள் வந்ததுமே அமர்திருந்த இரு ஆடவர்களும் அவளை சூழ்ந்து கொள்ள, அக்னியை பார்த்த இஷா “அண்ணா அந்த பொண்ணுக்கு எப்படி அடிப்பட்டுச்சு.. யாரு அவங்க” என்று கேள்வியை எழுப்ப, அதற்கு பதிலளித்த அக்னி “எனக்கு என்ன நடந்துச்சுன்னு தெரியாது பேபி.. அந்த பொண்ண யாரோ துரத்திட்டு வந்தாங்க.. நான் அந்த வழியா போனதால சத்தம் கேட்டு காப்பாத்துனேன்..
29. அவளை மறக்கத் தான். சுத்தமல்லி கிராமம் திருநெல்வேலி. வம்படியாய் சம்பிராயதயம் என்று விசாலம் முத்துவிற்கும், அமலாவிற்கும் ஏற்பாடு செய்த முதலிரவு அன்று கடும் மன உளைச்சல், மற்றும் கோபத்தில் இருந்த அமலா பூக்களை பிய்த்து எறிநது முத்துவின் தலையில் கொட்டி அவனை அவமானப்படுத்தினாள். அவளின் கோபத்தை, மனதை புரிந்துக் கொண்ட முத்து ,அவள் கோபத்தில் நியாயம் இருப்பதாக எண்ணி, பேசாது இருந்தான். அவள் அழுதுக் கொண்டே வெற்றுத்தரையில் தூங்க, இதற்கு ஒரு முடிவு
29 அவளை மறக்கத் தான் Read More »
28. அவளை மறக்கத்தான். தினேஷின் அப்பா மோகன், தன் மகன் இங்கு வந்ததிலிருந்து, எதோ ஆழ்ந்த சிந்தனையில் இருக்கிறான். முகத்தில் பொலிவு இல்லை என்பதை கண்டுக் கொண்டார். அறையில் படுத்து இருந்த அவனிடம், “வாப்பா வெளியே போகலாம். ஏன் அறையிலே அடைந்து இருக்கிறாய். வா” என்று சொல்லி வெளியே அழைத்து போனார். மாரியம்மன் கோவிலுக்கு நடந்தே போனார்கள். பெருசா தூரமில்லை: கோவிலை சுற்றி வந்தாலே போதும். ஊர் முழுவதும் பார்த்து விடலாம். கோவிலுக்கு உள்ளே போனார்கள்.
28. அவளை மறக்கத்தான் Read More »
27. அவளை மறக்கத் தான் தினேஷ் ரிலாக்ஸாக ஒரத்தநாடு கிராமத்திலுள்ள மக்களை வீட்டு வாசலில் நின்றவாறு பார்த்துக் கொண்டியிருந்தான். சேவல் ஒன்று அங்குமிங்கும் உயிருக்கு பயந்து,பறந்து ஓடிக் கொண்டியிருந்தது. ஒரு 12 வயது சிறுவன், அதன் பின்னாலே துரத்திக் கொண்டு ஓடினான். ஓரு பெண்மணி, “என்னடா இது பின்னாடி ஓடிட்டு இருக்க. ஆத்தா எங்க.”..? “ஆத்தா ஜாமான் வாங்க போயிருக்கு. சேவக்கோழி கூடைக்குள் இருப்பது தெரியாமல் திறந்து விட்டேன். இது தெரிந்தால் ஆத்தா என்னை வெளுத்து
27. அவளை மறக்கத்தான் Read More »
பாழடைந்த ஒரு வீட்டியில் நாற்காலியில் கைகள் கட்டப்பட்டு இருட்டு அறைக்குள் மெல்ல கண் திறந்தாள் மங்கையவள். மாலை நேரம் என்பதால் ஜன்னல் மூடப்பட்டிருந்தும் அதன் வழியே வந்த சிறு வெளிச்சத்தை பயன்படுத்தி சுற்றி பார்வையை சுழலவிட்டவள் கைகளில் கட்டிருந்த கயிறு தளர்வாக இருந்ததை உணர்ந்து மெல்ல உடல் அசைத்து முயற்சி செய்து மொத்தமாக கைகளுக்கு விடுதலை அளித்தாள். பின் கட்டிருந்த கால்களையும் விடுவித்து விட்டு, அங்கு மெலிதாக தெரிந்த வெளிச்சத்தை வைத்தே ஜன்னல் அருகே வந்த பாவையோ
காலை கதிரவன் உதித்து உலகம் முழுவதும் இருட்டை விலக்கி வெளிச்சத்தை பரப்பி கொண்டிருக்க, ஒரே ஒரு வீட்டில் மட்டும் ஜன்னலை தீண்டியப்படி, அதற்கு மேல் நகர மறுத்து உள்ளே செல்ல முடியாமல் நின்றது. அதோடு அருகேயிருந்த வீடுகளின் எல்லாம் அவ்வீட்டு மங்கைகளின் கை வண்ணத்தால் வாசல்கள் மங்களகரமாக காட்சியளிக்க, இவ்வீட்டியில் மட்டும் பெண்கள் இல்லையென்ற அடையாளமாக காய்ந்து போய் கிடக்க, இரவு மூடப்பட்ட கதவுகள் கூட இன்னும் திறக்கப்படாமல் இருந்தது. காலை எட்டு மணியளவில் வீட்டியின்
கோவிலில், முருகனின் எழில் மிகுந்த தோற்றம் வர்ஷினியின் கண்களை நிறைத்திருந்தது. அன்று செவ்வாய்கிழமை ஆதலால் முருகனுக்கு சிறப்பு அலங்காரம் செய்திருந்தார்கள். முருகனை கண் குளிர தரிசித்து, கோவில் பிரகாரத்தை சுற்றி விட்டு இருவரும் சற்று அமரலாம் என்று மண்டபத்தின் படியில் அமர்ந்தனர். அப்போது ஒரு மூதாட்டியை சக்கர நாற்காலியில் தள்ளிக் கொண்டு வந்தார்கள். அதை தள்ளிக் கொண்டு வந்தவரை பார்த்ததும் வர்ஷினி, இவங்கள எங்கோ பார்த்த மாதிரி இருக்கே என்று உற்று நோக்க, அவங்க விசாலாக்ஷி அத்தை
தினமும் காலையில் அந்த வீட்டின் அக்கப்போர் அளவு இல்லாமல் போய்க் கொண்டிருந்தது. “இட்லில உப்பே இல்ல… சட்னியா இது? உப்பு அழுக்கா இருக்குனு கழுவி ஊத்தி வெச்ச தண்ணி மாதிரி இருக்கு.” என்று எட்டு இட்லிகளை அசால்ட்டாக உள்ளே இறக்கிக் கொண்டிருந்தான் கபில். “இந்த மீதி இரண்டு இட்லிதான் இருக்கு, அதையும் முடிச்சிடு.” நக்கலோடு அவனுக்குப் பரிமாறிவிட்டு நகர்ந்தாள். இது தினமும் நடக்கும் காட்சியே… காலையும், இரவும் முடிந்தவரை ஒன்றாகவே இணைந்து சாப்பிடுவார்கள். உணர்ந்து இணைந்துக் கொண்டார்களா
You cannot copy content of this page
