April 2026

விஷ்ணுவின் மடியிலேயே படுத்து தூங்கிய ஆதி விடிந்த பின் தான் கண் விழித்தான். தான் எங்கிருக்கிறோம் என்று புரியாமல் குழம்பியவன் விஷ்ணுவின் மடியில் படுத்திருப்பதை பார்த்து திடுக்கிட்டான். விஷ்ணுவோ ஆதியின் முதுகில் கை வைத்தபடி கட்டிலில் அமர்ந்தவாறே தூங்கி கொண்டிருந்தான். ‘இவன் ஏன் இப்டி தூங்கறான்?. நம்ம எப்படி இவன் மடியில படுத்தோம்?’ என்று யோசித்தவனுக்கு நேற்று நடந்தது அறைகுறையாக ஞாபகம் வந்தது. ஆதியின் அசைவை உணர்ந்த விஷ்ணு கண் விழித்தான். “மச்சான் என்னடா?” “சாரி மச்சி. நேத்து நான் உன்ன டிஸ்டர்ப் பண்ணிட்டேன். நேத்து என்னனே தெரியல. ரொம்ப டிஸ்டர்ப்டா இருந்தது” என்று ஆதி உள்ளே போன குரலில் விளக்கினான். “ஆதி… இப்டி பேசற மாதிரி இருந்தா என்கிட்ட பேசாத. ஏன்டா சாரி கேட்டு அந்நியப்படுத்தற?. என்னோட அப்பா, அம்மா, அண்ணா, தம்பி எல்லாமே நீ தான்டா. ப்ளீஸ்… இனி இந்த மாதிரி பேசாத” என்று கோபத்தில் ஆரம்பித்தவன் ஆதங்கத்தில் முடித்தான். “சரிடா. இன்னைக்கு நிறைய வேல இருக்கு. சீக்கிரம் கிளம்பணும்“ “ஓகே மச்சி. நீ ஃபர்ஸ்ட் ப்ரெஸ் ஆகிட்டு வா” என்றவன் அப்படியே சிறிது நேரம் படுத்தான். சிறிது நேரம் ஏதேதோ யோசித்து கொண்டிருந்தவனுக்கு மித்ராவை பற்றிய ஞாபகம் வந்தது. அவள் நினைவில் அவனுக்கு புன்னகை பூத்தது. அதை பார்த்த ஆதி, “மச்சி காலைலயே கனவா?” என்று கேட்டவனை பார்த்தவன் “ஒண்ணுமில்ல மச்சி” என்று சிரித்து கொண்டே வெளியேறினான். சிறிது நேரத்தில் இருவரும் கிளம்பியவர்கள் அலுவலகத்தை அடைந்தார்கள். ஆதி தனது அறைக்கு சென்றவுடன் யாழினியை கூப்பிட்டு மளமளவென்று வேலைகளை முடிக்க சொல்லி உத்தரவிட்டான். சிறிது நேரம் வேலை பார்த்தவன் விஜயை பார்க்க விஷ்ணுவையும் அழைத்து சென்றான். ஆதி மித்ராவை கடந்து செல்கையில் சிநேகமாக புன்னகைக்க அவளும் புன்னகைத்தாள். விஷ்ணுவை பார்த்ததும் உடனே தலைகுனிந்து கொண்டாள். விஷ்ணு நமுட்டு சிரிப்புடன் அவளை பார்த்தவாறு சென்றான். விஜயை  ஹாஸ்பிடலில் சந்தித்ததும் அவனை நலம் விசாரித்தார்கள். பிறகு விஷ்ணு ஏதோ தோன்ற சில கேள்விகள் கேட்டான். அதனை குழப்பமாக ஆதி கவனித்து கொண்டிருந்தான். சிறிது நேரம் அவனிடம் பேசியவர்கள் அங்கிருந்து கிளம்பினார்கள். “மச்சி என்னடா அவன்கிட்ட கேட்டுட்டு இருந்த?” “போன் வந்ததுனு சொன்னாங்கல்ல… அதான் விசாரிச்சேன்டா. ஏதாவது டிரேஸ் பண்ண முடியுமானு“ “ஓ… அப்டியா” என்றவன் “ஒருத்தன் நம்ம கஸ்டடில சிக்கிருக்கான்டா” என்றவுடன் விஷ்ணு அதிர்ச்சியாக அவனை பார்த்தான். “மச்சி என்ன சொல்ற?” […]

மித்ரா அலுவலகத்தில் வேலை செய்து கொண்டிருக்கையில் யாழினி தேவ்வுடன் அலுவலகம் வந்தாள். யாழினியை பார்த்தவுடன் மித்ரா வேகமாக வந்தாள். “யாழி… ஏன்டி இவ்ளோ லேட்?. உனக்கு எத்தன டைம் கால் பண்றது?” என பதட்டத்துடன் திட்ட ஆரம்பித்தாள். “வெயிட் பண்ணுடி. நான் வந்து சொல்றேன். அண்ணாவ பாத்திட்டு வந்தறேன்” என்றவள் விஷ்ணுவின் அறையை நோக்கி சென்றாள். யாழினி விஷ்ணுவின் அறைக்குள் நுழையும் போது அங்கு தேவ்விடம் விஷ்ணு பேசி கொண்டிருந்தான். அவளை பார்த்தவுடன் “என்னமா?. ஆர் யூ ஓகே?. தேவ் ஏதேதோ சொல்றாங்க… ஆதி வேற இன்னும் காணோம்?” என்று படபடவென்று கேள்விகளை அடுக்கினான். “அண்ணா ரிலாக்ஸ். ஒண்ணும் இல்ல. நான் சேஃப் தான்“ “தேவ் ஆதி எங்க போனான்?” “அவன் விஜய பாத்திட்டு வரேன் போனான் விஷ்ணு. ஓகே. சரி  வொர்க் பாருங்க” என்றவன் அறையை விட்டு வெளியேறினான். “என்னடா?. என்னாச்சு?” என்று விஷ்ணு திரும்பவும் விசாரிக்க யாழினி நடந்ததை கூறினாள். “அவரு விஜய பாத்திட்டு வரேனு போனாருண்ணா. ஹீ கேன் சால்வ் திஸ்“ “என்னமா ரெக்கமெண்டேஷன்லா பலமா இருக்கு?” “ஹாஹா… அது அப்படி தான். அண்ணா இந்தாங்க பென் டிரைவ். இதுக்காக தான் அவனுங்க அவ்ளோ டிரை பண்ணானுங்க” என்றவள்  “அண்ணா எதுக்கு இப்படி பண்றாங்கண்ணா?. உங்களுக்கு ஏதாவது ஐடியா இருக்கா?” விஷ்ணு சிறிது நேரம் யோசித்தவன் “பிஸினஸ்னு இருந்தா போட்டி இருக்க தானே செய்யும். நான் பாத்துக்கறேன்மா” என்றவன் “தனியா எங்கயும் போக வேணாம் யாழினி” என்று கவலையான குரலில் கூறினான். “டோண்ட் வொர்ரி அண்ணா” என்றவள் “மித்ரா தேடுவாண்ணா. அவ வர்றப்பவே திட்ட வந்தா. மீ எஸ்கேப்” என்றவளை பொறாமை பொங்க பார்த்தான். அவனது பார்வையை கவனித்தவள் “அண்ணா ஏதோ கருகற வாசம் வரல?” என்று விஷ்ணுவை யாழினி கலாய்க்க அதில் கோபப்படுவது போல அவளை அடிக்க கை ஓங்கவும் தேவ் கரெக்டாக உள்ளே வந்தான். “என்ன விஷ்ணு வொர்க் பண்ணாம என்ன பண்றீங்க?” என்று விஷ்ணுவை கேட்டவன் யாழினியை பார்த்து “அல்ரெடி வந்ததே லேட். உங்களுக்கு வொர்க் பாக்கணும்னு ஐடியா இல்லையா?” என்றவனை விசித்திரமாக பார்த்தாள். “ஹலோ பாத்திட்டே இருந்தா என்ன அர்த்தம்?.

அதிதேவ் ஆஃபிஸ் பரபரப்பாக இயங்கி கொண்டிருக்கிறது. “யாழினி பிரஸ் மீட்டுக்கு சொல்லீட்டிங்களா?” “எஸ் ஸார்“ “மீட்டிங்க்கு எல்லாம் ரெடியா இருக்கா?” “எஸ் ஸார்“ “எல்லாத்துக்கும் இன்ஃபார்ம் பண்ணீட்டிங்களா?” யாழினி பதில் சொல்லாமல் அவனையே பார்த்தாள். கணிணியை நோண்டி கொண்டிருந்தவன் பதில் வராததால் அவளை பார்த்தான். அவளோ ஆதியை முறைத்து கொண்டிருந்தாள். “யாழினி கேட்டுட்டு இருக்கேன்ல… பதில் சொல்லாம என்ன பண்றீங்க?” அவளோ “சார் நீங்க எல்லாம் லிஸ்ட் பண்ணி சொல்லுங்க. ஏன்னா உங்களோட எல்லா கேள்விக்கும் பதில் எஸ் தான். சோ நீங்க ரெடியா?” என்று அசராமல் கேட்டாள். “அப்டினா கிளம்பலாம்” என்று அவன் சொல்லும் போதே விஷ்ணு வந்தான். “மச்சான் எல்லாம் ரெடிடா. போலாமா?” என்று கேட்க யாழினி அவனை பார்த்து முறைத்தாள். “என்னமா?” “ஒண்ணும் இல்லணா“ அவர்கள் வெளியே கிளம்பும்போது தேவ் எதிரில் வர “தேவ் நீ ஆஃபிஸ கவனிச்சிக்கோ. நாங்க போயிட்டு வந்தறோம்“ “ஓகே ஆதி. ஆல் த பெஸ்ட்” என்று புன்னகைத்தபடியே கூறினான். அவர்கள் மூன்று பேரும் மீட்டிங் நடக்கும் இடத்திற்கு சென்றார்கள். அதிதேவ் கம்பீரமான புன்னகையுடன் நடக்க அவனுக்கு இரு புறமும் விஷ்ணுவும், யாழினியும் நடந்தார்கள். நிருபர்கள் வரிசையாக அமர்ந்திருக்க அவர்கள் முன்னே அமர்ந்தான். “சார் எதுக்காக நீங்க கூப்டிருக்கீங்க?. நீங்க என்னவோ அறிவிக்க போறீங்கனு அனௌன்ஸ் பண்ணீங்களே?. என்னனு தெரிஞ்சிக்கலாமா?” “வெயிட். அதுக்கு தான நான் கூப்ட்ருக்கேன்“ என்று தனது பளீர் புன்னகையுடன் கூறினான். “நாங்க இன்னைக்கு புதுசா ஒரு சைட் லாஞ்ச் பண்ணிருக்கோம். இட்ஸ் ஜஸ்ட் லைக் புக் ஷாப்“ “சார்… புக் ஷாப்பா?” என நக்கலான குரலில் கேட்டவனை கவனித்தவன் கண்களாலேயே எரித்தான். அதில் அவனுக்கு சப்த நாடியும் ஒடுங்கியது. “யா… இட்ஸ் புக் ஷாப்… பட் இதுல போக போக நிறைய மாற்றங்கள் வரும்“ “சார் சைட் பேர் என்ன சார்?” “டீ மார்ட்” என்றவன் யாழினியை பார்க்க அவள் அந்த வெப்சைட்டை அனைவருக்கும் காண்பித்தாள். அதனை பார்த்தவர்கள் திகைத்தார்கள். அவற்றில் நிறைய அம்சங்கள் இருந்தது. “ஓகே கைஸ். தேங்க்ஸ் ஃபார் கம்மிங்” என்றவன் சட்டென முடித்து கொண்டான். ஆதி வெளியே வரும்போது ஒரு நிருபர் அவனிடம் “சார் நீங்க மினிஸ்டர் காளியப்பனுக்கு எதிரா ஸ்டே வாங்கினதா சொன்னாங்களே?. அது உண்மையா?”

ஆதி அலுவலகத்திற்கு வந்தவுடன் யாழினி அவனிடம் பேப்பர்களை காட்டினாள். அவற்றில் ஒரு சில திருத்தங்கள் சொன்னவன் அடுத்த நாள் எல்லாவற்றையும் ரெடியாக இருக்கும்படி பார்த்து கொள்ள சொன்னான். இதற்கிடையில் யாழினி அவள் ஆர்டர் செய்த புக் பார்சல் வீட்டுக்கு வந்தவுடன் அதை எடுத்து கொண்டு அலுவலகம் வந்தாள். “சார்“ “என்ன யாழினி?” “ஆர்டர் பண்ண புக் பார்சல் நேத்து வந்தது” என்றபடி பார்சலை கொடுத்தாள். “இங்க வைங்க. விஷ்ணு வரட்டும்” என்றவன் விஷ்ணுவிற்கு போன் செய்தான். “டேய் வாடா” என்றவன் அந்த பார்சலை கூர்ந்து கவனித்து கொண்டிருந்தான். அதில் முகவரி,டெலிவரி நம்பர் ஆகியவை குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது. “எப்போ ஆர்டர் பண்ணீங்க யாழினி?” “சன்டே சார்“ “நேத்து தான் வந்தது இல்லையா?” “எஸ் ஸார்“ ஆதி யாழினியிடம் விசாரித்து கொண்டிருக்கும் போது விஷ்ணு வந்தான். “என்னடா?” “ஆர்டர் பண்ண சொன்ன புக் வந்துடுச்சி. பாரு” என்றபடி பார்சலை கொடுத்தான். அது ஒரு அட்டையில் மடித்து பார்சலாக வைக்கப்பட்டு இருந்தது. பார்சலின் நடுவில் கம்பெனியின் பெயரை சுற்றி ஒட்டி இருந்தார்கள். அட்டையை பிரித்தவுடன் அதற்கான பில் உள்ளே இருந்தது. புத்தகம் பாலிதின் கவரால் சுற்றப்பட்டு இருந்தது. “டேய் ஆதி. . பாருடா எப்டி பேக் பண்ணிருக்காங்கனு!” “ஆமாடா. அதுக்கு தான் உன்ன கூப்டேன்” என்றவன் யாழினியிடம் “மெஸேஜ் ஏதாவது வந்ததா?” என்று விசாரித்தான். “ஆமா சார். எங்க இருந்து வந்தது, எப்படி டெலிவர் ஆகுதுனு எல்லாமே மெஸேஜ்ல வந்தது“ “டேய் பாத்தியா?. நம்மலும் பண்றப்ப இதுலாம் பண்ணனும்” என்று விஷ்ணுவிடம் சொன்னான். “ஓகேடா” என்றவனிடம் “தேவ் எங்க?” என்று விஷ்ணுவிடம் கேட்டான். “அவன் வொர்க் பாத்திட்டு இருப்பான். ஏன்டா?” சிறிது நேரம் யோசித்தவன் ஒன்றும் இல்லை என்பது போல் தலையாட்டினான். “ஓகே யாழினி. இன்னைக்கு நான் சொன்ன வேல எல்லாம் முடிச்சிடுங்க. அதுக்கு முன்னாடி நம்ம கொஞ்சம் வெளிய போக வேண்டிய வேல இருக்கு“ ‘வெளியேவா?. இவனோடயா?’ என்ற யோசனையுடன் அவனை பார்த்தாள். “என்ன யோசனை?” “நத்திங் சார்“ “கொஞ்சம் நேரம் கழிச்சி கிளம்பலாம். வொர்க் பாருங்க“

அடுத்த நாள் அதிதேவ் தனது அலுவலகத்திற்கு  கம்பீர நடையுடன் வந்ததை பார்த்தவர்கள் அவனுக்கு விஷ் செய்ய ஊழியர்களின் வணக்கங்களை சின்ன தலையசைவுடன் ஏற்று கொண்டவன் தனது அறையை நோக்கி சென்றான். அவன் உள்ளே சென்றவுடன் யாழினியிடம் என்ன ஷெட்யூல் என கேட்டவன் சிறிது யோசித்து விட்டு அவளுக்கு ஒரு சில இன்ஸ்ட்ரக்ஸன் கொடுத்துவிட்டு அதை டைப் செய்ய சொன்னான். அவன் கணிணியில் வேலை செய்து கொண்டிருந்த போது ஆதிக்கு போன் வந்தது. போனில் சொன்ன செய்தியைக் கேட்டவன் திகைத்தான். பிறகு போனை சிறிது நேரம் பார்த்தவன் அவசரமாக வெளியே கிளம்பினான். போகும்போது யாழினியிடம் முடிக்க வேண்டியவற்றை பற்றி சொல்லி விட்டு சென்றான். ‘இவனுக்கு என்ன ஆச்சு?. ஏன் இப்டி ஓடறான்?’ என்ற யோசனையோடு வேலையில் ஆழ்ந்தாள். மதிய உணவு உண்ண யாழினியை அழைக்க மித்ரா உள்ளே வந்தாள். அதிதேவை வெளியே போனதை கவனித்தவள் அவன் இல்லையென்றதும் அவனது அறைக்குள் நுழைந்தாள். “ஏய் என்னடி இவ்ளோ சின்சியரா ஒர்க் பண்ணிட்டு இருக்க?” “ஆதி வேலய முடிக்க சொன்னான்டி. அவன் ஈவ்னிங் வரதுக்குள்ள முடிச்சிருக்கணுமாம்” என்று சொல்லி கொண்டே கணிணியை அணைத்தாள். “அடேங்கப்பா… நீ எப்போ இருந்து இவ்ளோ சின்சியர் ஆன?” “நானா?. அடப்போடி. நானே கடுப்புல இருக்கேன்“ “ஏன் மேடம்?” “வந்தான்… வேலய சொன்னான்… ஓடிப் போயிட்டான்“ “என்னது?. ஓடிப் போயிட்டானா?” யாழினியின் வார்த்தைகளில் மித்ரா திகைத்தாள். “ஆமாடி. போன் பேசிட்டு இருந்தான். எப்டி மாயமா மறஞ்சானு தெரில“ “யாழிமா… ஏன்டா இவ்ளோ ஃபீல் பண்றே?” “அடிங்… நானே தனியா இங்க உட்கார்ந்து வேல செஞ்சிட்டு இருக்கேனு கடுப்புல இருக்கேன். நீ வேற ஏத்தி விடாத“ “ஆமா. நா அப்டி தான் ஏத்தி விடுவேன்“ “ஏய் வேணாம்டி” என்று அவள் மிரட்ட “நான் அப்டி தான் பேசுவேனே…” என்று அவள் இழுக்க அதில் கடுப்பானவள் “அப்படியா! அப்டினா இதயும் வாங்கிக்கோ” என்று யாழினி துரத்த ஆரம்பிக்க மித்ரா ஓட ஆரம்பித்தாள். மித்ரா கதவை திறக்க சரியாக அதே சமயத்தில் விஷ்ணு உள்ளே வர அவன் மீது மோதியவளை கீழே விழாமல் இருப்பதற்காக அவளை பிடிக்க அதற்கு முன்னமே சுதாரிப்பதற்காக அவன் சட்டையை பிடித்தவள் அவன் பிடித்தபோது அவனது கன்னத்தில் முத்தம் இடுவது போல் நின்றாள். இதை எதிர்பார்க்காதவன் சிறகில்லாமல் வானில் பறந்தான். தன் ஒட்டு மொத்த காதலையும் தேக்கி அவளை பார்த்தான். அவன் கண் மூடி கனவுலகில் சஞ்சரிக்க மித்ரா அவனை திகைத்து போய் பார்த்தாள். ‘என்ன ஒரு சத்தமும் வரல?’ என யோசித்து கொண்டே விஷ்ணு கண்ணைத் திறக்கும்போது மித்ரா திருதிரு வென்று விழித்தபடி நின்றாள். அவன் முத்தத்தை தவறவிட்ட கடுப்பில் அவளை முறைத்தான். அவளோ எதுவும் பேசாமல் தலை குனிந்தபடி நின்றாள். யாழினியோ ஆவென்று வாயை பிளந்து பார்த்து கொண்டிருந்தாள். ‘இங்க என்ன நடக்குது?!’ மித்ராவோ அவன் கண்களில் இருந்து அவள் கண்களை எடுக்க முடியாமல் தவித்தாள்.

அடுத்த நாள் வினித் கார்த்திக்குடன் பேசிக் கொண்டிருக்கும் போது அவனுடைய அப்பா காளியப்பன் அலுவலகத்திற்குள் நுழைந்தார். காளியப்பன் பொதுப்பணித் துறை அமைச்சர். அரசியலில் எப்படி சம்பாதிக்க வேண்டும் என்று அறிந்தவர். அப்பாவி மக்களின் முன் நல்லவன் போல வேஷமிடும் அடப்பாவி அமைச்சர். அவரது செல்வாக்கில் தான் வினித் அதிதேவிமிடருந்து புரோஜக்டை பறித்தான். இப்பொழுதும் தந்தையும், மகனும் எப்படி அடுத்தவன் தொழிலை கெடுப்பது என்பது பற்றி சிந்தித்து கொண்டிருந்தார்கள். “டாடி நீங்க எங்க இங்க?. வரேனு சொல்லவே இல்ல“ “இன்னைக்கு தான் கொஞ்சம் ஃப்ரீயா இருந்ததுடா. கட்சி, மீட்டிங்னு பிஸியாவே இருக்கு“ “சரி. இது யாரு?” அவர் கேட்ட தோரணையில் கார்த்திக் எழுந்தான். “ஐயா…” “டாடி இவன்கிட்ட அதிதேவ் கம்பெனில டிவைஸ் வைக்க சொன்னேன்“ அதிதேவ் தன் மகனை பெருமையாக பார்த்தார். ‘ஏன்டா டேய் பண்றது ஃப்ராடு. இதுல பெருமையாடா உங்களுக்கு?’ என்று கார்த்திக் மனதில் நினைத்தான். “பட் அந்த ஆதி டிவைஸ கண்டுபிடிச்சிட்டான் டாட்” என்ற வார்த்தைகளில் திடுக்கிட்டார். “எப்டிடா?” “ஐயா ஒரு பொண்ணு கண்டுபிடிச்சட்டாயா” என்று அவன் சொல்லிக் கொண்டிருக்கும்போது “ஏன்டா டேய் இத சொல்ல உனக்கு வெட்கமா இல்ல. பொண்ணாம்… அப்றம் நீ எதுக்குடா இருக்கற?” என்றவர் அவன் கன்னத்தில் இடியை இறக்கினார். அவரது தாக்குதலில் அவன் பேச்சு வராமல் மலங்க மலங்க விழித்தான். “டேய் வேலய முடிச்சிட்டு இங்க வா. அதுக்கு முன்னாடி இங்க வராத” என்று கர்ஜித்தார். “டாட் அவன ஆதி வேலய விட்டு தூக்கிட்டான்“ வினித் சொன்னதில் கார்த்திக்கை உயிரை ஊடுருவும் பார்வை பார்க்க அவன் முதுகுத்தண்டு சில்லிட்டது. ‘ஓ… காட்… கொலகார கும்பல்ல மாட்டிக்கிட்டேனே…’ என்று அவன் புலம்ப “யார்டா கண்டுபிடிச்சா?” “யாழினி” என்ற பெயரை கேட்டவுடன் அவன் முகம் செந்தனலாக மாறியது. “ஏன்டா… என்ன ஆச்சு?. அந்த பொண்ண உனக்கு தெரியுமா?” அவரது கேள்வியில் சுதாரித்தவன் “இல்லப்பா. இது வேற பொண்ணு“ “இப்போ அடுத்து என்ன பண்ணலாம்னு இருக்க?” அவரது கேள்வியில் ஒரு நிமிடம் யோசித்தவன் “டாடி அவன் புதுசா பிஸினஸ் பண்ண போறானு கேள்விப்பட்டேன். அத ஸ்டார்ட் பண்ண விடக் கூடாது” என்று தீவிரமான குரலில் கூறினான். “அத நான் பாத்துக்கறேன்டா” என்றவனிடம் “சார்…”