அவன் பிள்ளைகள் தான் குத்தி விட்டனர் என்று குழலி கூறியதை கேட்டவர் அங்கிருக்கும் ஜாடியை உடைத்து விட்டு, ” அவனுங்க ஒன்னும் அமுதனுடைய பசங்க இல்லை” என்றார். இதைக் கேட்ட குழலிக்கு என்ன சொல்வது என்று தெரியாமல் என்னங்க “ஐயா சொல்றீங்க அவங்க அவங்க பசங்க இல்லையா?” அதிர்ச்சியாக கேட்டாள். “ஆமா மா இது வரைக்கும் எங்களுக்கு மட்டும் தெரிஞ்ச உண்மைய உனக்கு சொல்றேன் அப்பவாவது அவன பத்தி நல்லா தெரிஞ்சுக்கோ” என்றார். “சொல்லுங்க கேட்கிறேன் ” […]
அமுதன் மெல்ல கண் திறந்து கண்களை சுழல விட்டு அந்த அறையை சுற்றி முற்றிப் பார்த்து தான் எங்கு இருக்கிறோம் என்று உணர்ந்து தெளிந்து பார்க்க அங்கு நீலகண்டன் இருப்பதைப் பார்த்தவுடன் அவன் முகம் சற்றே கடினமானது. ஒரு நொடிக்கு இருவரின் கண்களும் சந்தித்தது. உடனே அமுதன் முகம் சுளித்து அந்த பக்கம் திரும்பிக் கொண்டான். அவன் முகம் சுளித்ததைப் பார்த்தவன் அவன் அருகில் வந்து, “என்னடா என்னை இங்க எதிர்பார்க்கலையா இப்போ நீ உயிரோட இருக்க
சேகரும் அவனின் நண்பனும் இனி அமுதனிடம் எந்த வம்பும் வச்சிக்க கூடாது என்று முடிவுடன் மருத்துவமனையில் இருந்து வெளியே சென்றனர். அதே நேரம் அமுதனை அழைத்து வந்தவனோ தன்னுடைய குருநாதரின் வீட்டிற்கு அழைத்துச் சென்று அவரின் கதவை தட்டவும் ஒரு எழுபது வயது மதிக்கத் தக்க ஒரு பெரியவர் வெளியே வர, அவரை வணங்கினான். அவரும் அவனுக்கு ஒரு வணக்கத்தை வைத்து விட்டு, “வா நீலகண்டா நான் சொன்னதெல்லாம் எடுத்துட்டு வந்துட்டியா” என்றார். அவன் அதற்கு அமைதியாகவே
அமுதன், குழலி இருவரின் பயணமும் வெள்ளைக் கேட்டிலிருந்து வெள்ளிமலையின் இருளுக்குள் தொடரந்தது ஆனால், அமுதன் இன்னும் கண் திறக்கவில்லை குழலியும் இறுதியாக ஒரு முறை “அண்ணா” என்று அழைத்தாள். அவன் அதை காதில் வாங்கினானோ என்னவோ தெரியவில்லை சட்டென்று வண்டியை நிறுத்திவிட்டு அதிலிருந்து குதித்து அங்கிருக்கும் இழை தழைகளில் ஒன்றைப் பறித்து கசக்கி அமுதனின் வாயில் விட்டான். “அண்ணா என்ன பண்ணுறீங்க எதையாவது கொடுத்து அவருக்கு ஏதாவது ஆகிட போகுது அண்ணா தயவு செய்து உங்கள கையெடுத்து
அமுதன் மயங்கி விழுந்ததால், அருகில் வந்த ஒருவனிடம் அவள் உதவி கேட்டாள். அவனும் உதவ முன்வந்து, அமுதனை தூக்கி வண்டியின் பின்சீட்டில் அமர வைத்தான். அந்த நேரத்தில்தான் அவன் முகத்தை நன்றாகப் பார்த்தவனுக்குள் தீப்பொறி போல கோபம் எழுந்தது. ஆனால் அதை வெளியில் காட்டாமல், வண்டியை மட்டும் மிக வேகமாக ஓட்டத் தொடங்கினான். வண்டி இருளை வெட்டிக் கொண்டு பாய்ந்தது. அந்த வேகத்தில் அவள் உடம்பே நடுங்கியது. சாலையோர விளக்குகள் கூட மங்கலாகத் தோன்றின. அவன் இவ்வளவு
அமுதனின் காரசேகர் பின் தொடர்ந்து வர அந்த கூட்டத்தில் இருந்து ஒருத்தன், “அண்ணா நாம இந்த பக்கம் பைபாஸ் போய் ஆப்போசிட்ல வந்தோம்னா அவனோட வண்டிய மடக்கிடலாம்” என்றான் ஒருவன். சேகரிக்கும் அது சரி என பட தனக்கு இடது பக்கம் இருக்கும் வளைவில் காரை விட்டான். அவர்கள இடது பக்கம் வருவது அமுதனின் கண்ணாடியில் தெரிய தனக்கு வலப்பக்கத்தையே சரியாக பார்த்துக் கொண்டு வந்தான். அப்போதும் அவனுக்கு வலி எடுக்க அதை கண்டுகொள்ளாமல் வண்டியின் வேகத்தை
கவிதா அவளை நிதானமாக பார்த்து, உன் மருமகளுக்கு கல்யாணமாகி ஐந்து வருஷமாகுது. இன்னும் குழந்தை இல்லை தானே. பாவம் உன் புள்ளையும் அப்பாவாக வேண்டாமா! எனக்கு நீ சொன்ன அறிவுரையை நீயே பின்பற்றி அந்த பொண்ண உன் பிள்ளைக்கே கட்டி வச்சிடேன் என்று பதிலடி கொடுத்தவுடன் அந்த பெண்மணி வாயை மூடிக்கொண்டு போய்விட்டாள். அவள் சென்ற பிறகு கவிதா வந்துட்டாங்க ஊருக்கு உபதேசம் பண்ண, தான் வீட்டிலேயே ஆயிரம் வச்சிக்கிட்டு அடுத்தவங்க வீட்டை ஆராய வந்துட்டாங்க என்று
தன்னை தாக்கியவர்களை எல்லாம் அடித்து துவம்சம் செய்து விட்டு குழலி தன்னுடன் இருப்பதால் அவன் சென்னைக்கு செல்லாமல் வேலூரை நோக்கி பயணப்பட்டான். அவர்கள் சென்றவுடன் கர்ணா கண் விழிக்கும் போது அவர்களின் வண்டி வேலூர் பக்கம் திரும்புவதை பார்த்தவன் சேகருக்கு அழைத்து அவர்களின் வரவை குறித்து அறிவித்தான் அவனும் வாலாஜாவில் அவனுக்காக காத்திருந்தான். இங்கு வண்டியில் ஏறியவர்களோ அமைதியாக இருக்க, “ஏங்க உங்க பசங்க எப்படி அவங்களோட வந்தாங்க ” என்றாள். “எனக்கே தெரியல அவனுக்கு ரெண்டு
அமுதன் சென்னையை நோக்கி வந்துக் கொண்டிருக்கும் போது, மூன்று வண்டிகள் முன்னும் பின்னும் மறித்து நிற்க பின்னே கைகட்டி நின்றவனின் முன்பு கருணா முதலில் இறங்கினான். “அட நீதானா கர்ணா” என்று அவன் கேட்க அவனைப் பார்த்து மர்ம புன்னகை செய்தான். கர்ணா!! “என்ன கர்ணா நான் பேசிட்டு இருக்கேன் நீ சிரிக்கிறியே” என்று கூறும்போதே பின்னிருந்து ஒருவன் அவன் இடுப்பில் ஒரு கத்தியை இறக்கினான். ஒருவன் அதை ஜீப்பின் உள்ளிருந்து பார்த்த குழலி, “ஐயோ!” என்றுக்
மாயோன்- 4 கார்த்திக் தான் பேசியது தவறு என்று நினைத்தவன் இரவு தூக்கத்தை தொலைத்தான். இனியா அவளும் கார்த்திக் பேசியதை நினைத்து தன் அம்மாவுக்கு தெரியாமல் அழுது கொண்டிருந்தவள் விடியும் தருவாயில் தான் கண்ணயர்ந்தாள். இனியா ஆழ்ந்த நித்திரையில் இருக்க, “என்ன இனியா நல்ல தூக்கமா ?அவன் வராமல் நிம்மதியா தூங்கற அப்படித்தானே?’ “ஆமா ஆமா இன்னைக்கு நான் ரொம்ப நிம்மதியா இருக்கேன் .அவனுடைய தொந்தரவு எனக்கு இல்ல .அதுக்குக் காரணம் நீங்க தான் .நீங்க
You cannot copy content of this page
