கேள்வி கேட்டவனையே அச்சுறுத்தும் படியான ஜோவின் உரையாடலைக் கேட்டு கவர்மெண்ட்டிற்கும் போலீசுக்கும் பயங்கர குழப்பம். தன் தலையைத் தப்புவிக்க அரசாங்கம், இந்த கேஸை காவலர்கள் பொறுப்பிலேயே விட்டுவிட்டது. போதாக்குறைக்கு ஜோ இப்பொழுது இந்த நிமிடம் இந்தியாவிற்குள் எங்கு இருக்கிறான் என்பதே அவர்களுக்குத் தெரியாது… அப்படியே ஜோ இருக்குமிடம் தெரிந்தாலும் அங்கு சென்று, அவனோடு சண்டையிட்டு அந்த பெண்ணை மீட்டு வரும் தைரியம் அவர்களிடம் கிடையாது. ஆதலால் வழக்கம்போல பூசி மொழுகிடும் வேலையைச் செய்தார்கள்… […]
எப்போதும் எங்கேயும் இறங்கிப் போகாதவனுக்கு, இந்த சின்னஞ்சிறு சிட்டுக் குருவியிடம் தன் பலம் எடுபடாமல் போனதில் சற்றே திமிர் தலைதூக்கி விட்டிருந்தது. போக்கு காட்டும் அவளைக் கண்டுகொள்ளாமல், தயார் நிலையிலிருந்த மற்ற அனைத்து அறைகளை, இறுதிப் பார்வையிடுவதற்காகப் புறப்பட்டுச் சென்றான் ஜோ… அவன் அங்கிருந்து போன பிறகுதான் அங்கிதாவிற்கு உயிரே திரும்பி வந்தது. ஆசுவாசமாய் ஒரு இடத்தில் கால் நீட்டி அமர்ந்தாள். அசதியில் கண்களைச் சுழற்றிக் கொண்டு வர, அப்படியே உறங்கியும் போனாள். அப்பொழுதுதான் கூட்டத்தில் ஒருவன்
காதலெனும் அசுரன் எத்தனை கொடூரமானவன்!! சிரிக்கத் தெரியாத ஒருவனையும், சேவையுள்ளம் கொண்ட பெண்ணையும் இணைத்து நிறுத்தினால், பாவையவள் படப்போகும் பாடு எவ்வளவு?!?! அங்கிதாவுக்கு மயக்க மருந்தின் உபயம் இல்லாமலேயே உடல் கிறங்கிச் சரிந்திடத் தயாராகியது. ஜோ நிதானமான குரலில், “உன்ன பார்த்ததும் புடிச்சிருச்சு.. எனக்குத் தெரியும், உனக்கும் எனக்கும் செட் ஆகாதுனு. விலகிப் போகத்தான் நினைச்சேன், விதி நம்மள சேர்க்குது. என்னால உனக்கு இப்போ கொடுக்க முடிஞ்சது ரெண்டே ஆப்ஷன்தான், ஒண்ணு நீ எங்களோட
அங்கிதா ஆராய்ச்சி செய்யும் விதமாய் ஒவ்வொரு இடத்தையும் உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பதை ஜோ கவனித்து விட்டான். “ஓய்… அங்கிட்டும் இங்கிட்டும் வேடிக்கை பார்க்காம ஒழுங்கா என் பின்னால வா” என்று அவளின் கரம் பற்றி இழுத்தான். அங்கிதாவின் உடல் அவனோடு சென்றாலும் பார்வை அந்த வீடுகளின் மேலேயே பதிந்திருக்க, “இது என்ன மாதிரியான வீடு? இத எப்படி டிசைன் பண்ணீங்க? எந்த என்ஜினியர் உங்களுக்கு இந்த ஐடியாவ கொடுத்தான்?” என்றாள். “நீ எங்கள பாராட்டுறயா, இல்ல கேலி
தொண்டை கட்டும்படி கத்தி கத்தி ஓய்ந்து போன அங்கிதா மீண்டும் படுக்கையில் விழுந்து தூங்கிப் போனாள்.. அவள் மீண்டும் கண் விழிக்கும் பொழுது ஜோ அவளுக்கு எதிரே அமர்ந்து புத்தகம் படித்துக்கொண்டு இருந்தான்.. பதறியடித்துக் கொண்டு வேகமாய் எழுந்தாள் அங்கிதா.. ஜோ மிகவும் சர்வ சாதாரணமாக, “எதுக்கு இப்படி பதறுற?.. நான் உன்னை எதுவும் செய்ய மாட்டேன். உன்னால எனக்கு ஆக வேண்டிய வேலை நிறைய இருக்கு…” என்றான். அங்கிதாவுக்கு அவன் வார்த்தைகளைக் கேட்ட பிறகு உள்ளுக்குள்
கடவுளின் படைப்பில் ஒரு சில ஜீவன்கள் மட்டுமே இன்னொரு உயிரையும் தன்னைப்போல் நினைக்கும் மனப்பாங்கு கொண்டவை. அந்த வரிசையில் ஒருத்திதான் அங்கிதாவும்… மை விழியால் கண்ணசைத்து, சாயப் பூச்சால் ஜாலம் காட்டி காளையர் மனதைக் கள்ளச் சிரிப்பில் ஏய்த்து விளையாட வேண்டிய பருவ வயது பெண், கடமை, கொள்கை, சேவை என்று படைத்தவனையும் வியக்க வைத்திருக்கிறாள். கடல் போல வீடு இருந்தும், ‘என் நோயாளிகள் எப்பொழுது வந்தாலும், தாமதிக்காமல் அவர்களுக்கு நான் ட்ரீட்மெண்ட் கொடுக்க வேண்டும்…’ என்பதற்காக, தன்னுடைய க்ளினிக் உள்ளேயே தனக்காக ஒரு
ஆரம்பத்தில் இருந்தே ஜோ பிறரை நம்பாமல் முக்கிய வேலைகளைத் தானே எடுத்துச் செய்வது அவன் வழக்கம். அன்றும் அப்படித்தான் ஒரு ஒப்பந்தத்தைப் பேசி முடிக்க வேண்டிய சூழ்நிலை. தன்னுடைய உயிர் நண்பன் மோகனுடன், மும்பையின் வெளிப்புறத்தில் இருக்கும் சொகுசு பங்களாவில் முகாமிட்டான். எதிர்பார்த்தபடியே ஒப்பந்தம் நல்லபடியாய் நிகழ்ந்தேறியது. நள்ளிரவு என்றும் பாராமல் ஒப்பந்த வேலை முடிந்ததும் ஜோ அங்கிருந்து புறப்பட ஆயத்தமானான். இருவரும் பங்களாவில் இருந்து வெளியில் வரும் நேரத்தில் எங்கிருந்தோ பாய்ந்து வந்த துப்பாக்கிக் குண்டு, ஜோவின்
எண் திசைதனில் எத்திசை கண்டாலும் ஒரே வண்ணமே ஒழுகிடும் இரவு நேரமது.. அழகு தேவதைப் பெண்ணான நிலவு மகள், தனது நட்சத்திர தோழிகளுடன் வானத்து வீதிதனில் இன்பமயமாய் உலா போய்க் கொண்டிருந்தாள்…. தொடர்ந்து இரண்டு நாட்கள் மழை கொட்டித்தீர்த்த காரணத்தினால், மும்பை மாநகரின் வீதிகளில் ஆங்காங்கே தண்ணீர் தேங்கிய படி காணப்பட்டது… இதோ இப்பொழுதும், விடாது பொழியும் மழையின் துவக்கச் சாரல் அடிக்க ஆரம்பித்துவிட்டது… குளிருக்கு இதமாக தன்னுடைய கனத்த போர்வையை
அன்று இரவு ஒரு வழியாக உத்தமனை சரிக்கட்டி ராதிகாவை அவர்களுடன் தங்கிக் கொள்ள சம்மதிக்க வைத்த அங்கயற்கண்ணி, இரவு உணவை தயாரிக்க தொடங்கினாள். வழக்கம் போல் உத்தமனும் அவளுக்கு உதவி செய்ய போக, அப்பொழுது அறையிலிருந்து வெளியே வந்த ராதிகாவுக்கோ இதை பார்த்ததும் ஏனோ மனம் வெறுமையாக இருந்தது. இருவரையும் ஒன்றாக சமையலறையில் பார்த்ததுமே மீண்டும் உள்ளேச் சென்று கதவை மூடிக் கொண்டு அதன் மீது சாய்ந்து நின்றவள் விழிகளின் ஓரம் கண்ணீர் வழிந்தது. பொக்கிஷமாக கிடைத்த
வீட்டின் கதவை கடும் சினத்தோடு திறந்துக் கொண்டு நேராக உள்ளேச் சென்றவனின் மனம் உலையாக கொதித்துக் கொண்டு இருந்தது. அவன் பின்னால் வந்த அங்கயற்கண்ணியோ ராதிகாவை உள்ளே வருமாறு அழைத்தாள். ராதிகாவோ தயங்கி நிற்க, “அட வாங்க” என்று அவளின் கரத்தை பிடித்து உள்ளே இழுத்துச் சென்றவள் ராதிகாவை சோபாவில் அமர வைத்து விட்டு குடிப்பதற்கு தண்ணீரை கொடுத்தவள், “இருங்க பாப்பாவை படுக்க வச்சிட்டு வரேன்” என்று சொன்னவளிடம், சரியென்று தலையாட்டினாலும், “பேபிக்கு எத்தனை மாசம்?” என்று
You cannot copy content of this page
