உயிர் -16 மறுநாள் காலை கதிரவன் தன் பொன்னிற கரங்களால் இந்த பூமிக்கு வெளிச்சத்தை பரிசாக வழங்கிக் கொண்டிருக்க வினிதா தூக்கம் கலைந்து எழுந்தவள் ஏதோ வித்தியாசத்தை உணர்ந்தாள் . விழித்துப் பார்த்தவள் தன்னவன் மீது படுத்திருப்பதை உணர்ந்து வெட்கம் கலந்த சிரிப்பை உதிர்த்தவள் எந்திரிக்க முயற்சி செய்தாள். விக்ரம் அவளின் செயல்களை கண்டு சிரித்தவன். கண் மூடி தூங்குவது போல் நடித்தவன் அவளை எழ விடாமல் இறுக்கமாக பிடித்திருந்தான். தன்னவனின் முகத்தை பார்த்தவள் மீண்டும் […]
அவளுக்கு எப்போதும் எதிலும் சுக்கிர திசை போலும். வெகு சுலபமாய் தன்னவன் மனதில் நுழைந்துவிட்டாள்.. அவனுக்குத்தான் பேடைக் குயிலின் பிரியம் பெற தலைகீழாய் நின்று தண்ணீர் குடிக்க வேண்டியதாயிற்று.. பெரும் பிரயத்தனத்திற்குப் பிறகு பாவையின் பார்வையில் துளிர்விட்ட காதல், தளர்வின்றி வளரும் முன்பே காலத்தின் கோரப்பிடி வலுவாகிப்போனது. ‘எங்கே என் ஜீவன்..’ என்று தேடித் தவித்த ஜோ இறுதியாய் வந்து நின்ற இடம் பரத்வாஜ் வீடு. பரத்வாஜ் , “கண்டுபுடிச்சு கூட்டிட்டு வந்து கஷ்டப்படுத்த போறயா?..” எனும்
அங்கிதாவின் பூம்பாதங்கள் சிங்கப்பூர் மண்ணில் அழுந்தப் பதிந்து நடந்தது. ஏர்போர்ட் வாசலிலேயே அவளுக்கென காத்திருந்தது அவளுடைய செல்வராஜ் மாமாவின் குடும்பம். மாமாவும் அத்தையும் அவளைச் சிறுவயதிலிருந்தே மிகவும் செல்லமாக வைத்திருந்தவர்கள். அவர்களையும் தாண்டி அவர்களுடைய பெண் பிருந்தா… ஐந்து வயது இளையவளாக இருந்தாலும் அங்கிதாவும் அவளும் சிறு வயதிலிருந்தே இணை பிரியா தோழி போலப் பழகி வந்தனர். வெகு சுலபமாக அங்கிதா அந்தக் குடும்பத்தில் ஒருத்தியாய் இணைந்துவிட்டாள். செல்வராஜ் தன் தங்கையின் மகளை சகஜமாக்க விரும்பி
தன் கால் நூற்றாண்டு வாழ்வில் அவள் இவனைப் போல ஒருவனைப் பார்த்ததே இல்லை… அழுக்குச்சட்டை அழகனவன்.. கார்மேகங் கண்ட தோகையாய் அவள் மனம் இலக்கின்றி கூத்தாடியது. இருவரி இதழ்கள், இலக்கணமாய் அமைந்த மூக்கு, இமை மூடிக்கிடந்தாலும் இறுகியே இருக்கும் புருவம் என்று ஜோவின் வதனத்திலேயே, பசை போட்டது போல இரவு பகலாய் அவள் விழிகள் ஒட்டிக் கிடந்தது. ஜோவின் உருவத்தை அங்கிதா தன் இள மனதில் பசுமரத்தாணியாய் பதிய வைத்திருந்த நேரம், “பேபிம்மா..” என்று
தப்பிக்க முயற்சி செய்ததைத் தவிர வேறெந்த தவறும் செய்யாத அங்கிதா, அறிவுக்குத் தென்படாத ஒரு மாயவலையில் சிக்கி மனம் குமைந்தாள். அசையாமல் நின்றிருந்தவளை, “சீக்கிரம் போய் டிரஸ் மாத்து..” என்று விரட்டினான் ஜோ. அவள் அந்தப் பக்கம் போனதும், இந்தப் பக்கம் ஜோ தங்களது பயணத்திற்குத் தேவைப்படும் எல்லா பொருட்களையும் மூட்டை கட்டும் வேலையைச் செய்தான். அங்கிதா தன் ஆடையை மாற்றிக் கொண்டு வெளியே வர, ஒரு நொடி கூட தாமதிக்காமல் அவளது இரு
வஞ்சியவள் செய்யப் போகும் வஞ்சகம் தெரியாத ஜோ, கடைசியாய் இருந்த உணவுப் பொருட்களை வைத்து, கோதுமை தோசை சுட்டு அவளுக்கென சட்னியும் செய்து கொண்டிருந்தான்… “ஜோ எனக்கு ரொம்ப கசகசனு இருக்கு.. வேற டிரஸ் இருந்தா குடு, நான் போய் லைட்டா குளிச்சுட்டு வர்றேன்” என்று தன் திட்டத்தின் முதல் அடியை எடுத்து வைத்தாள். “நாம என்ன அப்பார்ட்மெண்ட்லயா இருக்கோம்?.. டேப்ப திறந்த உடனே தண்ணி வர்றதுக்கு?.. பதுங்குக் குழி பேபி. இங்க தண்ணீர் கிடைக்கிறது எவ்வளவு கஷ்டம் தெரியுமா?
நிலவினை தொலைத்துவிட்டு ஏங்கித் தவித்த வானம், தன் சோகத்தைப் பிறருக்கு உணர்த்த மேனியெங்கிலும் இருள் வண்ணம் பூசிக் கொண்ட நள்ளிரவுப் பொழுது அது. என்றேனும் ஒரு நாள் என் தேவதைக்கு எனது காதலின் வீரியம் விளங்கும் எனும் நம்பிக்கையோடு நிம்மதியாய் தூங்கிக் கொண்டிருந்தான் ஜோ. அங்கிதா அமர்ந்திருந்த இடத்திற்கு நேர் மேலே சுவற்றில் கீறல் இருக்க, அதன் வழியே மழைத் தண்ணீர் கசிய ஆரம்பித்தது. வெளியில் மழை அதிகமாகப் பெய்த காரணத்தினால், தண்ணீர் சொட்டு சொட்டாக
காதலின் பிடியில் சிக்கித் தவிக்கும் அந்த பனி அரக்கன், மங்கை தேகம் தீண்டிய நொடிதனில் வெந்து தணலாகினான். அவன் தேகங்கொண்ட தீயின் அளவை, மூச்சுக் காற்றே முன்னுணர்த்தியது பூவையவளுக்கு. “ஆ…” என்று கத்திக்கொண்டே விழுந்த வேகத்தில் எழுந்து நின்றாள் அவள். “என்னடி? என்ன பண்ணுற?.. இங்கிருந்து தப்பிச்சுப் போக சாவிய தேடுறயா?” என்று சடுதியில் பேச்சை மாற்றியிருந்தான் ஜோ.. பதறிப்போனவள், “ஐயோ இல்ல.. நான் துப்பாக்கியால உன்ன சுட்டேன்ல? அந்த காயத்துக்கு மருந்து எதும் போடலயே,
பறவைகளின் கீச்சொலியாலும், பனிப் போர்வை கொண்ட புல் வெளியாலும் அந்த அதிகாலைப் பொழுது அழகாய் புலர்ந்து கொண்டிருந்தது. அதன் அழகினை ரசிக்க விரும்பாத ஜோ, அங்கிதாவைத் தோளில் தூக்கியபடியே, ஒளிந்தும் மறைந்தும் நகர்ந்து சென்று கொண்டிருந்தான். ஒரு மரத்தடியைக் கண்டதும், அவன் கண்கள் சந்தோஷத்தில் மின்ன, பரவசத்தோடு அதனருகில் சென்று ஒளிந்தான். காவலர்கள் கூட்டம் மும்மரமாய் ஏதோ அளவளாவிட, அந்த அவகாசத்தை தனக்குச் சாதகமாகப் பயன்படுத்திக் கொள்ள முனைந்தான் ஜோ. அவளை மரத்தடியில் சாய்ந்த வாக்கில் அமர்த்தியவன்
துப்பாக்கியிலிருந்து வெளிவந்த குண்டு, மிகச்சரியாய் ஜோவின் இடது கையை பதம் பார்த்தது. மளமளவென வழிந்த ரத்தத்தைக் கண்டு அங்கிதா அதிர்ச்சியில் உறைந்திருந்தாள். பிற உயிர்களைக் காப்பாற்றுவதே தன் வாழ்வின் லட்சியம் என்று வாழ்ந்திருந்த ஒருத்தி, ஒரு உயிரைக் காவு வாங்குவதற்காக முதல்முறையாக துப்பாக்கியைப் பயன்படுத்தியதால், அவள் உடல் அறிவைத் துறந்து அனிச்சையாய் செயலாற்றிக் கொண்டிருந்தது. ஜோ, “முட்டாள்… புல்லட் சவுண்ட் கேட்டு எல்லாரும் இப்ப வெளியில வந்திடுவாங்க. கன்ன முதல்ல திருப்பிக்கொடு” என்று அவள் கையிலிருந்த ஆயுதத்தை உடனடியாய் அபகரித்தான். அந்தக்
You cannot copy content of this page
