அவளின் மூச்சுக்காற்று சுவாசம் உணர்ந்து வெகு அருகில் நெருங்கி செவ்விதழ் நோக்கி குனிந்தான். கொடூரனின் செயல் உணர்ந்தே தன் முகத்தை வெறுப்போடு திருப்பவே, அவனின் கோவத்தை சீண்டி தான் விட்டது. அவளின் தாடையை தன் ஒன்றை கையால் பற்றி முகத்தை அசைக்காதுச் செய்தவனோ, “உன்னை இப்போ இப்படியே நான்” என்றவாறு அதரத்தின் அருகே நெருங்கினான். மேனிகள் இரண்டும் உரசவே அருவருப்பாய் உணர்ந்தவளோ விழிகளின் அனலோடு நிற்கவே, தன்னைக் கண்டு இத்தனை வருடங்கள் பயந்தவர்களை மட்டுமே பார்த்திருந்தவனுக்கு, அவளின் […]
மகனின் செய்யும் செயல் பிடிக்காது அவனுக்கே செக் வைப்பது போல் தொழிலா, பொண்ணா இரண்டையும் முன்னே வைத்தார். “சொல்லுப்பா ? ரெண்டுல எது வேணும் ?” என்க, ஏளனச் சிரிப்பு சிரித்தவனோ, “தப்பு பண்ணுறீங்கப்பா ? அப்பறம் பின்னாடி நீங்க தான் இதுக்கு வருந்த வேண்டியதா இருக்கும் “ என்று அப்போதே தந்தைக்கு முன் அறிவிப்பு செய்தான். “என்ன நடந்தாலும் பரவாயில்லை. இப்போ நீ இதுல எது வேணும்ன்னு சொல்லு “ “அப்பா, அண்ணனை பத்தி தெரிஞ்சும்
நம்பியவர்களும் கைவிட்டு விட, என்ன செய்வது இப்போது என்ற எண்ணத்தில் எப்படியோ அலுவலகம் வந்துச் சேர்ந்தனர். இருவரின் முகமும் சரியில்லாது இருக்க அதனைக் கண்ட துருபதனோ என்னவென்றுக் கேட்டான். நடந்ததை ஆதுரி கூறவே, “எதுக்காக இப்படியெல்லாம் நடக்குது ? ஏதோ சரியில்லைன்னு தான் தோணுது. யாரோ இடஞ்சல் பண்ணுறாங்க “ என்று துருபதன் கேட்டதை வைத்துக் கூறினான். “யாரோ எல்லாம் இல்லை. அவன் தான் இதெல்லாம் பண்ணுறான். நம்ம கம்பெனி வேண்டான்னு சொன்னது கூட அவன் தான்.
நிச்சியம் நல்லபடியாக முடிந்த சந்தோஷத்தில் திருக்குமரனின் குடும்பம் இருக்க, இன்னும் நாற்பது நாட்களில் திருமணம் என்பதால் அடுத்த ஏற்பாட்டினைச் செய்ய நினைத்தனர். வழக்கம் போல் அலுவலகம் செல்ல கிளம்பி வெளியே வந்த ஆதுரி, தங்கையின் வருகைக்காக காத்திருந்தாள். தினமும் தங்கையைச் செல்லும் வழியில் கல்லூரியின் விடுவது அவளின் வேலை தான். ஆதுரி வர இயலாத நேரம் கேப் புக் செய்து சென்று விடுவாள். அன்று அவளை அழைத்துக் கொண்டு கல்லூரி நோக்கி பயணித்தாள். அதே நேரம் இங்கே
தன் தம்பியின் கைபேசியிருக்கு அழைத்த தேவகாந்தன் உடனே அறைக்கு வருமாறு கூறினான். அடுத்த இரு நொடிகளிலே என்னவோ ஏதோ என்று பதறி அடித்துக் கொண்டு வர, “கொஞ்சம் நேரத்துக்கு முன்னாடி உன் கிட்ட பேசிட்டு போன பொண்ணு யாரு ? நல்லா தெரிஞ்ச பொண்ணு மாதிரி பேசுனே ? கூட இருந்த பெர்சன் யாரு ?” என்று மனதில் தோன்றிய கேள்விகள் அனைத்தையும் கேட்க, ‘எதுக்கு அந்த பொண்ணை அண்ணே இவ்வளோ டீடைல்லா விசாரிக்கிறாரு ?’ யோசனையோடு
நாட்கள் கடக்க அலுவலகத்தில் அமர்ந்து தந்தையோடுச் சேர்ந்து தன் வேலையைப் பார்த்தவாறு இருந்தாள் ஆதுரி. திருக்குமரனின் கைபேசியிருக்கு அவர்களின் பேக்டரியில் இருந்து அழைப்பு வரவே எடுத்தார். “சொல்லுங்க ராஜன் ? என்ன விசியம் ?” “சார் ஒரு வாரமா மெட்டீரியல் எதுவுமே வரல. இருந்த மெட்டீரியல் முடிஞ்சிருச்சி. இனி வந்தா தான் வேலை நடக்கும். இந்த நேரம் தான் ஆபிஸ்ல இருந்து ரெண்டாயிரம் நம்ம பிரான்ட் டீஷர்ட் ஆடர் கேட்டிருக்காங்க. அது போக கவர்மெண்ட் காண்ட்ராக் வந்திருக்கு.
தன்னறையில் அமர்ந்து வேலையை பார்த்துக் கொண்டிருந்த தேவகாந்ததின் முன் அனுமதி வாங்கி வந்து நின்றான் வேலன். “என்ன விசியம் ?” “சார் நம்ம குமரன் கார்மெண்ட்ஸ் அண்ட் டெக்ஸ்டைல்ஸ் கூட போட்ட காண்ட்ராக் நேத்தோட முடிஞ்சது. இன்னைக்கு லோடு போக வெய்டிங்ல இருக்கு. அப்ரூவல் இருந்தா தான் நம்ம பிராசஸ் பண்ண முடியும் “ “அப்போ கேன்சல் பண்ணிரு “ “சார். இது மூலமா நமக்கு வருசத்துக்கு இலட்சக்கான பணம் லாபம் வந்துக்கிட்டு இருக்கு. எப்படி திடீருன்னு
துருவின் பதிலுக்காக ஆதுரி அவனையேப் பார்த்தவாறு இருக்க, சில நொடி மௌனம் மட்டும் தான் நீடித்தது. “உனக்கு விருப்பம் இல்லைன்னா விடு துரு. அப்பா தான் ஏதோ “ என்று தந்தை தன்னிடம் கூறியதைப் பற்றி கூறிக் கேட்க, “எனக்கு ஓகே தான் ஆதுரி. கல்யாணம் பண்ணாம நான் ஒன்னும் காலம் முழுக்க சன்னியாசியாவா இருக்கப் போறேன். கண்டிப்பா பண்ணுவேன். அது நீயா இருந்தா பிரச்சனை இருக்காது பியூச்சர்ல. இருந்தாலும் என் பேமிலி மெம்பெர்ஸ் கிட்ட கேட்கணும்.
தேவகாந்தன் – தியாகராஜன், அமராவதி தம்பதியரின் மூத்த மகன். இவனுக்கு ஒரு தம்பி வேலன், தங்கை விமலா. தான் நினைத்த ஒன்று எந்த உலகத்தில் எந்த முடுக்கில் இருந்தாலும் தன் கரங்களுக்கு கொண்டு வந்தால் தான் இவனின் மூச்சே செயல்படும். தூய்மை குணம் கொண்ட தூயவன் என்றெல்லாம் சொல்லி விட முடியாது இவனை. தன் குடும்பத்தாரை கூட தனக்கு கீழே தான் வைத்திருக்க வேண்டுமென நினைப்பவன். மாதுவை தவிர, மது, பிஸ்னஸ். இல்லீகல் சம்பாத்தியம், ரௌடிசம் என்று
ஆதுரி, துருபதன் இருவருமே கல்லூரி பருவத்தில் இருந்த உயிர் நண்பர்கள். ஆதுரி சிறு வயதில் இருந்தே சென்னையில் வளர்ந்தவள் அவளின் பூர்வீகமே சென்னை தான். ஆனால் துருபதனுக்கு அப்படியில்லை. மதுரை அருகே இருக்கும் ஒரு சிறிய கிராமம். குடும்பத்தார் அனைவரும் அங்கு இருக்க படிப்பதற்க்காக மட்டுமே இங்கு வந்தான். ஒரே வயதினைக் கொண்ட இருவருமே ஒரே பிரிவினை எடுத்து கல்லூரியில் படிக்க நட்பு வளர்ந்தது. துருபதன் ஹாஸ்டலில் தங்கிக் கொண்டான். முதல் சில மாதங்கள் யாரென்றே தெரியாது
You cannot copy content of this page
