அத்தியாயம்- 13 பூங்காவிலிருந்து பழைய நினைவுகளை நினைத்தபடி வீட்டிற்கு வந்து சேர்ந்தனர் தோழிகள் இருவரும். தன் ஸ்கூட்டியை தன் அத்தையின் வீட்டினுள் நிறுத்திய மெல்லிசை, வீட்டிற்குள் உள்ளே போக திரும்ப, “இசை இருடி” என்று பவித்ரா வேகமாக அவள் அருகில் வந்தாள். “சொல்லுடி” என்று மெல்லிசையும் நின்று தோழியை கேட்க, “இன்னிக்கு ஒரு பத்து மணி போல வெளியே போயிட்டு வரலாம்டி” என்றவளை நோக்கி, “எங்கே?” என்று கேட்டாள். “நகை கடைக்கு டி” “நகை கடைக்கா? யாருக்கு […]
அத்தியாயம்- 12 தந்தை சம்மதம் சொல்லிய அடுத்த ஒரே வாரத்தில் தந்தை தாயுடன் அத்தை வீட்டிற்கு புறப்பட்டு விட்டாள் மெல்லிசை. வீட்டிற்கு வந்தவர்களை வரவேற்றார் லதா நடராஜனின் தங்கை. வந்தவர்களுக்கு தண்ணீர் கொடுத்து பின் நலம் விசாரிக்க, குமுதவள்ளியின் விழிகள் அந்த வீட்டை பார்வையால் அளந்தது. சிறிய வீடு தான். ஆனால் ஆதையே மிகவும் கஷ்டப்பட்டு தான் கட்டி முடித்து இருந்தான் லதாவின் மகன் மகிழன். மகிழன் கல்லூரி இறுதி ஆண்டு படித்து முடித்த நேரம் அவன்
அத்தியாயம்- 11 ஒரு சிறிய கிராமத்தில் தந்தை நடராஜன் மற்றும் தாய் குமுதவள்ளிக்கு ஒரே பெண்ணாக பிறந்தவள் தான் இந்த மெல்லிசை. ஒரே மகள் என்பதாலோ என்னவோ வழக்கமான பெற்றோர்கள் போல் நடராஜனும் குமுதவள்ளியும் அவளுக்கு அளவுக்கு அதிகமாகவே பாசத்தை காட்டி வளர்த்தனர். ஆனால் பாசத்தை மட்டும் கொடுக்காமல், நல்ல பண்பு,ஒழுக்கம்,படிப்பு என்று அனைத்தையும் கற்றுக் கொடுத்தே வளர்த்திருந்தனர். தங்களால் படிக்க முடியாத படிப்பை மகளுக்கு கொடுத்ததை நினைத்து அந்த தந்தைக்கு பெருமிதம் ஜாஸ்தி. அதனாலோ என்னவோ
அத்தியாயம்- 10 அதிகாலை ஐந்து மணி பத்து நிமிடங்கள், அந்த பூங்காவின் நுழைவாயிலில் தன் இருச் சக்கர வாகனத்தை நிறுத்தி விட்டு தன்னுடன் வந்த தோழியுடன் கீழே இறங்கி தன் ஆடையையும் தலை முடியையும் சரி செய்தாள் மெல்லிசை. அவள் அருகில் இறங்கிய மெல்லிசையின் தோழி பவித்ரா “இன்னிக்கும் நம்ம சீக்கிரமா வந்துட்டோம்ல” என்று உற்சாகத்துடன் கேட்டுக் கொண்டே அங்கே மின் விளக்கு உதவியுடன் வெளிச்சமாக இருந்த பூங்காவை பார்த்தாள். மெல்லிசையோ தன் தோள் பட்டை
அத்தியாயம்- 9 மெல்லிசையை அழைத்துக் கொண்டு அவனது அறையினுள் நுழைந்தான் ஜீவானந்தன். அறைக்குள் வந்ததுமே ஜீவாவின் கரத்திலிருந்த தன் கரத்தை வெடுக்கென்று உருவிக் கொண்ட மெல்லிசை, “என்ன சார் இதெல்லாம்?” என்று கோபமாக கேட்டாள். ஜீவாவோ இவளை எப்படி சமாளிப்பது என்று இமைகளை இறுக மூடி திறந்தவன், “என்ன இதெல்லாம்ன்னா? நீயுமா இதையே கேட்ப?” என்று கீழே இருப்பவரிடம் பேசியது போல் இவளிடம் பேச ஆரம்பிக்க, தன் வலக்கரத்தை உயர்த்தி அவனை நிறுத்தியவள், “உங்களுடைய இந்த ஜித்து
அத்தியாயம்- 8 நித்தியானந்தம் போகும் திசையை திகைப்புடன் பார்த்துக் கொண்டு நின்று இருந்த சங்கீதாவிற்கு கண்களில் கண்ணீர் வழிந்து விட்டது, “என்னங்க” என்று சொல்லிக் கொண்டே அவன் பின்னால் போக போனவளின் கரத்தை பிடித்து தடுத்தார் அவள் தந்தை பரமசிவம். அவளோ திரும்பி கேள்வியாக “ஏன்ப்பா” என்றாள் குரல் தழுதழுக்க. “இப்போ எங்க கூட வரீயா? இல்லை அப்பா அம்மா தங்கச்சினு யாருமே வேணாம்னு தலை முழுகிட்டு எங்களை அசிங்கப்படுத்தின குடும்பத்திலே சந்தோஷமா இருந்து வாழுறீயா?” என்று
அத்தியாயம்- 7 ‘அந்த ஆளு’ என்ற பரமசிவத்தின் வார்த்தை அந்த வீட்டின் தலைவர் சக்கரவர்த்தியான தயாளன் சக்கரவர்த்திக்கு மரியாதை கொடுக்காமல் பேச வந்தவரை தான் அவ்வீட்டில் இருந்த மூவரும் அடக்கினார்கள். பரமசிவமோ தன் மாப்பிள்ளையின் முன் நல்லவனாக காட்டிக் கொள்ள எண்ணி “மன்னிச்சிடுங்க மாப்பிள்ளை. ஏதோ ஒரு ஆதங்கத்துல வந்துடுச்சி. என் நிலைமையில ஒரு நிமிசம் நீங்க இருந்து யோசிச்சி பாருங்க. என் வலி புரியும். பொண்ணை பெத்தவன் மாப்பிள்ளை. உங்களுக்கும் நாளைக்கு ஒரு பெண் குழந்தை
அத்தியாயம்- 6 “வாக்கு கொடுத்தது என் அப்பா இல்லையே” என்று சாதம் ஒட்டிக் கொண்டு இருந்த விரல்களை ஒவ்வொன்றாக சப்பியபடி சொன்ன ஜீவா பரமசிவத்தை நோக்கி “என்னோட பாட்டி. வேணும்னா அவங்க கிட்ட போய் கேளுங்க. என் அப்பாவை நிக்க வச்சி இந்த கேள்விக் கேட்குற வேலையெல்லாம் வேணாம்” என்று சொல்லிவிட்டு உணவில் மீண்டும் கவனத்தை திருப்பினான். மெல்லிசையோ யாருக்கோ வந்த விருந்து போல், ஜீவா எடுத்து வைத்த உணவுகளை கண்ணும் கருத்துமாக உண்டுக் கொண்டு இருக்க,
அத்தியாயம்- 5 அந்த மிகப் பெரிய முன்னறையில் இருந்த சோபாவில் கோபத்துடன் அமர்ந்து இருந்தனர் பரமசிவமும் அவரின் மனைவி தேவியும். அவர்களின் எதிரே என்ன பதில் கூறுவது என்று தெரியாமல் அமைதியுடன் அமர்ந்து இருந்தார் கோவிந்தராஜ். பூங்கோதையோ மகனின் வருகைக்காக மாடிப்படியே பார்த்துக் கொண்டு நிற்க, அவரை காக்க வைக்காமல் கோபமான முகத்தோடு கீழே இறங்கி வந்தான் ஜீவானந்தம். “வாடா நம்ம மருமக சங்கீதாவோட அப்பா அம்மா வந்து இருக்காங்க” என்று சொன்ன தாயை மெச்சிதலாகவே பார்த்தான்.
ஏதேதோ எண்ணங்கள் ஓட வெகு நேரம் சிலை போல அமர்ந்திருந்த ஓவியன் தன்னை சுதாரித்து பார்வையை அக்கம் பக்கம் செலுத்தினான். அப்போது அவனுக்கு எதிர்ப்பக்கமாக நித்திலா விஷாலுடன் அமர்ந்திருந்தாள். சிறிது நேரத்தில் ஐம்பது வயது மதிக்கத்தக்க நபர் ஒருவர் அவர்களுடன் இணைந்துக் கொண்டார். அவர் விஷாலுடன் பேசிக் கொண்டிருக்க நித்திலா சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தாள். அவர்களைப் பார்த்ததும் ஓவியனுக்கு வேறு எங்கும் பார்வை செல்லவில்லை. அந்த வயதானவன் என்ன தான் விஷாலிடம் பேசினாலும் அவனது பார்வை முழுவதும் நித்திலாவை
You cannot copy content of this page
