April 2026

பூர்ணிமாவின் பாதுகாப்புக்குத் தான் பொறுப்பு என்று தெரிந்தும், இப்படி ஒரு அசம்பாவிதம் நடந்ததைச் சூர்யா மன்னிக்க மாட்டான் என்பது பாலாஜிக்கு நன்றாகத் தெரியும். தனுஜா, பாலாஜியின் முகத்தில் இருந்த அந்த ஆக்ரோஷத்தைப் பார்த்து, அவனுக்கு என்ன சமாதானம் சொல்வது என்று தெரியாமல் கைகளைப் பிசைந்து கொண்டு ஓரமாக நின்றாள். தன் குறும்புத்தனத்தால் விளைந்த வினை இவ்வளவு பெரிதாக இருக்கும் என்று அவளும் எதிர்பார்க்கவில்லை. “அத்தான்…” என்று மிகவும் மெல்லிய குரலில், தழுதழுத்தபடி அவனை அழைத்தாள்.  அவளது கண்கள் […]

அன்று செவ்வாய்க்கிழமை… அடுத்தநாள் புதன்கிழமை அபியின் பிறந்தநாள். அதற்காகத்தான், பூர்ணிமா அபியை சந்திக்கவும் பரிசு பொருட்கள் வாங்கவும் சம்மதம் சொல்லி இருந்தான் சூர்யா. அவளைப் பாதுகாப்பாக அழைத்துச் செல்வதற்காகப் பாலாஜி தனது காரை எடுத்துக்கொண்டு வந்திருந்தான். “அஞ்சு நிமிஷத்துல கீழ வந்திடுறேன் பாலாஜி! நீ உட்காரு…” என்று மேலிருந்து குரல் கொடுத்தவள், சொன்னதற்கு மாறாகக் கொஞ்சம் பொறுமையாகவே தயாராகினாள். பாலாஜிக்கு அது விசித்திரமாகத் தெரிந்தது. ‘எப்போதும் சொன்ன நேரத்திற்கு முன்பாக வேலையை முடிக்கும் பூர்ணிமா இன்று ஏன்

ஆர்யா அந்த நேரம் தன் புது கேர்ள் ஃப்ரெண்ட்டோடு, ஒரு சினிமா தியேட்டரில் உல்லாசமாய் கொஞ்சி குலாவிக் கொண்டிருந்தான். காதலியின் பேச்சில் லயித்திருந்தவனுக்கு, தனுஜாவிடம் இருந்து போன் வந்ததும் எரிச்சலாக இருந்தது; துளியும் யோசிக்காமல் அழைப்பை நிராகரித்து விட்டு மீண்டும் கடலையைத் தொடர்ந்தான். ஆனால், அடுத்த நொடியே அவனது போன் அதிர்ந்தது. திரையில் ‘எமர்ஜென்சி’ என்ற ஒற்றை வார்த்தையாக தனுஜாவிடமிருந்து ஒரு மெசேஜ் வந்து விழுந்தது. இது தனுஜா அவனுக்கு அவ்வப்போது கொடுக்கும் அபாய எச்சரிக்கை! பிரச்சனை

பிரபா தன் பழைய ஸ்கூட்டரை உருட்டிக்கொண்டு பேருந்து நிலையத்திற்குச் சென்றார். மதிய நேரத்து வெயில் மண்டையைப் பிளந்தது. வெயிலின் கொடுமையால் அவர் சட்டை முழுவதும் நனைந்து, வியர்வை வழிந்து கொண்டிருந்தது. அந்தப் புழுக்கத்திலும், எரிச்சலிலும் அவர் அடிக்கடி கைக்கடிகாரத்தைப் பார்த்தபடி காத்துக் கிடந்தார்.  சரியாக அரை மணி நேரத்திற்குப் பிறகு, புழுதியைக் கிளப்பிக்கொண்டு ஒரு அரசுப் பேருந்து வந்து நின்றது. அதிலிருந்து தள்ளாடியபடி இறங்கினார் தங்கதுரை. பெயர் தான் ‘தங்கம்’, ஆனால் அவரது உருவம் அந்தப் பெயருக்கு

சூர்யா, மேனேஜர் லட்சுமணனையும் அந்தப் பெண்ணையும் ஓர் நொடி உன்னிப்பாக கவனித்தான். அவள் பக்கம் கண்டிப்பாக ஏதோ நியாயம் இருக்கிறது என்று அவன் மனது சொன்னது. ஆகவேதான் அவளை விடச் சொல்லி இருந்தான்… ஒற்றை விரலால் தன் எதிரில் இருந்த நாற்காலியில் அவளை உட்காரும்படி கூற, அவளும் முந்தானையால் முகத்தை துடைத்துக்கொண்டே வந்து அமர்ந்தாள். “சொல்லுங்க…” “சார் என்னோட பேரு துளசி. என்னோட புருஷன் போன வருஷம் வரை இந்த ஃபேக்டரில தான் வேலை பார்த்துட்டு இருந்தாரு.