அத்தியாயம்- 4 அந்த அறையிலிருந்த பொருட்களை எல்லாம் தூக்கி போட்டு உடைத்துக் கொண்டு இருந்த மோனிகாவை காணவே சங்கீதாவுக்கு திக்கென்று இருந்தது. அவளை எப்படி தடுப்பது என்று தெரியாமல் திணறிக் கொண்டு இருந்தாள். பின்னே பார்க்கவே பத்ரகாளி போல் காட்சியளிப்பவள் அருகில் செல்ல அவளுக்கு பயமாக இருக்காதா? ஆனால் அப்படியே நிற்கவும் முடியாது அல்லவா. இவள் போடும் சத்தம் கேட்டு அனைவரும் மேலே வந்து விட்டால்! தங்கையின் நல்லவள் என்ற பட்டம் ஒரு நொடியில் பறந்து போய் […]
அத்தியாயம்- 3 “என்ன ஜீவா இதெல்லாம்? யாருடா இந்த பொண்ணு?” என்று ஆதங்கமாக கேட்டார் ஜீவானந்தத்தின் தாய் பூங்கோதை. “அம்மா இப்படி தான் புதுசா கல்யாணம் ஆகி வந்தவங்களை வெளியவே நிக்க வச்சு கேள்வி கேட்பீங்களா? ஆரத்தி எடுத்து உள்ள அழைச்சி போய் பால் பழம் எல்லாம் தர மாட்டீங்களா?” என்று கேட்டவனை அங்கே அதிர்ச்சியில் நிற்கும் அனைவரும் கடுப்புடனும் இவன் என்ன பைத்தியமா என்பது போல் அவனை பார்க்க, மெல்லிசையோ இந்த ரணகளத்திலும் இது எல்லாம்
இரண்டு நாட்கள் ஓவியன் மருத்துவமனையில் இருந்தான். நித்திலாவும், கண்ணனும் அவனோடு இருந்து கவனித்துக் கொண்டனர். ஓவியன் இந்த இரண்டு நாட்களும் கண்ணனிடம் ஏதும் பேசவில்லை. கண்ணன் பல விதத்தில் பேச முயற்சி செய்தும் அவன் ஏதும் பேசவில்லை. நித்திலாவிடம் மட்டுமே அவன் பேசினான். “ஓவியா சாரிடா ஏன் டா என்கிட்ட பேச மாட்டேங்குற? என்கிட்ட பேசுடா” என்றவன் கெஞ்ச ஆரம்பித்தான். ஓவியனோ கண்ணன் பேசுவதை கண்டு கொள்ளவில்லை. அவன் முறைத்துக் கொண்டு எழுந்து நடக்க முயற்சி
கண்ணன் கன்ஸ்ட்ரக்ஷன் சம்பந்தமாக கிளைண்டை வெளியே சந்திக்க நேர்ந்தது. அவருடன் தொழில் சம்பந்தமாக பேசியவன் அங்கிருந்து மதியம் கிளம்பினான். அவன் அங்கிருந்து கிளம்பும் போது மொபைலை எடுத்து பார்க்க அதில் நிறைய மிஸ்டு கால் இருந்தது. ‘ஓ… மை காட்… என்ன ஆச்சு? ஏன் மாத்தி மாத்தி கூப்பிட்டுருக்காங்க?’ என்று பதறியவன் நித்திலாவிற்கு அழைத்தான். “குட்டிமா ஏன்டா ஃபார்ட்டி மிஸ்ட் கால்? பாட்டிமாவும் நிறைய டைம் கூப்பிட்டுருக்காங்க. என்னடா ஆச்சு?” என்று பதறி அடித்து கேட்டான்.
ஏதேதோ எண்ணங்கள் ஓட வெகு நேரம் சிலை போல அமர்ந்திருந்த ஓவியன் தன்னை சுதாரித்து பார்வையை அக்கம் பக்கம் செலுத்தினான். அப்போது அவனுக்கு எதிர்ப்பக்கமாக நித்திலா விஷாலுடன் அமர்ந்திருந்தாள். சிறிது நேரத்தில் ஐம்பது வயது மதிக்கத்தக்க நபர் ஒருவர் அவர்களுடன் இணைந்துக் கொண்டார். அவர் விஷாலுடன் பேசிக் கொண்டிருக்க நித்திலா சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தாள். அவர்களைப் பார்த்ததும் ஓவியனுக்கு வேறு எங்கும் பார்வை செல்லவில்லை. அந்த வயதானவன் என்ன தான் விஷாலிடம் பேசினாலும் அவனது பார்வை முழுவதும் நித்திலாவை
அத்தியாயம்- 2 தன் முன் நின்று இருந்தவரிடம் “உங்க முதலாளியை பார்க்கணும் சார்” என்று கேட்டுக் கொண்டு இருந்தாள் மெல்லிசை. “ஏம்மா நானும் எத்தனை தடவை தான் சொல்றது. சாரை எல்லாம் இப்போ பார்க்க முடியாது. இங்க வேலையும் கிடையாதுனு. சொல்றதை கேட்க மாட்டேன்னு அடம்பிடிச்சிட்டு இங்கேயே நின்னுட்டு இருந்தா எப்படி? சார் பார்த்தா என்னை தான் கத்துவாரு. முதல இங்க இருந்து கிளம்பு ம்மா” என்று அந்த நகை கடை மேலாளர் கூறி மெல்லிசையை வெளியே அனுப்ப
அத்தியாயம்- 1 அந்த பிரபல நகைமாளிகையில் பிறந்த நாள் பரிசாக சிறிய வெள்ளி மோதிரத்திற்கு ஒரு வித சங்கடத்துடன் பில் போடும் இடத்தில் நின்று இருந்தார்கள் மெல்லிசை மற்றும் அவள் தோழி பவித்ரா. “நான் அப்போவே சொன்னேன் இந்த சின்ன மோதிரம் வாங்க இவ்வளவு பெரிய கடைக்கு வரணுமானு கேட்டேனா இல்லையாடி” என்று கிசுகிசுப்பாக கடிந்துக் கொண்ட மெல்லிசையை திரும்பி பார்த்த பவித்ரா, “அதுவும் இவ்வளவு பெரிய மாளிகைக்குனு சொல்ல மறந்துட்ட” என்று கேட்டவளை முடிந்த மட்டும்
அன்பின் குடில் காலையில் எப்போதும் போல ஐந்து மணிக்கு கண்விழித்தவள் தனது வேலைகள் அனைத்தையும் முடித்துக் கொண்டு வெளியே வந்தாள். “ம்மா… காஃபி” என்று கேட்டாள். “அம்மா போட்டுட்டு இருக்கேன்ல” என்றவர் “நேத்து நான் கொடுத்த போட்டோ பார்த்தியா? பிடிச்சிருக்கா?” என்று கேட்டார். “ம்மா… பர்ஸ்ட் காஃபி குடுமா” என்று எரிச்சலானவள் “இப்போ என் மேரேஜுக்கு என்ன அவசரம்?” என்று கேட்டாள். அவளது பாட்டி அகிலவேணி வந்தார். “குட்டிமா மாப்ள போட்டோ பிடிச்சிதா?” என்று கேட்டவரை
“வெளிய போடா” என்றவரை திகைப்பாய் பார்த்தான். “யார்டா உன்னை உள்ள விட்டது? தொழில்னா நாணயம் இருக்கணும். டைல்ஸ் பிரேக்கேஜ் டைல்ஸா கொடுத்துட்டு எவ்வளவு தெனாவட்டா நீ இங்க உட்கார்ந்துட்டு இருக்க?” என்று கத்தியவரை கேள்வியாய் பார்த்தான் ஓவியன். “என்னடா நான் பேசிட்டு இருக்கேன் நீ பாட்டுக்கு உட்கார்ந்துட்டே இருக்க? எழுந்திரிடா” என்றவரை இப்போது கூர்மையாக பார்த்தான். “சார் ஐயாவை பார்த்துட்டு போலாம்னு வந்தேன். அவரை பார்த்துட்டு நான் கிளம்பறேன் சார்” என்று அசராமல் சொன்னவனை கண்களில்
அபியின் செய்கையில் ஜோஸ்வினி தன்னை மறந்து அவனை அடித்து கொண்டிருந்தாள். அபிஷேக் புன்னகையுடன் அடிகளை வாங்கி கொண்டிருந்தவன் ஒரு கட்டத்திற்கு மேல் தன்னை கட்டுப்படுத்த முடியாமல் திணறினான். அவளது அருகாமை அபிஷேக்கை ஏதேதோ செய்ய தன்னை மறந்து அவளுக்கு மிக நெருக்கமாக வந்தவனை ஜோஸ்வினி திகைத்து போய் பார்த்தாள். அந்த பார்வையில் தன்னை சுதாரித்தவன் “உங்க தலைல ஏதோ இருந்த மாதிரி இருந்ததுங்க ஜோ. அதான்” என்று இயல்பாய் சொல்வது போல் அவள் தலையை தட்டி
You cannot copy content of this page
