October 2026

வணக்கம் நட்பூக்களே உங்கள் நான், திக்ஷிதா லட்சுமியின் அடுத்த கதை. எழுத்தாளர் போட்டி நான்குக்கு கொடுக்கவிருக்கும் கதை. மைடியர் மாமியார்.  இக்கதையில் வரும் சில நிகழ்வுகள் நடப்புக்கு சாத்தியம் இல்லை என்று நீங்கள் கருதலாம்.  ஆனால் என் மனதில் பல காலமாக சுழன்றுக் கொண்டு இருக்கும் விடயம் இது.  ஏன் இவ்வாறு நடக்க கூடாது என்று யோசனை.  நான் நினைப்பது முட்டாள் தனமாக இருக்கலாம். ஆனால் கண்டிப்பாக இதை நான் என் மகன் மற்றும் என் மகள்

ஆதித்யாவின் செய்கை குழப்பமாக இருந்தாலும், நடந்த அந்த கோர சம்பவத்திலிருந்து எந்தவொரு பாதிப்புமின்றித் தப்பித்ததை எண்ணி நிம்மதி அடைந்தாள் மதுமதி.  ஆதித்யாவைப் பற்றிய சிந்தனையைத் தற்காலிகமாக ஒதுக்கிவிட்டு, தன் உயரத்திற்குச் சற்றே குறைவாக இருந்த அந்தக் கதவை மெதுவாகத் தள்ளினாள். அது ‘கிரீச்’ என்ற சத்தத்துடன் அவளுக்கு வழிவிட்டது. நேராக உள்ளே சென்றவள், காலிங் பெல்லை அழுத்தியபடி வாசலில் காத்திருந்தாள். வீட்டின் கதவுக்கு மேல் இருந்த சிறிய விளக்கு நொடிக்கு நொடி கண்ணடித்துக் கொண்டிருக்க,  மெனிக்யூர் செய்யப்பட்டு

அவள் எங்குத் தேடியும் கிடைக்காமல் போக, அவனையும் அறியாமல் அவன் நெஞ்சினில் சிறு அச்சம் ஆட்கொள்ள, தன் மடத்தனமான செயலை எண்ணி தன்னைத் தானே கடிந்து கொண்டவன்,  இத்தனை நாள் நீ இல்லாத ஒவ்வொரு பொழுதையும், நம்மளோட பழைய நினைவுகளை நினைச்சு நினைச்சு வாழ்ந்துட்டு வந்தேன். இப்போ மறுபடியும் என் முன்னாடி வந்திருக்க, நீ வந்துட்டனு சந்தோஷப்படவா இல்லை, என்னை நீ விட்டுட்டு போனதை நினைச்சு கோபப்படவா? இல்லை எங்க மறுபடியும் என் மனசை உடைச்சுருவியோனு பயப்படவா?

ஜியா கோபமாகத் தன்னைப் பார்ப்பதை கவனித்த ஆஷிக் வேண்டும் என்றே அவளை வம்பிழுப்பதற்காக, தன் இதழில் விஷமம் ததும்ப,  “என்ன சந்தீப் சார், ரொம்ப ஹாட்டா இருக்கே?” “ஆமாப்பா, லைட்டா எனக்கும் அப்படித்தான் இருக்கு, ஏசி சர்வீஸ் பண்ணணும்னு நினைக்கிறேன்.” “ஷப்பப்பா… அங்க இருந்து பார்த்தா அனல் இங்க அடிக்குது.” என்று அவன் கூறிய பின்பு, அவருக்கு அவன் ஜியாவை வம்பிழுப்பது புரிய,  அவர், ”ஆஷிக், அப்படிலாம் சொல்லாதீங்க. ஜியா மும்பையில உள்ள பெரிய காலேஜ்ல எம்பிபிஸ்