33 அன்று இரவு அந்தப் பழைய வீட்டின் உள்ளே நிலவொளி ஜன்னல் வழியாக ஊடுருவி, தரையில் ஒரு நீண்ட கோடாகப் பதிந்திருந்தது. பைரவனும் மயூராவும் தீவிரமான விஷயத்தைப் பற்றிப் பேசிக் கொண்டிருந்தனர். அவர்களின் குரல்கள் அந்த அறைக்குள் மெல்லிய ரீங்காரமாய் ஒலித்தன. ஆனால், ரோலக்ஸ் அந்தப் பேச்சில் கலக்கவில்லை. அவன் ஜன்னல் அருகில் சென்று நின்றான். அவனது காதுகளுக்கு எந்த ஒலியும் கேட்காது என்றாலும், அந்தச் சூழலின் அதிர்வுகளை அவன் தன் உடல் முழுவதும் உணர்ந்தான். பைரவனும் […]
32 அந்தப் பிரம்மாண்டமான கப்பல், நீல நிறக் கடல் நீரை மெல்லக் கிழித்துக்கொண்டு, அந்தத் தீவின் துறைமுகத்தை அடைந்து நின்றது. கப்பலின் எஞ்சின் சத்தம் அடங்கியதும், அந்தத் துறைமுகத்தின் அமைதி மெல்லக் கூடினது. கரையில், எட்வர்டை வரவேற்பதற்காகக் காத்திருந்த அந்த ஸ்காட்லாந்து நாட்டு காரர்கள் சிலரின் கண்கள், கப்பல் வாசலையே ஆவலோடு நோக்கிக் கொண்டிருந்தன. அவர்களைப் பார்த்ததும் எட்வர்ட் கனிவான புன்னகையோடு கைகளை அசைத்துத் தன் வருகையை உறுதிப்படுத்தினான். பின்னர் ரோலக்ஸின் பக்கம் திரும்பி, ‘போலாமா?’ என்பது
31 ஹார்பர் மருத்துவமனையில் சந்துருவின் நிலையை நேரில் பார்த்த கணேஷின் மனநிலை, ஒரு சீற்றம் கொண்ட கடலில் சிக்கிய காகிதப் படகு போல அலைக்கழிந்தது. அங்கிருந்து மின்னல் வேகத்தில் தன் அலுவலகத்திற்குத் திரும்பியவன், அறைக்குள் நுழைந்ததும் கதவைப் படாரென்று சாத்திவிட்டு, அவனது இருக்கையில் அமர்ந்தபோது, நெற்றியில் வழிந்த வியர்வை துளிகள் கண்ணாடி மேஜையின் மீது விழுந்து சிதறின. கைகள் நடுங்க, கண்கள் சுவரில் இருந்த கடிகாரத்தின் ‘டிக்-டிக்’ சத்தத்தையே ஒரு இடி முழக்கமாகக் கேட்டுக்கொண்டு, சுற்றும்
அந்தக் கட்டடத்தை விட்டு வெளியே வந்ததும் ருத்ராவின் கையிலிருந்து குதித்து இறங்கிய நிலா “சும்மா சும்மா தூக்காத ருத்ரா!” என்று திட்டினாள். “நீதான் உள்ள மயக்கம் வருதுனு சொன்ன… பொய் சொன்னியா?” “ஆமாம் அவனை அந்த அடி அடிக்கிற? பிரச்சனை ஆகிடப்போகுதுனு சொன்னேன். சரி கோவப்படாத வெளியே போகலாம் வா! சாப்பாடு அருமையா இருக்குற பிளேஸ் போகலாம். எனக்கு இங்கே நிறைய ஹிட்டன் ஸ்பாட் தெரியும்” “வெயிட் ஆரலி! கார் வரட்டும்…” “கார்ல போனா இந்த
அன்பாலயா ஹோம் அங்கிருக்கும் குழந்தைகளுக்கான பள்ளியுடன் இணைந்து பெரிய பரப்பளவில் அமைந்திருந்தது. முன்புறமிருந்த இரும்பு கேட்டைத் தாண்டி உள்ளே காரை ஓட்டிச் சென்றவன், ஓரமாக வண்டியை நிறுத்திவிட்டு தானும் அவளுடன் இறங்கி நடந்தான். ‘என்ன இவன் போக மாட்டேங்கிறான்?’ என்று கேள்வியாய் அவன் முகத்தை நோக்கியவள், நான் போய்க்கிறேன் பாலா… நீங்க கிளம்புங்க” என்றாள். “பரவாயில்ல வாங்க… உள்ள விட்டுட்டே போறேன்” என்று அவள் கையிலிருந்த நெகிழிப் பையை வாங்கிக் கொண்டவனைக் கண்டு திகைத்து நின்றாள். “என்ன
“நான் இந்த ஆபீஸ்க்கு அடிக்கடி வரலனாலும், ‘இங்க இருக்கிற அத்தனை பேரோட கேரக்டர்ஸ், இங்க நடக்கிற விஷயங்கள், யார் வேலையை சரியா பண்ணுவாங்க’ இதெல்லாம் எனக்கு நல்லாவே தெரியும். இன்னைக்கு உங்க ரெண்டு பேர் கூடவும் பேசணும்னுதான் நான் ஆபீஸ்க்கே வந்தேன். “மலர்… நீங்க இப்ப எடுத்திருக்கிற முடிவு சரியானு எனக்குத் தெரியல. அடுத்து கம்பெனியோட ப்ரோக்ரெஸ் பார்த்தா மட்டும்தான் நீங்க எடுத்த முடிவு சரியா, இல்லையான்னு நீங்களே புரிஞ்சுப்பீங்க” என்று மலரிடம் கனிவாகச் சொல்லிவிட்டு, எம்.டி
“அடியேய் புஷ்பம்! நில்லுடி!”என்று கூக்குரலிட்டவாறே அவள் பின்னால் ஓடினாள் லோகேஸ்வரி. “அந்தப் புள்ள சொன்னதும் நியாயம் தானுங்க! நாங்க தான் எங்க பொண்ணைக் கொன்னுட்டோம்! அவகிட்ட இந்த வெளங்காதவன் தப்பாக நடந்துக்கிட்ட அப்போவே இவனை வெட்டிட்டு செயிலுக்குப் போயிருக்கனும்! அதை விட்டுட்டு இவனையே கட்டிக்க சொல்லி அவளைக் கொடுமைப்படுத்தி இருக்கக் கூடாது!”என்று தலையிலடித்துக் கொண்டு கதறினார் செவ்வழகியின் தந்தை சிவஞானம். “என்ன மாமா பேச்செல்லாம் ஒரே தினுசா இருக்கு! உம் பொண்ணு நாண்டுக்கிட்டு செத்ததுக்கு நான் காரணம்னு
அத்தியாயம் 11 இப்போ இந்த நிமிஷமே என்னோட காதல நான் என் கண்மணி கிட்ட சொல்ல போறேன். அன்று ஒரு நாள் ருத்ரன் ஏதோ ஒரு வேலை விஷயமாக வீட்டில் இருந்து வெளியே கிளம்ப அந்நேரம் சரியாக போஸ்ட் வந்தது.. “ சார் இது மித்ரன் வீடா….?” என்று அந்த போஸ்ட்மேன் கேட்க “ ம்… ஆமா … சொல்லுங்க.. அது என் அண்ணன் தான்” என்று ருத்ரன் கூற “சார் அவரை கொஞ்சம் கூப்பிடுறீங்களா.. அவருக்கு போஸ்ட் வந்திருக்கு” என்று அந்த போஸ்ட்மேன் கூற “ அது…. அண்ணா இப்போ இங்க
ரொம்ப சின்ன பொண்ணா இருக்காங்க, இவங்கள போய் அம்மானு சொல்றீங்க? பட்டென்று கேட்டாள் அனு. போட்டோவை செண்டிமெண்ட்டாக பார்த்துக் கொண்டிருந்தவன், திரும்பி பார்த்து அவளை முறைத்தான். என்ன முறைக்கிறான்? தலையை குனிந்து கொண்டாள் அனு. ஏனோ அவளிடம் கூற வேண்டும் போலிருந்தது, அதனால் கூறினான்: என் அம்மா சின்ன வயசா இருக்கும்போதே இறந்துட்டாங்க, என்றான் அவளை பார்த்து. உதட்டை பிதுக்கி பாவமாக அவனை பார்த்தாள் அனு. அவள் ஏதாவது ஆறுதல் கூறுவாள் என்று அவன் நினைத்திருக்க, அதற்கு
அத்தியாயம் – 1 மாவிலைத் தோரணங்கள் கட்டப்பட்டு, பார்க்கும் இடமெல்லாம் பூக்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்த மணமேடையில் மணமக்கள் அமர்ந்திருந்தனர். மணமேடையில் முகம் முழுவதும் எதிர்பார்ப்பும் ஏக்கமும் நிறைந்திருக்க அமர்ந்திருந்தாள் அஷ்வினி. அவள் அருகில் அமர்ந்திருந்த கௌதமோ, அவளை வேண்டுமென்றே சீண்டிக் கொண்டிருந்தான். “என்ன மேடம், புது பொண்ணு மாதிரி அப்படி ஒரு வெட்கம்?” என்று கேட்டவன், யாரும் தங்களைக் கவனிக்காத நேரம் பார்த்து அஷ்வினியின் இடையைக் கிள்ளினான். அவளோ துள்ளி நகர்ந்து, அவனைப் பொய்க் கோபத்துடன்
கொய்யும் கண்கள் மெய்யும் பேசுமோ Read More »
You cannot copy content of this page
